Zy > Recent Status Updates

جود من ترا فراموش نمی کنم.یادت باشد،پسر خوبی باش!با حیوانات و پرنده ها مهربان باش،و هر چیزی هن که دم دستت امد بخوان.و اگر یک وقت بخ کرایست مینستر امدی یادت باشد به خاطر اشنایی قدیمی هم که شده مرا پیدا کنی .

بشر،به مثابه”وجود”،مشخصا چیزی بیشتر از یک چیز در میان دیگرچیزهاست.او همچنین در عالم به عنوان یک”حالت روحی”،”فهمیدن”،”گفتگو”و”هستی با”دیگران هست.زیست-جهان را بدون در نظر گرفتن این بنیادها نمی توان درک کرد..

زمانی که اصطلاح “عالم-زیست”یا”زیست-جهان”را به کار می بریم،درذهنمان عالم روزمره پدیده های طبیعی و ساخت بشر و عمل و عکس العمل انسان نقش می بندد.

پیشروان جنبش مدرن متوجه شدند که اندیشه به تنهایی دنیای بی معنایی را پدید می اورد؛پس به اندیشه باید روح بخشید و زندگی،خود،تنها منبع الهام حقیقی است.

دهه های گذشته،محیط زیست ما نه تنها دستخوش الودگی و گسترش های بی رویه شهری بوده،بلکه کیفیاتی راهم که به بشر حس وابستگی و مشارکت می داده ازدست داده است.در نتیجه،بسیاری از مردم احساس می کنند که زندگی شان بی معنااست و از خودبیگانه شده

درخلال دهه های اخیر،کاملا روشن شده است که این رهیافت عملکرد گرایانه به محیطی بی شکل و بی هویت منجر می شود که برای باشیدن انسان امکانات کافی ندارد.از این رو،معضل معنا در معماری پیش امده است،

انچه شعرواثر هنری در ان شریک اند،کیفیت خیال است .

فضا،تنها زمانی که به نظامی از مکان های بامعنا بدل گردد،برای ما زنده می شود.بگذارید این امر را با کلام گوته بیان کنم:مزرعه،جنگل و باغ برای من صرفا فضا بودند،تا این که تو،عشق من،انها را به مکان مبدل کردی.

سردرگمی فعلی در معماری،که اساسا سازنده است،بیان کننده ارزوی بازیافتن تاویل کامل تری از مفهوم معماری است.ما صرفا از این که ساختمان هایملن را عملکردی بسازیم خشنود نمی شویم،بلکه می خواهیم انها بامعنا هم باشند.

اریک فروم می گوید:انسان معاصر مسلما بیشتر اوقات ازادش را به صورت انفعالی سپری می کند.او مصرف کننده ای ابدی است.او نوشیدنی ها،غذاها،سیگارها،مقاله ها،بینش ها،کتاب ها و فیلم ها را مصرف می کند.همه چیز دریده و بلعیده می شود.

به طور

به طو کلی،فقدان چیزها و مکان ها،به از دست دادن”عالم”می انجامد.انسان مدرن”بی عالم” می شود؛از این رو هویتش را از دست می دهد،همان گونه که ادراک اجتماعی و مشارکتش را از دست می دهد.وجود بی معنا می شود و بشر بی خانمان،…

بشر،پیش از ان که طرحی برای جهان دراندازد،باید خود را متحول سازد.

اگر می خواهیم دنیتی بهتری داشته باشیم،ناچاریم انسان را اصلاح کنیم.دنیای بهتر می بایست از درون این راه حل براید.

انتونیو روی تخت افتاده بود و لبخند می زد،حال می فهمیدم که نه مغرور بود و نه دیوانه.انسانهایی بودند که می خواستند با انتخاب شیوه زندگی و مرگ خود،سرنوشت انسانی خودشان را رقم بزنند،انسانهایی ازاد بودند.

هیچوقت شده که ادم برای چیزی که بیرزد خودش را به کشتن بدهد؟چه چیز به اندازه زندگی ادم ارزش دارد؟

چه توصیه ای می توانستم بکنم؟مر می دانستم گه زندگی یا مرگ برایشان چه ارزشی دارد؟خودشان باید تصمیم می گرفتند.اگر زندگی فقط نمردن است،چرا باید زندگی کرد؟اما برای نجات زندگی خود مردن هم ابلهانه نیست؟تعیین تکلیف برای انان کار من نبود.

زمان حالت مرداب ساکن را از دست داد.در زمین بسیار امیدها و حسرتها و نفرتها و عشقها وجود داشت.پایان کارشان مرگ بود؛اما پیش از ان زندگی می کردند.نه مورچه بودند و نه سنگ:انسان بودند.

یک انسان فانی می توانست از ادامه راه خود سرباز زند، می توانست طغیان خود را ابدی کند: می توانست خود را بکشد.اما من برده زندگی بودم که مرا به دنبال خود،بطرف بی تفاوتی و فراموشی می کشید و می برد.مقاومت فایده ای نداشت.

گفت:_انسانها باید خود و همنوعانشان را به خوشبختی برسانند.
شانه بالا انداختم و گفتم:_انسان هرگز به خوشبختی نمی رسد.
گفت:_اگر به عقل برسد خوشبخت می شود.
گفتم:_انسان حتی طالب خوشبختی هم نیست.به وقت کشی عادت می کند تا اینکه وقت او را بکشد.

زندگی کردن یعنی چه؟_سری تکان داد و گفت:_این زندگی چیزی نیست.دیوانگی است که انسان بخواهد بر دنیایی که هیچ چیز نیست مسلط شود!لحظه هایی است که آتشی در دلشان می گدازد؛و همین را زندگی‌کردن می نامند.

مگردر آشیان بوف
مرا زاییده ای،مادر
که بختم این چنین تیره است،
که چون برفی درون لانه گریانم؟

واقعا فکر می کنید که در این دنیا می توانید بدون بدی کردن خوبی کنید؟محال است که ادم بتواند برای همه خوب باشد،همه را خوشبخت کند.

دل می تپد،و پاها قدم برمی دارند.راهها به پایان نمی رسند.
راه رفتند.پاها قدم برداشتند.
رژین گفت:-دلم می خواهد بدانم بئاتریچه چه شد.
-می خواستید چه بشود؟ یک روزی مرد،همین.
-همین؟

طوری دارم با همه می میرند دوبوار کیف می کنم که سعی می کنم کم بخونم طولانی تر دستم باشه😌

فوسکا گفت:مگر می شود صبحها جلو شروع جریان زندگی را گرفت؟یادتان هست که یک شب به هم چه می گفتیم:هرقدر هم که بدانیم،باز دل می تپد و دست حرکت می کند.رژین دنبال حرف او را گرفت:..و متوجه می شویم که نشسته ایم داریم موهایمان را شانه می کنیم؟

با این همه من وجود دارم.زنده ام،شما را دوست دارم و رنج می کشم.در عمر ابدی ام هرگز دوباره چون شما را نخواهم دید،کسی چون شما نخواهد بود.

چطور می توانستم به او بگویم که:هیچ کار ادم به هیچ دردی نمی خورد.کاخها و ابراهه ها و خانه های تازه و دژها و شهرهای فتح شده همه هیچ است.

روز به روز همان حرکات هنیشگی،بی پایان!ایا می شود که روزی در جهان دیگری چشم باز کتن،جهانی که حتی بوی هوایش هم متفاوت باشد؟

اما من زنده بودم و همتا نداشتم.گذشته از من واکنده شده بود؛دیگر هیچ چیز دست و پایم را نمی بست:نه خاطره ای،نه محبتی و نه وظیفه ای.هیچ قانونی بر من حکومت نمی کرد.ارباب خودم بودم؛و زندگی مردم بینوا،مردم میرا،در دست من بود.زیر اسمان خالی