Azam346 > Recent Status Updates

این کتاب رو روی طاقچه گرفتم و همزمان با خوندنش نسخه صوتیش رو با صدای خود متیو مک کانهی گوش میدم. قبل گرفتن نسخه فارسی نسخه انگلیسی رو شروع کرده بودم ولی این کتاب پر صفته که من معانیش رو بلد نبودم و سختش می‌کرد برام. ولی این کتاب آنقدر قشنگه که فقط اومدم بگم حتما یه سری بهش بزنید و در حد چند صفحه هم که شده بهش فرصت بدید. احتمالا بعد از تموم شدنش دوباره شروعش کنم این دفعه بدون خوندن داستان‌ها و تمرکز روی فهم اصل مطلب!

مرگ آدمارو از دست زندگی نجات میده و زندگی اونارو رو از دست مرگ!
تا مرگ هست زندگی هم هست و بالعکس.

پناه بردم به خاطره‌هایی که قرار بود داشته باشم!
خاطرات آینده! اصطلاحی که من اولین بار وسط گفت و گو با یه دوست قدیمی به کار بردم و گفتم ما بیشتر از این که در گذشته با هم خاطره داشته باشیم تو آینده خاطره داریم. خاطره‌هایی که رویاشو با هم پرورش دادیم. امید که روزی واقعا خاطره بشن!

تو این دنیا هیچ چیز نمی‌تونه حال و هوای آدمو تغییر بده، جز خود آدم!

اگه اهل زندگی باشی هیچ‌جا حوصله‌ت سر نمیره؛ اما اگه اهل زندگی نباشی هرجا بری هرجا باشی حوصله‌ت سر میره!

وقتی آدم از پنجره نگاه می‌کنه حواسش جمع تره.

وقتی نمی توانی بمانی باید بروی.
وقتی نمی خواهی بمانی، بمانی هم رفته ای.
وقتی نمی گذارند بروی باید بگریزی؛ وگرنه درهای هیچ زندانی خود به خود باز نمی‌شوند.
وقتی گریختی پا به ناشناخته ها بگذار! نترس! با احتیاط جلو برو! تاریکی را کشف کن! کشف نوعی رهایی‌ست.

اگه اهلی بودن پس چرا انداخته بودیش ن تو قفس؟!

کره‌ی زمین هفت میلیارد آدم داره. مگه ممکنه همه‌شون بد باشن! بد اونیه که نمی‌تونه بین این هفت میلیارد آدم واسه خودش دوستی پیدا کنه!

"حتما ازآن پس در "بی‌هویتی ویژه‌ی شهروندانِ کلا‌ن‌شهرها" فرو می‌رفت."
چرا کلان‌شهرها را دوست دارم به قلم پاتریک مودیانو!

زندگی پر از جبر است، اما آگاهی به جبر به ما اختیار و حق انتخاب می‌دهد.

The score takes care of itself

رویاها زندگی‌اند، رویاها خود زندگی‌اند، رویاها شعرند.

آیا ذهن آدم هم گاهی دروغ می‌گوید و به‌ جای چشم و دماغ تصمیم می‌گیرد؟

سکوت با صدای جیرجیرک هویت بیش‌تری پیدا می‌کند!!!!

انسان با درد متولد می‌شود...
انسان با درد زندگی می‌کند...
انسان با درد می‌میرد...
انسان درد را می‌شناسد. [...]

انسان‌ها همین‌طوری‌اند دیگر، وقتی قدرت درک رفتاری بزرگ را ندارند، دچار یاس و آشفتگی می‌شوند و احساس ناامنی می‌کنند؛ به همین خاطر، هر طور شده، آن رفتار را نفی می‌کنند.

[...] برای بقا باید حیوان بود، البته نه مانند حیواناتی که از روی غریزه‌شان رفتار می‌کنند، بلکه حیواناتی هوشمند و فرصت‌طلب از جنس انسان.

تفاوت بسیار است بین کسی که با کلمات دروغ می‌گوید و کسی که حتی ماهیچه‌های صورت‌ را به کار می‌گیرد، یا به اندام‌های فرمان می‌دهد‌که وانمود کند مثلا چه‌قدر خسته است.

ذهن‌ها کاملا درگیر فرایند اهلی شدن بودند.

[...] زندانی ها ناخودآگاه شخصیت خود را در شخصیت متلاشی‌شدهٔ نخست وزیر می‌دیدند و به همین خاطر بود که، در حین مسخره کردن و خندیدن، احساس حقارت و شرم هم می‌کردند.

گاهی اوقات عرصه چنان بر آدم تنگ می‌شود که ماهیچه‌های چشم دیگر کار نمی‌کنند و تمام پرده‌های اخلاق و آداب اجتماعی فرومی‌ریزند.

باید به رفتارهای‌شان افسار بزنند.... انسان های اهلی شده توسط شرکت ها و مدیران و سازمان ها

اما این نوع دیالوگ‌ها* خیلی صریح بودند و برای اتفاقی که بین ما افتاده بود آشکارا ناقص بودند و حتی درجهٔ شرم را بیشتر می‌کردند.
*برای زمان‌هایی که اتفاقی بین دو نفر افتاده که باعث خجالت و شرم طرفین میشه و دلت میخواد بری بگی بیا فراموشش کنیم یا منم همچین غلطی کردم و...

ترس قدرت عجیبی برای حرکت دادن آدم‌ها دارد، این‌که آن‌ها را به تکاپو وامی‌دارد و مسیرشان را تعیین می‌کند: کوهی از یخ که بیش‌تر آن در زیر آب ناپدید شده است،مادر همهٔ شکنجه‌ها.

ترس از زن تن و تنهایی آدم‌ها را مجاب می‌کرد که پشت هیاهو و ‌شلوغی‌هایی پنهان شوند که خودشان بهتر از هر کسی می‌دانستند تا چه اندازه دروغین است. زندان بود و تناقض‌هایش، نیاز به تنهایی و پناه بردن به فریادها، جیغ زدن‌ها و شادی‌هایی که هیچ سنخیتی با شادی‌های کودکانه یا رقص‌های آزاد و رها نداشتند.

ترس از زن تن و تنهایی آدم‌ها را مجاب می‌کرد که پشت هیاهو و ‌شلوغی‌هایی پنهان شوند که خودشان بهتر از هر کسی می‌دانستند تا چه اندازه دروغین است. زندان بود و تناقض‌هایش، نیاز به تنهایی و پناه بردن به فریادها، جیغ زدن‌ها و شادی‌هایی که هیچ سنخیتی با شادی‌های کودکانه یا رقص‌های آزاد و رها نداشتند.