Monique > Recent Status Updates

«سرمای بزرگ جدایی اینک میان اون و برادرش فاصله می‌افکند. پیوتر دیگر عضو خانواده نبود، مهمان رهگذری بود که دیگر وقت آن رسیده بود که از او جدا شوند.
اینک او آنجا دراز کشیده، با بی قیدی گونه‌اش را به زمین کف اتاق چسبانده‌است و با لبخند نیمه کاره معماوار و آرام‌گشته که زیر سبیلهای همرنگ گندم رسیده‌اش مانده، گویی منتظر چیزیست. فردا زن و مادرش او را برای سفر آخرینش آماده خواهند کرد.»
جوری گریه کردم انگار منم یه ملخوف ام.

تا زمانی که او نیازهای گذشته خود را به کمک توهم-یعنی سرمستی ناشی از موفقیت-انکار کند، زخمهای قدیمی او التیام بخشیده نمی‌شوند. افسردگی فقط او را تا نزدیکی زخم‌هایش هدایت می‌کند، ولی فقط پذیرش آگاهانه این که او چیزی را در یک زمان حساس از دست داده می‌تواند به التیام واقعی زخم‌هایش کمک کند.

خانم دووینتر❌over thinker✅

-کسی چه می‌داند، شاید او را دوست داشته باشم؟
این شک هرگز از گریبانم دست نکشید و امروز ناگزیر از پذیرفتن این حقیقت هستم که فقط عشقی که همراه با چنین شکی باشد یک عشق واقعی است.

«من در قفس تن خود زندانیم. شب و روز مبتلای شکنجه‌ای سوزان و تپش‌ناک هستم که نه زائل می‌گردد و نه تسکین می‌یابد، مگر به وسیله مورفین.»

دوست دارم سر اریک رو به دامن بگیرم و ساعتها به خاطر سایه سنگین اندوه روی زندگیش گریه کنم.

+ارباب جان آدم نمیداند در زندگی از چه خوشحال باشد و از چه غمگین. به دنبال خیر، شر می‌آید و به دنبال شر، خیر. ما زیر آنچه آن بالا نوشته‌شده در جهالت به سر می‌بریم و آرزوها و خوشحالیها و ناراحتی‌هایمان یکی از دیگری احمقانه‌تر است. وقتی گریه می‌کنم اغلب به این نتیجه می‌رسم که ابلهم.
-وقتی می‌خندی چطور؟
+ باز هم فکر می‌کنم که ابلهم. با این حال نه می‌توانم جلو گریه‌ام را بگیرم و نه خنده‌ام را....

«به بوها فکر میکنم. به بوهای بهتر. به بوی نارنج و نعنا. به بوی کتان. حالا اتاق بوی خون و گوشت و پارچه می‌دهد. یاد این می‌افتم که بوها تنها بازماندگان زمین‌اند، با آدمیانی سرشار از حس غلیظ انتظار، و خدایی بی‌وزن که برای‌مان بی‌دریغ می‌گرید.»

آخ چقد دوست دارم این کتابو

اگر مردی پا یا چشمش را از دست داده باشد، می‌داند که پا یا چشمش را از دست داده است، اما اگر خویشتنی را-خویشتن خود را- از دست بدهد نمیتواند بداند؛ زیرا دیگر خویشتنی ندارد که بداند.

باورنکردنیه که تقریبا نصف کتاب طی یکی دو روز از زندگی شخصیتها اتفاق میفته

"فکر می‌کنم اگر شیطان وجود نداشته باشد و انسان آن را خلق کرده باشد، به صورت و با صفات خودش آفریده است."

ایوان کارامازوف! آه ای جوان دوست داشتنی🥺

درست است که خیالپردازی می‌تواند کمکمان کند تا بعضی نیازها را برطرف کنیم، ولی نمیتواند فایده‌ای برای ارضای نیازهایی داشته باشد که به نیرو و تلاش و تعهد به سزایی نیاز دارد.
در خیالپردازی مثبت چیزی هست که باعث می‌شود از انجام کارهای دشوار چشم بپوشیم و به سراغ کارهای آسان برویم.

ببین! من هیچ نمیفهمم حال این آدمهایی را که از فرط کمی شعور مفت و آسان مایه رسوایی خودشان می‌شوند.

«فقر با عملکرد ضعیف در مدرسه و کاهش سالهای تحصیل ارتباط دارد. این اثرات در نهایت خطر زندگی کردن کودک در فقر را در بزرگسالی و بچه‌دار شدن خودش افزایش می‌دهد. این چرخه‌ی معیوب موجب تقویت کلیشه‌های منفی درباره افرادی می‌شود که در فقر زندگی می‌کنند. وقتی که فقر در گروهی از افراد در چندین نسل تداوم می‌یابد، جامعه خیلی زود ژن‌ها را مسئول آن می‌داند. ولی احتمال دارد که خود فقر مغز این افراد را قالب‌ریزی می‌کند.»

"دیشب یه قسمت از خاطرات ناباکوف رو میخوندم که زندگی رو به یک جرقه بین دو قطب تاریک مشابه، تشبیه کرده بود؛ یکی از این دو قطب تاریک همون جاییه که قبل از تولد بودیم و دیگری همون جاییه که پس از مرگ به اونجا میریم. به نظر شما عجیب نیست که فقط به تاریکی بعد از مرگ فکر می‌کنیم و نسبت به اون حساس هستیم اما در مورد تاریکی پیش از تولد فکر نمی‌کنیم؟"

«دلم میخواست احساسم را خودش حدس بزند، اما بی‌آنکه غصه‌دار شود حدس بزند»
از جمله توانایی‌هایی که آرزو می‌کردم اطرافیانم داشتن:|

«همه میدانیم که زندگی لزوماً از دست دادن است؛ یکی پس از دیگری، همه‌چیز را از دست می‌دهیم.»

"درد کار خودش را با ما می‌کند، ما را تغییر می‌دهد و دگرگون می‌کند..."
(آیا پس از این دگرگونی، لزوما آدم بهتری می‌شوم؟)

«او بیرون از شخص خودش با هیچکس آشنایی نداشت»
بعضی جملات چقدر عجیب هستن...

هنوز اوایل کتابم و کاملا عاشقش شدم
خدایا...در آخرین روزهای دهه سوم زندگیم عجب لذتی در انتظارم بود از دنیای ادبیات🫠

«تصمیم‌ها همان‌ شرط‌بندی ما روی آینده‌اند و بر این اساس که در موقعیت‌های مشابه چقدر خوب از آب درآمده‌اند، نمیتوان نتیجه گرفت که تصمیم درست یا غلطی باشند. اگر از قبل در مورد احتمالات و گزینه‌های ممکن فکر کرده باشیم و منابع خود را بر این اساس تخصیص دهیم، با یک نتیجه ناخواسته تصمیم خود را اشتباه ارزیابی نمی‌کنیم.»

"در زمینی که به آن میخکوب شده بودم بدبختی سنگین‌تر از خوشبختی نبود، نفرت هم به اندازه عشق بی‌مزه بود. از آنها هیچ‌چیز دستگیرم نمی‌شد."

"یکباره به طرفش رفتم و گفتم: واقعا فکر می‌کنید می‌توانید در این دنیا بدون بدی کردن، خوبی کنید؟ محال است که آدم بتواند برای همه خوب باشد، همه را خوشبخت کند. اگر آنقدر دل نازک هستید که نمیتوانید قربانی‌ کردنهای لازم را بپذیرید، باید بروید و در صومعه زندگی کنید.

وقتی در رابطه‌ای سرمایه‌گذاری سنگین می‌کنیم، ظاهرا در دام تفکر «سیاه و سفید» می‌افتیم.

دلم میخواست میتونستم سرمو بکنم تو داستان و فریاد بزنم نهههه...عُمَر منو ترک نکن! قسمتهای مربوط به تو نباید انقد زود به زود تموم شن
اما خب، هر عشقی پایانی داره انگار😁