Nahid > Recent Status Updates

تمرکز روی چیزی که برایتان مهم است باث می شود کمتر بتوانید به چیزهای دیگری که به آن ها اهمیت می دهید فکر کنید. روان شناسان این فرایند را بازداری هدف می نامند.

وقتی چیزیشخصی درباره خودتان می گویید مردم حس می کنند شما را می شناسند. مردم تلاش برای حرفه ای رفتار کردن یا حفظ ظاهر را به معنای سردی یا زرنگی بیش از حد برداشت می کنند.

قصه های واقعی به ما مدیریت ما و آینده ما اعتماد تزریق می کنند. اعتماد باعث می شود آدم ها تمام تلاششان را بکنند از جان مایه بگذارند و مشکلات اجتناب ناپذیر را حل کنند.

چهار ظرف قصه گویی:
1. زمانی که در کار خود درخشیده اید
2. زمانی که کار را خراب کرده اید
3.یک مربی
4. یک کتاب یا یک فیلم یا یک اتفاق جدید

هدف این است که بین تفکر خطی وقتی راجع به حقایق حرف می زنیم و تفکر غیر خطی وقتی قصه ای می گوییم یا تفسیر می کنیم, رفت و برگشت داشته باشیم.

واقعیت این است که حقایق شما به اندازه عواطف انسانی قدرت ندارند احساسات حقایق را و حداقل تاثیر حقایق را تغییر می دهند.

مردم قبل از این که به شما اعتماد کنند باید بدانند کی هستید.

قصه تجربه ای است که در ذهن بازسازی می شود و به اندازه ای با احساس و جزییات روایت می شود که شنونده در تصورات خودش آن را به عنوان چیزی واقعی تجربه می کند.

قصه تجربه ای است که در ذهن بازسازی می شود و به اندازه ای با احساس و جزییات روایت می شود که شنونده در تصورات خودش آن را به عنوان چیزی واقعی تجربه کند.

آنچه نیاز داریم تنها زندگی آرام نیست، بلکه چالشی‌ست که بتوانیم با تلاش و به کارگیری تمام مهارت‌هایی که داریم بر آن غلبه کنیم.بحران وجودی مشخصه جوامعی‌ست که مردم در آن‌ها کاری را که به آن‌ها گفته می‌شود انجام می‌دهند یا کاری که دیگران می‌کنند.نه کاری را که خودشان دوست دارند. آنها اغلب تلاش می‌کنند شکاف میان آنچه از آنها انتظار می‌رود و آنچه برای خود می‌خواهند را با قدرت اقتصادی،لذت های جسمانی یا سرکوب احساسات پر کنند.

خاله گفت: من می‌دونستم که آخر سر می‌آریش تو خونه.
عباس گفت: همین حالا شستمش.
خاله گفت: خیال می‌کنی سگ با شستن تمییز می‌شه
عباس گفت: همه شما خیال می‌کنین که فقط با کشتن تمیز می‌شه.

نمیتونی بدون متمدن شدن هنرمند بشی. نمیتونی بدون اینکه
یاد بگیری متمدن بشی. متمدن شدن یعنی اینکه بدونی تو
سلسله ی کاری هنریت و دنیات جات کجاست. برای عبور از
گذشته باید گذشته رو بشناسی.

زن: اگه همینطوری ادامه بدی از گشنگی می‌میری
مرد: من از گشنگی نمی‌تونم بمیرم. چوت کسی که خودش غذاست از گشنگی نمی تونه بمیره

غریب است که در تمام مراسم جشن‌های بزرگ،این جانوران هستند که باید قربانی بدهند:در کریسمس ماهی، در عید پاک گوساله و بره. به یاد مراسم خوک کشی در خانه می‌افتم که یک بار به اشتباه گردن حیوان را سوراخ کردم و او گریخت و خود را به داخل چاله کود و فضولات انداخت. ترجیح داد در ادرار خفه شود تا باز به سراغ قصاب کارد به دست بازگردد.

فراموشی هم بیماری عجیبیه، مثل جواب سوالیه که نمی دونیم.

برای اولین بار فهمید که شاید عشق بزرگترین نوع بندگی باشد و‌ برای رهایی از قید آن آدم باید خرابکار شود و علیه استبدادش بجنگد.

عجیب است.هروقت زنی ازنظر جسمی به طرف‌ مردی جلب می‌شود ادعا می‌کند که مجذوب روح یا هوشش شده‌است.حتی مثل این مورد که مرد اصلن فرصتی برای گفتن یک کلمه هم ندارد تا طرف‌ بتواند افکار شریفش را تحسین و تمجید کند. آمیختن جذابیت جسمی با عشق روحی مثل مخلوط کردن سیاست با ایده‌آلیسم است. کار خیلی بدی است.

_گمانم حرف به معنای آن باشد که عاشق مرد نادرستی شده‌ای. البته چنین چیزی درمورد مردی که درست باشد مصداق ندارد.
_دیکی،به تو اطمینان می‌دهم که بدتر ازاین نمی‌شود.
_تبریک می‌گویم، عزیزم.من خیلی خیلی پیرم و هنوز هم درجستجوی زنی هستم که یکسره نادرست باشد.اماهمه آن‌هایی که دیده‌ام به نظرم بدجوری درست آمده‌اند.
بعد به آنت زل زد: «خب، شاید هم همه‌شان نه.»
_متشکرم،دیکی. توخیلی دوست‌داشتنی هستی.واقعن خیال می‌کنم که دوستم داری.

هر وقت که دو پلیس سبیل‌دار وارد اتاقشان می‌شدند تا مسیو بودن را با خود ببرند، او به طرف مادرش که حیاط سرگرم رخت‌شویی بود می‌دوید و فریاد می‌زد:
«آزادی و برابری باز هم آمده‌اند تا بابا را ببرند. برادری لابد مست کرده و توی خیابان افتاده.»

این قرن زمان آن نیست که بتوان به راستی زنان را پرستید.

من دلم سخت گرفته ست ازین
میهمان خانه مهمان کش روزش تاریک
که به جان هم نشناخته انداخته است
چند تن خواب آلود
چند تن ناهموار
چند تن ناهشیار

من مخالف بسیار دارم،چون خود من به طور روزمره دریافته‌ام، مردم هم باید روزمره دریابند.

زندگی نامچه ی خودنوشت نیما

اگر آدم بخواهد قیمت جانش را بداند، باید گاه‌گاهی به خطر بیندازتش.

هوگو: و آن‌‌وقت اگر کسی به تو اعتماد نکند چطور می‌خواهی زندگی کنی؟
ژسیکا: هیچ‌وقت کسی به من اعتماد نکرده؛ تو کم‌تر از همه؛ من هم خیلی زود به این وضع عادت کردم.

اولگا: فعلن صحبت از عشق نیست. شما خیلی رمان می‌خوانید؟
ژسیکا: آدم وقتی اهل سیاست نباشد،ناچار باید یک جوری خودش را مشغول کند.
اولگا: مطمئن باشید که عشق، زن‌های روشنفکر را زیاد ناراحت نمی‌کند. ماها زندگی‌مان وابسته به عشق نیست‌.

من به خانه ی هوده‌رر هم رفتم و سه تا گلوله هم به شکمش زدم؛ اما مطلب دیگری بود. دستور! دیگر دستوری در کار نبود، از یک لحظه ی معین به بعد، دستور و فرمان هم آدم را کاملن تنها می‌گذارد. دیگر دستور عقب مانده بود و من تنها پیش می‌رفتم و خودم تنها آدم کشتم و...نمی دانم هم چرا، برای چه.

لبخند می‌زد ، همان لبخند تلخ که وقتی آدم می‌دید دلش می‌خواست صورت خودش را پنهان کند یا اینکه برود روبروی آینه ی قدی بایستد و درست به سر و وضع خودش دقیق شود.

شازده احتجاب لیوان را گرفته بود دستش. شراب سرخ سرخ بود و درد حالا داشت ته نشین می شد. چلچلراغ ها آمده بودند پایین تا روی میز. و فخری، نه، فخرالنسا پشت آن بلورهای الوان تکه تکه شده بود. فقط چشم هایش پیدا بود. همان چشم ها که توی چادر نماز قاب گرفته بود. سیاه و زنده‌.

_از بیکاری نبوده؟
_بیکاری؟ نه. برای اینکه وجود مبارک از صبح تا شب حتی یک دقیقه استراحت نداشته است. چند کرور آدم را باید راه ببرد و پای آن همه عریضه دستخط کند ،شلاق بزند،سر ببرد، میراث نوکرها را مصادره کند،با این همه آدم های دست به سینه و بله بله گو و لفت و لیس چی سروکله بزند و سرکیسه شان کند و تازه خودش هم نم پس نمی دهد. اینها همه کار نیست ؟..