Roosmarijn Scheffer > Recent Status Updates

Bedenk ineens dat ik geen Booker Prize longlisters meer zou lezen.. Hmm.

‘Eva’s hands held her fast by the wrists’ (p.105)

Dat doet gewoon pijn aan mn ogen. Ik geloof niet dat ik dit uit ga lezen.

Nederlandse auteur schrijft een verhaal dat zich in Nederland afspeelt in het Engels. Waarom? Na twee hoofdstukken te hebben gelezen vraag ik me dat echt af.
Zinnen als ‘Henrik has locked himself up in the bathroom’ en ‘… and again it was only she and the walls’ klinken mij te Nederlands.

Ik worstel me hier al drie weken doorheen. Mooi genoeg om het wel uit te lezen, maar het grijpt me niet echt. Kijk enorm uit naar het moment dat het uit is.

Inmiddels bijna halverwege en iets verder dan waar ik de vorige keer was gestrand en weet vraag ik me af of ik het uit ga lezen. Er is te veel ruis. Ieder hoofdstuk wisselt van personage en begint met en lang (en niet altijd terzake doend) beschrijvend stuk, waardoor je ieder hoofdstuk weer in moet komen en nooit aandrang voelt om verder te lezen. Ik mis een flow.

Kort na het verschijnen (2010) in het begonnen, maar ergens halverwege gestrand. Tijd voor een tweede poging. Eens kijken of ik nu wel het einde haal.

Wat een naar boek. Aangezien ik geen enkel plezier beleef aan het lezen van dit boek, houd ik het op pagina 148 voor gezien.

As I opened the app to update my reading status the quote ‘so many books, so little time’ came up. And this is exactly why I’m putting this book down. About a hundred pages in and it’s just not doing anything for me. It’s boring. Maybe you can’t truly get the stabs at American politics when you’re not American, I don’t know. But the parts about the daughter are equally dull. So on to the next book!

Pagina 87 en ik geef het op. Wat een vervelende stijl. Om de zin woorden als ‘eigenlijk’ en ‘namelijk’ of een herhaling van de zin ervoor. Of deze constructie: een dubbele punt en dan iets uitleggen. Gerust drie keer op dezelfde pagina.
Dit is er een voor zo’n uit elkaar vallend buurtbibliotheekkastje.

Vooralsnog weinig meer dan een puberdagboek van een verveelde, arrogante en onzekere millennial. Hopelijk ga ik naarmate het boek vordert de hype begrijpen.

44 pages in and it’s not doing it for me. I find it quite boring. Putting it aside for now.

Poging 2.