Mahdi > Recent Status Updates

خدابخش: من نمی‌خوام باعث آزار کسی بشم. من کینه‌ای ندارم.

قاضی: این کینه نیست! مسئله‌ایست که به همه مربوط است. اگر هر چه را که بر سرت می‌آید تحمل کنی به ظلم کمک کرده‌ای.

برای اولین‌بار دیدم یکی «سینمای نوار» رو به «سینمای سیاه» ترجمه کرده!

بشر یعنی این، فردینان... یعنی در همان حالی که دارد مرگ خودش را تدارک می‌بیند، خودش را با مرگ سرگرم می‌کند.

کاووس: کَرنای پیروزی بدمید!
که شهریاری خریدم به هزاران نفرین!

آری، ما باخته‌ی این جهانیم،
که پیش از زادن ما پی ریختند!

نسخه‌ی نمایشنامه‌ی این کتاب رو پیدا کردم... زیاد قانونی نبود کارم اما اگر کسی خواست می‌تونه بهم بگه براش بفرستم

من هر چقدر گشتم اصل این کتاب رو که آگاتا کریستی به صورت نمایشنامه نوشته رو نتونستم پیدا کنم (به انگلیسی) و فقط نسخه نوولایز شده‌ش توسط چارلز آزبورن روی اینترنت پیدا می‌شه.... اگه کسی از این نمایشنامه اطلاعی داره یا می‌تونه پیداش کنه ممنون می‌شم بهم برسونه!

هرگز فوراً بدبختی کسی را باور نکنید. بپرسید می‌تواند بخوابد یا نه؟... اگر جواب مثبت باشد، همه چیز رو به راه است. همین کافی است.

گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد
با طینت اصلی چه کند؟ بد گوهر افتاد

موقع جنگ، خلاص شدن از شرّ خود آدم از همه سخت‌تر است!

شکست بزرگ، در هر موردی، فراموشی است، مخصوصاً فراموشی چیزی که آدم‌را از بین برده و فرصت نداده که بداند آدمیزاد تا چه حد پست است.

فاتحی که خواست حکومت خود را استوار کند، آن‌ها را علیه یکدیگر برانگیخت. او خشم مردم را متوجه خود مردم کرده است سندباد. می‌بینی؟ آن‌ها که دیروز بر سر سفره‌ی هم می‌نشستند امروز بر سر نعش یکدیگر نشسته‌اند.

عشوه می‌داد که از کوی ارادت نروم
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت؟

(البته تو نسخه‌ی قزوینی-غنی که وارد گودریدز کردم این بیت جور دیگه‌ای ضبط شده، اما چون به موازات اون نسخه‌های خانلری و سایه هم می‌خونم، به نظرم این بیت که تو این دو نسخه اومده بود صحیح‌تره)

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت؟
بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت

یا رب مگیرش، ار چه دل چون کبوترم
افگند و کشت و عزت صید حرم نداشت

هیچوقت فکر نکرده بودم من هم وطن دارم، تا وقتی خواستند از دستم بگیرندَش.

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

میرمطهر: [...] این حیاط پر از مطرب و قوّال و پرده‌چی! وای وای از این قوم؛ ای سلیطه‌ها بس! ای فاجره‌هاخانه‌تان خراب! تشت رسوایی این جمعخانه را سر بام‌ها زدند. لنگر فساد در دارالخلافه‌ی زهد؟ واویلا؛ علم اشقیا در دستم اگر در این خانه بسته شود!
گلباجی: های دست نگه دار شیخ! خانه‌ی فساد سهل است، راست می‌گویی در خانه‌ی ظلم را ببند.

ما فلک‌زاده‌ها در ماتحت دنیا واقعیم. لذت دنیا و امنیت را نبرده‌ایم. نه در دوره‌ی افتخار بوده‌ایم، نه در عصر مدنیت و تربیت و عدالت. در دوره‌ی هرج و مرج واقع شده‌ایم. دلیران می‌میرند، و حاصل به ترسوها می‌رسد که زنده‌اند.

مردن آسان است؛ زندگی است که سخت است.

...آقایان مالکان که همه‌ی بدبختی‌ ملّت از آن‌هاست فردا از نادانیِ رعیت، وکیل می‌شوند و بر جان و مال مردم حاکم‌اند. جمهور هم بشود همین‌ها خواهند بود. اداره هم بشود همین‌ها رییس و دبیرند. ملت تا جاهل است از آن‌ها خلاصی ندارد.

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه‌ی کیست؟
جان ما سوخت بپرسید که جانانه‌ی کیست؟

حالیا خانه برانداز دل و دین من‌است
تا در آغوش که می‌خسبد و هم‌خانه‌ی کیست؟

بیار باده که رنگین کنیم جامه‌ی زرق
که مست جام غروریم و نام هوشیاریست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است
------
ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

اگر از کسی بدت می‌آید، بدان معناست که تو از چیزی متنفر هستی که در اوست و آن چیز جزئی از خودت هست. چیزی که جزئی از وجود ما نباشد نمی‌تواند سبب آزردگی و تشویش‌مان شود.

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
و آنکس که چو ما نیست در این شهر کدام‌ است؟

فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد
که می حرام ولی ولی به زمال اوقافست