Zy > Recent Status Updates

تغییر شکل دائمی پدرومادرش چنان باورنکردنی و چنان دردناک بود که او بعد از ان دیگر نمی خواست با انها باشد،یا دست کم نه به اندازه گذشته،و بعد از اینکه چند باری تلاش کرد،از خیر بودن با انها گذشت.

هیچ کدام به اپارتمان جدید نه عادت کرده بودند نه به دلشان نشسته بود.مثل خیلی چیزهای دیگر،فقط با ان کنار امده بودند.

فرایند پیر شدن ادم ها به چیزی که رمان ها یا کتاب های پزشکی درباره پیر شدن می گویند ربط چندانی ندارد.

در شهر پرآشوب و لبریز از نشانه امروز،در جهانی مملو از لذت های زودگذر،جهان کالاها و ناپایداری ها،آندو قادر است تا نپذیرفتن همه این ها را ابراز دارد و در عوض به گونه ای راهبانه در جهان دیوارهای ساده بتنی که سایه و نور بر آن ها می افتد…

من فکر می کنم که برای هر معمار افریدن چیزی به منظور جاودانگی،چونان رویایی نهفته است.
بسیار جاه طلبانه و تظاهر امیز است که گفته شود«من اکنون معماری جاودانه خواهم افرید».

این معماری نیست؛معماری چیزی دیگر است.معماری شعر فضاست؛و این شعر ذاتی پروژه های تادائو اندو است.

واقعیت اتاق را…می باید در فضای خالی ای یافت که با سقف و دیوار محصور گردیده،نه در خود سقف و دیوارها.

یک روز او هم می مرد و جایی روی کره زمین...خودش آنجا نمی بود و حضورش هم ضرورتی نداشت،چون تبدیل شده بود به خاطره.او می مرد و زندگان برایش نا آشنا نمی بودند،چوت این اتفاق دوباره می افتاد،خاطره ای از زندگی،پیش از اینکه زیسته باشد.

اهل کتاب نبود،نه.در زندگی دشوار و مضطرب او وقتی برای کتاب نمی ماند.اما او کتاب زندگی را عمیق تر از بیوه خوانده بود،با وجود کتاب هایی که این زن حی و حاضر در همه جا داشت.باندینی یک دنیا موضوع داشت که درباره شان حرف بزند.

کتاب دینی نیازهای رسیدن به بهشت را واضح و روشن بیان کرده بود:روح باید پاک پاک باشد،بدون کوچکترین لکه گناهی.اگر روح در بستر مرگ برای رفتن به بهشت به اندازه کافی پاک نبود،در آن نقطه میانی باقی می ماند،دران برزخی که روح همین طور درش می..

اسوو باندینی تک و تنها رنج می کشید.ان هم نه با بدنی پردرد:بدتر از ان،با روحی پردرد.کجای دنیا می شد دردی بزرگ تر از درد روح پیدا کرد؟ماریا کمکی به او کرده بود؟از او پرسیده بود به خاطر این دوران سخت رنج می کشد؟

در هنگام مرگ,روح محو می شود،((همچون خم شرابی که بویش پریده باشد،یا همچون عطری که رایحه خوشش در هوا پخش شده باشد.))

فقط کافی است خوب به جهان پیرانمان نگاه کنیم تا دریابیم بسیاری از حادترین و جان سوزترین تجارب زندگی ما تنها منحصر به گونه ما نیستند.

انسان ها،ان طور که پیش خودشان تصور می کنند، جایگاهی ممتاز در عالم هستی ندارند:هرچند غالبا از درک این نکته عاجزند، اما باید گفت که انها در بسیاری از گرامی ترین ویژگی هایشان با سایر حیوانات شریک اند.

در واقع،هیچ دلیلی وجود ندارد که باور کنیم انسان به مثابه گونه ای زیستی تا ابد خواهدماند.برعکس، کاملا روشن است که،در بازه های زمانی بی نهایت، ان گونه که چیزها طی فرایند بی وقفه ای از تغییر و تحول تکوین می یابندو منهدم می شوند،…

ما از همان ماده ای ساخته شده ایم که همه چیز دیگر از آن ساخته شده است.

او به وجود خدایان باور داشت.اما او این را نیز باور داشت که خدایان،به دلیل خدابودنشان،احتمالا نمی توانند به انسان ها یا به کارهای ما علاقه ای داشته باشند.به گمان او خداوندگار،بنا به ماهیت ذاتی اش،باید از زندگی و صلح و ارامی ابدی …

من جهان را نفهمیده ام؛جهان نیز مرا نفهمیده.

ایا می خواهید تا ابد در ظلمت بردگی بمانید؟آه ای بهترین انسان ها،هیچ نفهمیده ای که ازادی چقدر شیرین است؟نیاکان ما،یا درواقع باید گفت کل نژاد ایتالیایی،پانصد سال جنگیدند…تا ان ازادی از دست نرود.

ترجیح می دهم که سبک من مال خودم باشد،حال هرقدر هم که خام و نازپرورده است باشد،اما،همچون لباسی،به قواره ذهن خودم باشدنه به قواره کسی دیگر؛ممکن است در ان صورت حتی شکیل تر،بلندپروازانه ترو اراسته تر به نظر برسد،اما لباسی خواهد بود،…

مردم وقتی به قله های بلند کوههای خفته دربرف مینگرند سراپا غرق دربهجت و تحیرمیشوند.امااگرمیفهمیدنددرخودشان چه چیزی نهفته است،هیچ کوه و هیچ شگفتی و زیبایی روی زمین نمی توانست انها راچنان مبهوت کند که قدرت بی پایان افکار خودشان…

ایا دیوانگان کتاب می خوانند و از خواندن ان محفوظ می شوند؟ ایا یک دیوانه می تواند همچون نوزادی بخوابد؟دیوانه هانمی خوابند.ان ها رنج می کشند و افکارشان پریشان و درهم است.بله،همه چیز در سرشان اشفته است و در حال سقوط…

همین اصرار و سرسختی عجیبم به پیمودن یک راه تا نیل به هدف،که بی شمار نمونه می توان از زندگی سرشارم برای ان اورد،در زبان متخصصان عنوان افتضاح وسواس فکری به خود می گیرد:مجنون وار به تسخیر یک فکر درامدن.

غیراجتماعی بودن نسبی من می تواند به مردم گریزی تعبیر شود،مشخصه ای که البته نشانه عقل سلیمی است که تنهایی و خلوت با خودس و کتاب هایش را به معاشرت های بیهوده و گفت و گوهای پوچ ترجیح می دهد.

ناراحتم.احساس می کنم خیلی غمگینم،جوری که هیچ انسانی تا به حال نبوده است.و موهایم دارد خاکستری می شود.اما این چیزی دیگر است.چیزی دیگر.چیزی است وحشت اور و پیش بینی ناپذیر.چیزی که سادگی دلهره اورش به باور نمی اید.

درد این جاست که ادمیزاد روی زمین تنهاست.پهلوانی روسی بود که عربده زد:روی این خاک یک آدم زنده پیدا می شود؟

البته همه این ها تا وقتی خوب اند که در ذهنم حرف شان را می زنم و اگر همین ها را بلند بگویم،احمقانه ترین حرف ممکن می شوند.دلیل سکوت های پر نخوت ما همین بود و برای همین در سکوت گذران می کردیم.اگر هم می گفتم،مگر می توانست درکم کند؟

من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگی ام در سکوت حرف زده ام و در سکوت تراژدی های زیادی را با خودم زندگی کرده ام.آه که چه قدر بدبخت بوده ام!

ایا این حقیقت ندارد که ما مرده ایم و تنها
در ظاهر زندگی می کنیم،
وما یونانیان،افتاده در دامان بلا،زندگی را به رویایی مانند می کنیم،چون زنده مانده ایم،حال انکه
شیوه زندگی مان مرده است و بر باد رفته است؟

من هستم؛اما می خواهم علت وجودی خویش را بیابم.می خواهم بدانم برای چه زنده ام .