Biblio Bat > Recent Status Updates

Mourning you named me, but I will not mourn alone, for father, brother, and mother. But of these you only have I known, and above all do I love. And nothing that you fear not do I fear.’

تا دادگاه خلق غاصب را به سزای خود برساند من مهمان نوازی سرکار عالی را می‌پذیرم

عبارتی همیشگی حاکی از ابهتی پوچ که او اندکی بعد عین همان را از زبان غاصب می‌شنید، سپس از زبان غاصب غاصب؛ گویی که این ابلهان متوجه نبودند که در سیاست آن کس که فروافتد برای ابد در غلتیده است. همه آنها را چند ماهی در کاخ ریاست جمهوری مسکن می داد، وادارشان می‌کرد تا آخرین پشیزشان را در دومینو بخوانند.

آنگاه در آشپزخانه یک کاسه قهوه سیاه با یک کلوچه از آرد ریشه فرفیون آمریکایی می‌بلعید بی‌آنکه به درستی بداند جنون‌های این روز نو او را به کجا خواهد برد و در این حال همواره مراقب پرگویی‌ها و بی‌پروپاگویی‌های نوکرها و کلفت‌ها بود که تنها کسانی در خانه بودند که به زبان او حرف می‌زدند.

My fate O King, led me hither, through perils Elves would dare. And here I have found what I sought not indeed, but finding I would possess for ever. For it is above all gold and silver, and beyond all jewels. Neither rock, nor steel, nor the fires of Morgoth, nor all the powers of the Elfkingdoms, shall keep from me the treasure that I desire. For Lúthien your daughter is the fairest of all the Children of the World

But Fëanor laughed, and spoke to the Noldor,
saying: ‘So! Then will this valiant people send forth the heir of their King alone into banishment with his sons only, and return to their bondage? But if any will come with me, I say to them: Is sorrow foreboded to you? But in Aman we have seen it. In Aman we have come through bliss to woe. The other now we will try: through sorrow to find joy; or freedom, at the least.’

He had gone often alone into the void places seeking the Imperishable Flame; for desire grew hot within him to bring into Being things of his own, and it seemed to him that Ilúvatar took no thought for the Void, and he was impatient of its emptiness. Yet he found not the Fire, for it is with Ilúvatar. But being alone he had begun to conceive thoughts of his own unlike those of his brethren.

And among these I hold trees dear. Long in the growing, swift shall
they be in the felling, and unless they pay toll with fruit upon bough little mourned in their passing. So I see in my thought. Would that the trees might speak on behalf of all things that have roots, and punish those that wrong them!’

Yet the Elves believe that Men are often a grief to Manwë, who knows most of the mind of Ilúvatar; for it seems to the Elves that Men resemble Melkor most of all the Ainur, although he has ever feared and hated them, even those that served him.

But Ilúvatar knew that Men, being set amid the turmoils of the powers
of the world, would stray often, and would not use their gifts in harmony; and he said, ‘These too in their time shall find that all that they do redounds at the end only to the glory of my work.’

کسی که مرا ‌بی‌وفا می‌نامد همان به که سر در خدمت من ننهد، کسی که مرا ناهنجار و اسرارآمیز می‌داند در آشنایی من نکوشد و اگر ظالم و غدارم می‌پندارد از تعقیبم دست بردارد. این دد خونخوار، این سوسمار، این غدار، این ظالم جبار، این موجود پراز اسرار هیچ نمی‌خواهد آنان را بجوید و به دنبالشان راه بیفتد و سر در خدمتشان بگذارد و با ایشان آشنا شود.

این سخنان اخطاری است کلی به همه کسانی که به ذوق خاص خود به من اظهار عشق می‌کنند تا بدانند که از این پس اگر کسی به خاطر من مرد، گناه او نه از حسد است و نه از نفرت، زیرا زنی که به هیچکس عشق نمی‌ورزد نمی‌تواند در کسی حسد برانگیزد. و رفع اشتباه از دیگران به معنی بیرازی از ایشان نیست. کسی که مرا سوسمار و دد خونخوار می‌خواند همان به که از من چون موجودی نفرت‌انگیز و دهشت‌خیز بگریزد...

همان‌گونه که نمی‌توان افعی را به خاطر زهری که در دهان دارد - ولو آن زهر مسبب مرگ کسی شود - سرزنش کرد، چون طبیعت است که آن زهر را به او داده است، مرا نیز به خاطر این که زیبا آفریده شده‌ام نباید سرزنش کرد. زیبایی در وجود زن نجیب به آتشی می‌ماند که از دسترس دور بماند و به شمشیری که در گوشه‌ای افتاده باشد. وقتی کسی به آن نزدیک نشود، نه آتش می‌سوزاند و نه شمشیری می‌برد.

...
زیرا وقتی زیبایی‌ها بی‌حد و حصر می‌بودند، امیال و آرزوها نیز حد و حصری نمی‌داشتند، و حال آن که عشق حقیقی، آن گونه که من شنیده‌ام، قابل تقسیم نیست. عشق حقیقی باید اختیاری باشد نه اجباری. حال که چنین است و این‌که درست است، پس چرا شما به صرف این که مدعی هستید که مرا بسیار دوست می‌دارید، دل مرا مجبور می‌کنید که به زور تسلیم گردد؟

حال فرض کنیم که زیبایی در همه به یک اندازه باشد، این دلیل نمی‌شود که خواستن‌ها نیز در همه یکسان باشد زیرا عشق از همه‌ی انواع زیبایی‌ها به وجود نمی‌آید. زیبایی‌هایی هستند که بی‌آنکه اراده‌ی انسان را به فرمان خود بکشند به بینایی لذت می‌بخشند. اگر همه‌ی زیبایی‌ها کارگر می‌افتادند و دلها را به کمند می‌کردند، جهان یکپارچه شور و غوغا می‌شد و خواستن‌ها بی‌آنکه مرجع یا محملی داشته باشند با هم تلاقی می‌کردند و درهم می‌شدند...

آه چه راز سر به مهر و مضطربی! من با «او» از جهانی صحبت کردم که من و «او» در پشتش پنهان باشیم و انسان، در آن مطمئن و بی تزلزل زندگی کند. اما «او» عوض هر چیز به تماشاچی احتیاج داشت. «او» مثل يك سنگتراش، سنگی تراشید، به این سنگ زبان داد تا اسم او را بیاموزد و تلفظ کند. اوه! تلفظ، فقط تلفظ. اما زبان در راه دیگری بکار افتاد که فقط تلفظ نبود. راز سر بسته‌ی جنب و جوش داشت.

پس از دیدن نمایشگاه اشیاء متبرکه ساریا می‌توانم بگویم که چیزهایی که به دست انسان ساخته نشده‌اند دیگر مرا چندان شگفت‌زده نمی‌کنند. این‌ها عبارت‌اند از کتاب‌های قطوری که خودبه‌خود در رطوبت غارهای کوهستانی ظاهر می‌شوند و اجازه می‌دهند هرچندگاه یک بار دست انسان‌های پرهیزگار آن‌ها را بیابد، انسان‌هایی که سپس طی تشریفاتی آن‌ها را به معابد منتقل می‌کنند. همچنین، اشیایی با صورت خدایان.

آنچه می‌خواهند این است که دنیا را وادار به پذیرش کنند، با کمک بارکد، برچسب زدن بر همه‌چیز، یا اعلام این‌که همه‌چیز قیمت است، که قیمتش این است. بگذار این زبان تازه‌ی بیگانه برای انسان‌ها نامفهوم باشد، بگذار فقط آدم‌های مکانیکی و ماشین بتوانند آن را بخوانند. در آن صورت شب‌ها، در کارگاه‌های زیرزمینی عظیمشان، می‌توانند شب‌شعر بارکد خودشان را برگزار کنند.

بجنبید. راه بیفتید. خوشابه‌حال آن‌که می‌رود.

میخواهند نظمی منجمد ایجاد کنند، گذر زمان را دستکاری کنند. میخواهند که روزها، بدون تغییر، خود را تکرار کنند، میخواهند ماشینی بزرگ بسازند که در آن هر مخلوق ناچار در جای خود بنشیند و اعمالی کاذب را انجام دهد. مؤسسات و ادارات، مهرها، خبرنامه‌ها، سلسله مراتب،مقامها،درجه‌ها،درخواستنامه‌ها و پذیرفته‌نشدنها،گذرنامه‌ها،شماره‌ها،کارتها،نتایج انتخابات، حراج‌ها و امتیاز جمع کردن‌ها، گردآوری کردن، مبادله بعضی چیزها با چیزهای دیگر

به این گریزها مباهات نمیکنم. شرمگین هم نیستم. به اینها واقعاً نمی‌توان گفت گریز. در این باره پس از گوشزد مادرم خیلی فکر کرده‌ام: ا‌گر ناپدید نمی‌شوم به این دلیل است که دیگر نیازی به ناپدید شدن ندارم. ازدواج هنوز برای یک زن بهترین وسیله برای ناپیدا شدن است

مادرم به گمانم دیوانه است. برای همه بچه‌های دنیا آرزو می‌کنم مادر دیوانه‌ای داشته باشند، اینها بهترین مادران‌اند و بهتر از همه هماهنگ با قلبهای وحشی بچه‌ها

می‌دانم به سر یهودی‌ها، کولی‌ها، همجنس‌بازها و بقیه چه آورده‌اند. این را هم می‌دانم که این کاری است که آدم‌ها کرده‌اند و هیچ گرگی هرگز قادر به انجام آن نبوده است.

تا به حال این امر دستگیرم شده است: آدم یا بی‌درنگ از کسی خوشش می‌آید، یا هرگز خوشش نمی‌آید. از او بی‌درنگ خوشم می‌آید.

داستان ها نوعی لَختی ذاتی دارند که مهار کامل آن هیچ وقت شدنی نیست. آنها آدم‌هایی مثل مرا لازم دارند- نامطمئن از خود، دو دل، کسی که به راحتی به بیراهه کشیده می‌شود، ساده لوح

بر کنار ایستادن. دیدن جهان فقط به صورت چندپاره، دنیای دیگری در کار نخواهد بود. لحظه‌ها خرده‌ریزها پیکربندی‌های گذرا - همین که به وجود می‌آیند تکه‌تکه می‌شوند. زندگی؟ چنین چیزی وجود ندارد؛ من فقط خطوط سطوح و اجسام را می‌بینم و تغییر شکل آنها را در طول زمان. ضمناً به نظر می‌رسد زمان ابزار مناسبی است برای اندازه‌گیری تغییرات کوچک، خط کشی مناسب مدرسه با مقیاسی ساده شده - فقط سه نقطه دارد: بود، هست و خواهد بود.

روان‌شناسی تحلیلی توپوگرافیک یا سفر، به رغم شباهت‌های ظاهری، همان پرسش کارمندان اداره مهاجرت را مطرح نمی‌کند: برای چه به اینجا آمده‌اید؟ پرسش ما به موضوع درک و معنا می‌پردازد. اساساً آدم همان چیزی می‌شود که در آن مشارکت می‌کند. به عبارت دیگر من همان چیزی هستم که نگاهش می‌کنم.

اما می‌ترسم دیگر خیلی دیر شده باشد. حالا دیگر چاره ای نداریم جز اینکه یاد بگیریم تا ابد انتخاب کنیم. یاد بگیریم شبیه همسفری باشیم که در قطاری شب‌رو با او آشنا شدم و به من گفت اغلب به موزه لوور می‌رود تا فقط یک تابلوی نقاشی از یحیی تعمیددهنده را ببیند که به نظرش ارزشش را دارد. جلوی آن می‌ایستد، آن را تماشا می‌کند و به انگشت بالا رفته قدیس خیره می‌شود.

دنیا بیش از حد پر است. به جای توسعه دادن یا بزرگ کردنش عاقلانه‌تر خواهد بود که آن را تقلیل دهیم.

چیزهایی که دیده‌ام حالا مال من‌اند

Perhaps some of the gynecological diseases that plague modern westernized women have something to do with this activation of a major piece of physiological machinery hundreds of times when it may have evolved to be used only twenty times; an example of this is probably endometriosis , which is more common among women with fewer pregnancies and who start at a later age.

از لحاظ ودان‌تا ذات انسان فعالیت یا اراده نیست بلکه همانا فهم است. اما از دیدگاه تصوف حصول آرامش نه با دگرگونی فهم دست میدهد و نه با تحول اراده. دگرگونی فهم و تحول اراده خود در پرتو دگرگونی عواطف روی می نمایند و به راستی اراده و فهم همانا وجوهی از ذات عاطفی انسانی‌اند. بنابراین پیام صوفی به انسان چنین بود: همگان را دوست بدار و چون به دیگران نیکی کنی، خود را از یاد ببر