Zubaczek’s Reviews > Choroba idzie ze mną. O psychiatrii poza szpitalem > Status Update

„Irena miała dwa­dzie­ścia dwa lata i aku­rat ja­dła obiad, kiedy po­my­ślała o za­mor­do­wa­niu swo­jej matki. Zo­ba­czyła wy­raź­nie, jak pod­cho­dzi do niej i wbija jej w plecy nóż. Prze­stra­szyła się, że może mieć schi­zo­fre­nię. Po­pro­siła mamę o po­ży­cze­nie pie­nię­dzy na psy­chia­trę.”

„Gdyby Pa­weł był zwy­czaj­nym chłop­cem, może po­my­ślałby o tym, że chce zbiec na dół i do­łą­czyć do za­bawy, ko­pać piłkę, a póź­niej iść na lody. Ale za­miast tego Pa­weł pa­trzył przez okno i my­ślał o tym, że gdyby z niego sko­czył, jego ma­mie by­łoby lżej.” Dziesięcioletni chłopiec 😢

„W domu, który był klatką, tego wła­śnie na­uczył się naj­le­piej – uni­ka­nia cio­sów. Stra­cił tam tyle czasu. A prze­cież nie mu­siał go tra­cić, mógł żyć. Do­wie­dział się o tym do­piero tu­taj, w miesz­ka­niu tre­nin­go­wym dla osób po kry­zy­sach psy­chicz­nych.” Strasznie smutne

„Bez względu na to, jak mama na­zy­wała tę „obec­ność”, jej za­cho­wa­nie pod­czas epi­zo­dów cho­roby było po­dobne. Na pierw­szym eta­pie od­da­lała się od bli­skich, sta­wała się mil­cząca, nie­obecna. Nie chciało jej się wsta­wać z łóżka i jeść. Ania, która była już na­sto­latką, za­mie­niała się wtedy w opie­kunkę.”

„Ale kim jest wa­riat? Ania wy­czuwa, że wa­riac­two jest czymś te­atral­nym, jed­no­cze­śnie ża­ło­snym i śmiesz­nym: dziwną miną, wy­giętą ręką, wy­wró­co­nymi oczami. Nie jest jej bab­cią, nie jest jej mamą ani ni­kim, kogo zna, a już na pewno nie jest nią samą.”