Kimia > Recent Status Updates

و چه انتخاب مناسبی برای روز جهانی کارگر.
آه از رنج آن سینه‌هایی که در تونل‌های درازِ تاریک محکوم به استنشاق هوای اسارت و بردگی بودن (و هستن).

خدایا چه بر سر تخیل و نازک‌طبعی من اومده
چرا هیچ حسی موقع خوندن این اشعار در من بیدار نمی‌شه؟
سراسر مدت پوکرفیسم :|
به گمانم منطق تمام ذهنم رو اشغال کرده و قدرت تخیلم رو برای همیشه از دست دادم.

خواستم از کتاب چند نقل قول بیارم که دیدم نمی‌شه؛ چون مثل قطعه‌ی پازلی که از مجموعه جدا می‌شه سردرگمه و ناقص. در نتیجه به گفتن این اکتفا می‌کنم که اگر می‌خواید تکرار تاریخ، تکرار استبداد و چهره‌ی همیشه آشنای جلاد رو در زیباترین(!) شکل بیانش ببینید این رمان رو بخونید.
از اسم خیابون‌های اون موقع هم فقط وصال عوض نشده ظاهراً :))

پیش از این کتاب روزگار دوزخی آقای ایاز رو از جناب براهنی خونده بودم؛ این کتاب به نسبت نثر ساده‌تری داره و سریع‌تر جلو می‌ره. کمتر شگفت‌زده و غافلگیر می‌کنه اما خسته‌کننده هم نیست.
هنوزم برام سخته تصور اون همه خفقانی که توی اون‌ سال‌ها حاکم بوده (گرچه الان هم اگه محدودیت‌ها بیشتر از اون موقع نباشه کمتر نیست).
و چه خوب به تصویر می‌کشه زندگی یه فرد سیاسی رو که تا ابد باید توی زندان باشه توی زندان قضاوت‌ها و نگاه‌‌ها.

اگرچه حرف‌هایی که بعضاً توی کتاب گفته شده گل‌درشت جلوه می‌کنه و کلیشه‌ای و شعارزده به‌نظر می‌رسه و اگرچه شخصیت زری خیلی منفعله و تا حدی روی اعصابه ولی با وجود همه‌ی این‌ها تجربه‌ی خوبیه خوندن این داستان و دوستش دارم در کل.

این رمان به معنای واقعی یه کتاب تاریخه؛ منتها با چاشنی ادبیات. توصیف‌ها در نهایت ظرافت‌ان و موشکافانه.
برای من که اطلاعات چندانی از وضعیت روزهای جنگ جهانی در ایران نداشتم، توضیحاتی که کتاب می‌ده بسیار جالبه.
شخصیت یوسف من رو یاد زار محمد تنگسیر میندازه کسی که حتی اگه تنهای تنها هم باشه حاضر نیست دست از مبارزه با بی‌عدالتی، ظلم و استعمار برداره.

|آسیابان: من گفتم ای پادشاه، ای سردار پایت شکسته باد که به پای خود آمدی.
پاسخ این رنج‌های سالیان من با کیست؟
من هر روز زندگی‌ام به شما باژ داده‌ام.
من سواران تو رو سیر کرده‌ام.
اکنون که دشمنان می‌رسند تو باید بگریزی و مرا که سال‌ها دست بستی دست بسته بگذاری؟
مرا که دیگر نه دانش جنگ دارم و نه تاب نبرد.|

بهرام جان بیضایی شما چه می‌کنی با دل ما؟!
امان از این قلم جادویی، امان.

تا به اینجا داستان چنگال رو تموم کردم. تمِ مرگ، ناکامی، خیانت توی همه‌ی داستان‌ها تکرار می‌شه.
جناب هدایت آرزو به دل موندیم نمی‌شه بالاخره یکی از این آدما به کامِ دلش برسه؟

کشش داستان به نسبت رمان همسایه‌ها خیلی کمتره و یه‌جاهایی توصیفات حوصله‌سر‌بر می‌شه و همش منتظری که یه اتفاق خاصی بیفته ولی آخرش هیچی به هیچی.
توصیفات به حدی دقیق و جزئی و گویا هستن که بی‌هدفی، رخوت و انفعال شخصیت اول داستان رو قشنگ با پوست و خونت حس می‌کنی.
از متن کتاب:
|راه می‌افتم و به دیوارها نگاه می‌کنم. با ناخن و با خون رو دیوارها چیزهایی نوشته شده است. "سکوت، مقاومت، انکار".|

"خود نه از امید رستم
نی ز غم،
وین میان
خوش
دست و پایی
می‌زنم."
کتاب رو باز کردم و با این مواجه شدم، عجب جمله‌ای نه؟
معلومه که قراره تجربه‌ی بی‌نظیری باشه خوندش
بریم ببینیم چی می‌شه :)