Homa > Recent Status Updates

تومای رسول گفت که تا نبینم ایمان نمی آورم و وقتی دید گفت: "ای پروردگار و ای خدای من!" آیا معجزه بود که او را به ایمان آوردن وا داشت؟ چه بسا نه، اما او اول از هرچیز به این دلیل ایمان آورد که آرزو میکرد ایمان بیاورد، و شاید پیشاپیش در نهان خانه ی دل ایمان کامل داشت حتی آنگاه که میگفت: "تا نبینم ایمان نخواهم آورد."

به قول هوسرل علم کارکردی دوگانه دارد، از یک سو کشف میکند و از سوی دیگر می پوشاند (حذف میکند). سوال آن است که این پس زده های علم چه میشوند؟ اینها جذب هنر میشوند، زیرا برعکس علم، که با تخیل سروکار ندارد، هنر (و در وجه تخصصی تر و به قول میلان موندرا، رمان) که با تخیل سروکار دارد، این پس زده های علم را تحویل می گیرد، می پروراند و با توجه به نیازهای روز جامعه و.... ارائه می دهد.

آنچه بر تمامی سطور نقد مسلط است، این معناست که از اکنون به بعد ما انسان های مدرن باید برای درک چیزها به خود و قوای انتقادیمان متکی باشیم. در مقابل این موضع نقادانه ( یا به عبارت دقیق تر، خود انتقادگر) "دگماتیسم" قرار دارد. یعنی فرایند اتخاذ مجموعه ای از اصول به مثابه حقیقت بدون اینکه آن اصول را در معرض انتقادی ریشه ای قرار دهیم. در نقد، کانت دگماتیسم را نشانه کودکی عقل میداند، همانطور که شکاکیت نشانه رشد آن است.

قانون چهارم: خودت را با کسی که دیروز بودی مقایسه کن نه با دیگران .
ببین چی آزارت میده؟ آیا میتونی برطرفش کنی؟ از کوچکترین چیزها و اهداف شروع کن و بعد میبینی که رفته رفته اوضاعت بهبود پیدا میکنه.

واقعا خوندن کتاب الکترونیکی برام مصیبته و سخت جلو میبرمش.

همه‌شان اگر در کوچه به کوری بر می‌خوردند، می‌گذشتند. بدون کمترین اندوهی، داستان مصیبتی را می‌شنیدند و چون برای بدبختی خود، راه‌حلی جز مرگ نمی‌شناختند، در مقابل دردناک‌ترین فاجعه، سرد می‌ماندند.

مرغ هوا هم از گزند رنج‌ها در امان نیست ولی چون سکوت می‌کند خود را در امان می‌دارد از گزند آنچه تاب آوردن رنج را دشوارتر می‌سازد، از مشارکت سؤتفاهم‌آور دیگران؛ آخر آنچه رنج را پایدار می‌کند چیزی به جز حرف زدن درباره رنج نیست. آخر آنچه رنج را چیزی بدتر از رنج می‌سازد گناه غم خوردن و ناشکیبایی ست.

«آنان که حوصله‌شان از دست خودشان سر نمی‌رود به طور کلی آدمهای ساعی جهان‌اند، و درست به همین علت است که این‌ها ملال‌آورترین و حوصله‌سربرترین آدم‌هایند.»
😂

به نظر می‌رسد که انسان از روزگار کوپرنیکوس بر یک سراشیبی نشسته است و هرچه شتابان تر از مرکز، فرو می‌غلتد: اما به کدام سو؟ به سوی هیچ و پوچ؟ ... تمامی علم چه طبیعی و چه غیرطبیعی، امروزه در پی آن است که احترامی را که بشر تاکنون به خود می‌گذاشت از او بستاند.

آدمی دیر زمانی برای میل‌های طبیعی خود، چشمی بدخواه داشته‌ است، چنان که سرانجام این میل‌ها پاره‌ای جدایی‌ناپذیر از «وجدان بد» او شده‌اند. کوششی در جهت خلافِ آن، به خودی خود شدنی‌ست- اما چه کس را توانِ آن هست؟

آدمی دیر زمانب برای میل‌های طبیعی خود، چشمی بدخواه داشته‌ است، چنان که سرانجام این میل‌ها پاره‌ای جدایی‌ناپذیر از «وجدان بد» او شده‌اند. کوششی در جهت خلافِ آن، به خودی خود شدنی‌ست- اما چه کس را توانِ آن هست؟

«بد وجدانی» گونه‌ای ناخوشی‌ست، هیچ شکی درین نیست، اما همان‌گونه ناخوشی‌ست که آبستنی ناخوشی‌ست.

اخلاق بردگان برای رویش، همیشه نخست نیاز به یک جهان بیرونیِ دشمنانه دارد.

تا اینجا که به نظرم ژیژک مغلطه میکنه و راجع بعضی مسائل همه اطلاعات مهم رو نمیده و نتایجی میگیره که اگه اطلاعات دیگه رو بخونید، میفهمید غلط بوده. جانب‌دارانه و اشتباه حرف میزنه. خیلی مسائل رو به صورت کلی فقط ادعا میکنه مثلا اینکه سرمایه داری موجب فلاکت انسان شده ولی نمیگه چطور و چرا؟ باید بگم ظاهرا کمی پیچیده حرف میزنه ولی در باطن خیلی سطحیه.

This book's amazingly profound and thought provoking. I wish I would've found it sooner.

We require rules, standards, values—alone and together. We’re pack animals, beasts of burden. We must bear a load, to justify our miserable existence. We require routine and tradition.