_PARNIAN_ > Recent Status Updates

پر از جزئیات ریز. تا اینجا هوس گوشت خوک و آناناس کردم.

ارنست همینگوی ترجیح می دهد قبل از اینکه دیابت کاملاً او را از بین ببرد به پیشواز مرگ برود و صبح زود بر می‌خیزد، و با تفنگش گلوله‌ای در سرخود خالی میکند تا به پدرش بپیوندد که پنجاه سال قبل به همین شیوه از دنیا رفته بود.
نمی‌توانم با اندوه به همه کتاب‌های زیبایی فکر نکنم که اگر آن‌هااز زندگی‌شان ناامید نشده بودند احتمالا می‌نوشتند. به این کتابخانه عظیم کتاب های نانوشته که هرگز کسی آنها را نخواهد خواند.

من عاشق چاهم. هر وقت به چاهی بر می‌خورم، سنگ‌ریزه‌ای می‌اندازم تویش. هیچ چیز آرامش بخش‌تر از صدای خفیف شالاپی نیست که از ته چاهی عمیق می‌آید.

در غرب، جایی که خورشید طلوع می‌کرد، آسمون کم‌کم روشن می‌شد. آرتور علاقه‌ای نداشت طلوع خورشید رو ببینه. آخرین چیزی که پس از چنین شب کابوس‌واری نیاز داشت یه روز بی‌همه‌چیزی بود که با خوشحالی همه‌جا رو روشن می‌کرد.

_خب.
_لطف کردی به من سر زدی.
_آره.
آرتور درمونده به اطراف نگاه کرد. گفت"خب." عجیب بود که وقتی یکی رو پس از هزارسال می‌دیدی حرف زیادی برای گفتن نداشتی.

+چقدر دلم برای این مجموعه تنگ شده بود و چقدر هر چی می‌خونمش ناراحتم از اینکه قراره تموم بشه.

هنوز باورم نشده تولتز تونسته همچین چیز یکنواخت و حوصله‌سربری بنویسه:(

آقای خاکسار "شوی‌مرده" دیگه چه کوفتیه؟ مگه بیوه چه مرگشه که چندجای کتاب از این کلمه‌ی دم‌دستی استفاده کردین؟

نمی‌دونم چطور خشم، سرخوردگی و ملالم رو سرکوب کنم!
آقای استیو تولتز، بهت ۱۸۰ صفحه وقت دادم؛ کی می‌خوای داستان کوفتی‌تو نجات بدی؟

حالا یوسا که قضیه رو برده تو علوم اجتماعی و سیاسی و تاریخ آمریکای لاتین. ولی شما هرکی برگشت ازتون پرسید
Why literature?
فقط بگین
Why not literature?

آه ناباکوف!
تو داری بدترین کار را با من میکنی که میتوانستی بکنی!
تو داری تابو ها و قوانین و عرف های نشسته بر ذهنم را در هم می‌شکنی.
و من هرچه فکر می‌کنم نمی‌توانم درکت کنم، اما نمی‌توانم هم محکومت کنم.
لعنت به تو ناباکوف.