Biblio Bat > Recent Status Updates

هر بار که از فرمان اورسولا سر می‌پیچید و وارد اتاق ناهارخوری می‌شد، در میان خارجیان وحشت و دلهره‌ای می‌آفرید. به‌خوبی واضح بود که در زیر پارچهٔ زمخت پیراهنش چیزی به تن ندارد. هیچ‌کس حاضر نبود بپذیرد که تراشیدن کلۀ زیبای او نوعی عشوه‌گری نیست و بیرون انداختن ران‌های زیبایش به‌خاطر خنک شدن، نوعی تحریک جنایتکارانه نیست. همانطور که مکیدن انگشتانش پس از صرف غذا، صرفاً به‌خاطر لذت شخصی بود و بس.

ما به نام حقیقت به کودکان‌مان القا می‌کنیم که بدانند آن‌ها واقعیت‌اند. ما اگر کسی این قیاس‌ها را نپذیرد، او را به آسایشگاه روانی می‌فرستیم. اما دلیل ابداع قیاس‌ها کیفیت است. کیفیت محرک پیوسته‌ای است که محیطمان برای خلق جهان ما - جهانی که در آن زندگی می‌کنیم - بر ما تحمیل می‌کند؛ همه آن، هر ذره آن.

ما در وضعیت به‌غایت پیچیدهٔ بنیادی و نهادی‌مان، واکنش‌های ارگانیسم‌ها را به محیط خودمان با ابداع قیاس‌های شگفت‌انگیز بسیاری ترقی داده‌ایم. ما زمین و فرودس‌ها، سنگ‌ها و اقیانوس‌ها، الهگان، موسیقی، هنرها، زبان، فلسفه، مهندسی، تمدن و علم را ابداع کردیم. ما این قیاس‌ها را واقعیت می‌نامیم و آن‌ها واقعیت‌اند.

یک آمیب اگر در محیطی با یک قطره اسیدسولفوریک در نزدیکیش قرار بگیرد، (فکر کنم) از اسید فاصله میگیرد.اگر آمیب بتواند حرف بزند، بدون دانستن هیچ‌چیز درباره اسید ممکن است بگوید:«این محیط کیفیت بسیار ضعیفی دارد.»اگر سیستم عصبی داشت، به روشنی بسیار پیچیده‌تر برای غلبه بر کیفیت ضعیف محیط عمل میکرد. دنبال قیاسهایی-یعنی تصویرها و نمادهایی از تجربه‌های پیشین-میگشت تا طبیعت ناخوشایند محیط خودش را تعریف کند و بنابراین آن را بفهمد

پاسخ می‌داد که «اگر نمی‌توانی تعریفش کنی، چه چیزی تو را به این باور می‌رساند که وجود دارد؟»

پاسخ او پاسخ قدیمی بود که به مکتب فلسفی به نام رئالیسم تعلق داشت. «یک چیز وجود دارد اگر جهان بدون آن نتواند طبیعی و عادی عمل کند. اگر بتوانیم نشان دهیم که جهان بدون کیفیت غیرعادی عمل می‌کند، آنگاه نشان داده‌ایم که کیفیت وجود دارد؛ چه تعریف شده باشد و چه نشده باشد.»

او در یکی از مقاله‌هایش نوشت: «این زیبایی‌شناسان فکر می‌کنند موضوع مطالعه‌شان نوعی آب‌نبات نعنایی است که حق دارند با لب‌های گوشت‌آلودشان آن را بمکند. چیزی است که ببلعند؛ چیزی که از نظر فکری در آن چاقو فروکنند و با چنگال و قاشق لقمه‌به‌لقمه با اظهارنظرهای خوشایند و ظریف متناسب آن را بخورند و من آماده‌ام که بالا بیاورم. آنچه آنها ملچ‌ملوچ‌کنان می‌خورند، گندیدۀ چیزی است که آنها دیرزمانی است کشته‌اند.»

چند روز بعد، او تعریف خودش را پروراند و آن را روی تخته‌سیاه نوشت تا نسخه‌ای از آن را برای آیندگان رونویسی کنند. تعریف این بود: «کیفیت مشخصه‌ای از اندیشه و گفتار است که با فرایند غیراندیشه‌ای شناسایی می‌شود. چون تعریف‌ها محصول اندیشیدن دقیق و قاعدهمندند، کیفیت تعریف‌ناپذیر است.»

سپس وقتی دیگر فقط به مسیر پیش‌رو فکر نمی‌کنید، هر گام دیگر نه ابزاری برای رسیدن به یک مقصد بلکه خود رخدادی یگانه است. این برگ لبه‌های دندانه‌دار دارد. این سنگ لق به نظر می‌رسد. از اینجا برف کمتر دیده می‌شود؛ هر چند نزدیک‌تر است. به هر صورت، باید به این چیزها توجه کنید. زیستن فقط برای هدفی غایی کوتاه‌بینی است. دامنه‌های کوه است که زندگی را در بر دارد؛ نه قله آن. اینجا جایی است که چیزها رشد می‌کنند.

کوهستان را باید با کمترین تلاش ممکن و بدون اشتیاق بالا رفت. واقعیت طبیعت خودتان سرعت را تعیین می‌کند. اگر بی‌قرار شدید، سرعت بگیرید. اگر از نفس افتادید، سرعت را کم کنید. کوهستان را باید در موازنه‌ای میان بی‌قراری و خستگی بالا بروید.

تو دشمن عفت و عصمت عمومی هسّی. تو کافری، تو آنارشیستی. باید تو رو دارت زد تا مردم از شرت خلاص بشن. اگه جرات داری این فکر خودتو بلند بگو تا ببینی چه جوری چوب تو هر چی نه بدترت میکنن

اینهمه نویسنده داریم که دایم دستشون تو پر و پاچه متعینانه، یه شب میرن به یکی از مهمونی‌های متعینات و زنکی رو تو تاریکی گیر میارن و باش چش و ابرو میان، صُب که شد پا میشن و سرگذشت پائین تنه خودشون رو «برشته تحریر» در میارن و تازه همین رو مایه دسّ می‌کنن برای جنده‌بازی‌ای بعدی، و تخصصشونم فقط در همین یه رشته‌س. اونا نه از گوهر و جهان سلطان خبر دارن، و نه می‌دونن یه همچو موجوداتی هم هستن، و نه زبون اونارو میدونن.

راست گفتی بالاخره مملکت همه جور آدم لازم داره، هم نویسنده متعینین و متعینات می‌خواد، هم نویسنده گدا، منم اگه خواستم نویسنده بشم، میشم نویسنده گداها.

که اتفاقاً آفتاب تنشان را برهنه ندیده، اما شب‌های تاریک از بستر حلال شوی خوی پاورچین پاورچین نزد مهتر، به سر طویله می‌گریزند و در تاریکی تفویض بضع می‌کنند، بنویسم. اما آن هم نه بدان شیوه که اخلاق خواننده فاسد شود. بلکه باید همه چیز در پرده و لفافه و غیر متجاهره و با تقیه باشد.

من باید درباره دخاتیر متعین پساتین رگ کرده و جوانان شریف و اصیل شواشیش کف‌کرده و پساتین پرزهر و عندلیب و بساتیر نرم و اغاشیش گرم و عطریات سکرآور و راز و نیاز عشاق معطره و پول‌مند غلتان در پر قو و از اغذیه و اشربه و اقضیه مقوی و مشهی و مبهی و ناز و نعمت متمولان و ابواس با حلاوت دوشیزگان باردار و نوامیس غیر مکشوفه دست نخورده و فراجین معتینه و بضاعین مستوره...

اگر یک انقلاب، یک حکومت نظام‌مند را نابود کند اما الگوهای نظام‌مند اندیشۀ مولد آن حکومت دست‌نخورد باقی بمانند، آنگاه آن الگوها خود را در حکومت آینده تکرار می‌کنند. بحث‌های بسیار زیادی درباره سیستم مطرح شده‌ است و شناخت اندکی از آن وجود دارد.

اما ویران کردن یک کارخانه، شورش علیه یک حکومت یا اجتناب از تعمیر موتورسیکلت فقط به دلیل اینکه سیستم است، حمله به معلول‌ها به‌جای علت‌هاست و تا وقتی حمله فقط به پیامدها باشد، هیچ تغییری ممکن نیست. سیستم حقیقی و واقعی، خود عقلانیت، بنیاد اندیشۀ نظام‌مند فعلی ماست و اگر کارخانه‌ای نابود شود ولی عقلانیتی استوار باشد که آن را تولید کرده‌است، پس عقلانیت دوباره کارخانه‌ای تولید خواهد کرد.

آدم‌ها به کارخانه می‌آیند و از ساعت ۸ تا ۵ بی‌هیچ پرسشی وظیفه‌ی بی‌معنایی را انجام می‌دهند زیرا ساختار این شیوه را می‌طلبد. هیچ شرور یا "آدم بدجنسی" وجود ندارد که بخواهد آنها زندگی بی‌معنایی داشته باشند. فقط ساختار، فقط سیستم است که آن را می‌طلبد و هیچ‌کس حاضر نیست وظیفه‌ی هولناک تغییر ساختار را فقط به دلیل بی‌معنایی به عهده بگیرد.

مرد را مجسم کردم که پس از در آغوش گرفتن دختر چگونه با گام‌هایی شتابان راه سراشیب را به سوی هتل می‌پیماید، آگاه از بلندبالایی خود و کوفتگی خود، نیز آگاه از این نکته که موجودیت گذشته بدین بستگی دارد که ما چقدر از زمان حال را بدان می‌بخشیم - می‌توان تنها خرده‌پاره‌ای از زمان حال را بدان داد یا اصلاً هیچ چیز از آن را به گذشته نبخشید.

نه، من خواهان آزادی نبودم. فقط در جست‌وجوی راه‌ گریز بودم، به راست، به چپ، به هر طرف ممکن. جز این خواسته‌ای نداشتم، حتی اگر این راه‌ گریز فریب از آب درمی‌آمد. خواسته‌ی من کوچک بود، پس نمی‌توانست به فریب بزرگی منجر شود. پیش رفتن، پیش رفتن! چیزی جز این ساکت‌نشستن، آن‌هم با دست‌های بالا‌گرفته و تحمل فشار دیواره‌ی جعبه

ضمناً: آدم‌ها اغلب خود را با آزادی فریب می‌دهند. همان‌طور که آزادی از والاترین احساس‌ها به شمار می‌آید، فریب حاصل از آن هم جزو والاترین فریب‌ها است

می‌ترسم دقیقاً متوجه نشده باشید که منظورم از راه‌ گریز چیست. من این واژه را به رایج‌ترین و کامل‌ترین مفهوم آن به کار می‌برم و به‌عمده از به‌زبان آوردن واژه‌ی آزادی اجتناب می‌کنم. منظور من احساس شکوهمند آزادی از همه سو نیست. چه‌بسا من در مقام میمون با چنین حسی آشنا بودم و بعدها با آدم‌هایی روبه‌رو شدم که آرزوی آن را داشتند. ولی تا آن‌جا که موضوع به من مربوط می‌شود، من نه آن موقع خواهان آزادی بودم و نه امروز خواهان آنم

خودتان شاهد بودید که تشخیص نوشته با چشم کار آسانی نیست. ولی محکوم ما آن را با زخم‌های خود تشخیص می‌دهد. البته این کار خیلی پرزحمت است. محکوم برای تکمیل آن به شش ساعت زمان نیاز دارد. بعد دارخیش او را به سیخ می‌کشد و به داخل گودال می‌اندازد. طوری که میان لوله و تکه‌های پنبه به زمین می‌افتد. در این جا محاکمه به پایان می‌رسد. بعد ما، من و سرباز او را دفن می‌کنیم.

حدود ساعت ششم، محکوم بی‌نهایت آرام می‌شود! عقل ابله‌ترین محکوم هم به کار می‌افتد. شروعش از دور چشم‌هاست، بعد به همه‌جا گسترش می‌یابد. با دیدن این صحنه، انسان وسوسه می‌شود که خودش هم زیر دارخیش دراز بکشد. اتفاق خاصی نمی‌افتد، فقط محکوم کم‌کم نوشته را تشخیص می‌دهد. دهان را جمع می‌کند، انگار گوش تیز کرده است.

اما در جمهوری‌ها مردم پُر‌جنب‌وجوش‌ترند و خشم‌آورتر و کین‌خواه‌تر. و یاد آزادی دیرینه‌ایشان را آرام نخواهد نهاد. در مورد اینان بهترین کار ویران کردن‌شان است یا خانه کردن شهریار در آن‌ها.


اوکی من قراره تا آخر این کتاب همینجوری به ماکیاولی فحش بدم

آرزومندی به‌راستی چیزی‌ست طبیعی و همگانی.‌ و اگر کسی در آرزویی کامیاب شود در خور ستایش است نه نکوهش. اما اگر کسی به آرزویی نتواند رسید و باز به هر بهایی آن را طلب کند، سزاوار نکوهش است.

و این‌جا می‌باید افزود که مردم را یا باید نواخت یا فروکوفت. زیرا کین زخم‌های کوچک را توانند ستاند، اما زخم‌های گران را پاسخ نتوانند گفت. ازین‌رو، زخمی که می‌زنیم می‌باید چنان باشد که بیم کین‌جویی در پی نداشته باشد.



مرتیکه آشغال:|

این انتظار از دل و ذهن تمام کسانی که زمانی بر این زمین زیسته‌اند، گذر کرده و زنده مانده و از همین‌روست که بسیار قدرتمند و ماندگار شده‌است. این انتظار طعمی تلخ به خود گرفته‌است؛ زیرا تمام غم‌واندوه آرزوهای محقق‌ناشده، تمام تلخی باورهای مغبون و فریب‌خورده، تمام درد آتشین تنهایی بی‌کران آدمی را از دل تاریخ به خود جذب کرده‌است.

مفهوم هر کدامشان جز رنج و وهم و امید و انتظار نبود. همگی از زندگی گلایه داشتند، اما هیچ کس نمی‌خواست بمیرد و همه با شور و اشتیاق منتظر چیزی بودند، انتظاری که آغاز و پایانی نداشت و به نظر می‌رسید به‌عنوان میراثی از انسان نخستین به آنها رسیده‌است.

در پارکینگ شهربانی، قو توی کیسه نایلنی اصلاً نمی‌دانست که مرده است. استخر نمی‌دانست که یکی از قوها دیگر نیست.

اما از همه مهم‌تر به آنها یاد می‌دهیم صبور باشند. گاهی پیش می‌آید که آدم در یک لحظه شفاف و درخشان به کشف چیزی نائل می‌شود که سال‌ها بیهوده در پی یافتنش بوده. نکته این‌جاست که ما نباید پیش از فرا رسیدن آن لحظه خجسته خود را نابود کنیم.