Shine > Recent Status Updates

"مرگ ... مرگ ..." لب‌هایم بسته بود ولی از صدای خودم ترسیدم. اصلا جرات سابق از من رفته بود. مثل مگس‌هایی شده بودم که اول پاییز به اتاق هجوم می‌آورند. مگس‌های خشکیده و بی‌جان که از صدای وز وز بال خودشان می‌ترسند، مدتی بی حرکت یه گله‌ی دیوار کز می‌کنند، همین که پی می‌برند که زنده هستند خودشان را بی‌محابا به در و دیوار می‌زنند و مرده‌ی آن ها در اطراف اتاق می‌افتد.

وانوف : در کلاس درس تاریخ استاد از من پرسید که پطر کبیر سن پترزبورگ رو چطور بنا کرد.
استپان : سوال خوبی است.
وانوف : من پاسخ دادم با خون و شلاق. اخراجم کردند.

مردی در حین عبور همین که پایش به کله خورد، لغزید و به مرد دیگری که در کنارش ایستاده بود تنه زد. تنه خورده گمان بد به مرد دیگری برد و مشت محکمی بر سینه او کوبید. یکی از دوستان مضروب به هواداری رفیقش با ضارب گلاویز شد و معرکه غریبی برپا گردید. اتفاقا موقع نیز برای جنگ و جدل مناسب بود، زیرا فردای آن روز مراسم جشن تاجگذاری سلطان جدید برگزار می شد و سیل می و شراب از روز قبل درشهر جریان یافته و سرها از باده ناب گرم بود.

جمله ی "خودت را بشناس" سقراط به همان اندازه بی ارزش است که "پرهیزکار باش" کشیشان اعتراف گیر زمان ما !

چگونه می توانم دنیایی را که قدرت و تواناییش برایم محسوس است منکر شوم؟
اما تمام علم های عالم قادر نیستند به من اطمینان بدهند که این دنیا به من تعلق دارد.

در تمام این مدت نه از فاعل خبری شد و نه از مفعول و نه از آن پدر و مادر ناموس پرست و نه از مدیر شرکت اتوبوس رانی . انگار نه انگار که اتفاقی افتاده . بچه ها می آمدند و می رفتند؛ برای آب خوردن عجله می کردند؛ دقیقه به دقیقه زمین می خوردند؛ به جای بازی کتک کاری می کردند و معلم ها همان دو سه دقیقه تاخیر ها و دیر راه افتادن ها را داشتند. و ناظم با همان گارپ و گورپش مثل بیزمارک می آمد و می رفت و رتق و فتق امور می کرد ...

یک جناب سرهنگ هم می داند که امضای آدم معرف شخصیت آدم است

فکرش را که می کردم می دیدم در هر خراب شده ای، از گوشه های زندگی که افتاده باشی
کم کم چنان در ابتذال فرو می روی و چنان عادتت می شود
که حتی نمی خواهی داد بزنی ...

بدی کار این بود که در لیست حقوق مدرسه بزرگترین رقم مال من بود. درست مثل بزرگترین گناه در نامه اعمال. دو برابر فراش جدیدمان حقوق میگرفتم. از دیدن رقمهای مردنی حقوق دیگران چنان خجالت کشیدم که انگار مال آنها را دزدیده ام. دو ساعت تمام قدم زدم و همه را برخودم مقدم داشتم شاید کفاره ای داده باشم. و در تمام آن دو ساعت حتی یک بار به این فکر نیفتادم که آخر آنهای دیگرثلث سابقه ی تو را هم ندارند و ...