Agir(آگِر)’s Reviews > هفتاد سنگ قبر > Status Update

میدانی برای عقربه، و صدای شبنم در لغتِ موران روی سنگ تراشیده شده اند. و دستمالی سیاه با شاخه ی توت، یادگار قتل شهاب، که صدای خودش را نشناخت وقتی که با جلادش می گفت: تو ظاهر من هستی وقتی شبیه باطنِ خود هستم

حیات قابی بود و مرگ دیواری
عبور از این
آسان تر از سقوط ِ در آن
.بود

.

سنگ ِ لیلی

در کنار من
این گور
کناری دارد
.تو


سقوط پرستو در دستمال، بر سنگ حک شده است. در داخل حصار: خون و شاخه ی توت، فاصله و گیسوی لیلی که اندیشیده بود: برای جنون به اندازه ی کافی هوش نداریم

.

سنگ ِ برنارد

چقدر حالا
برعکس ِ آنچه بودم
!هستم


نیمه ی چپ صورت برنارد در قدحی بزرگ افتاده است، می نوشد، تراشیده بر سنگ. در میان اشیاء داخل مقبره: قاب بی تصویر او را می بینیم، با رفتارهایی هوایی، جای پا، و خودنویس کهنه ای را که بر تیماج می نویسد: محتوای حرف من از حرفم بیرون است

در تربت ِ من
قد می کشد پشیمانی
.سنگینی ِ چرا در سر


و جلال به کودک خود گفت: من از بلندی، شب خواستم نداد. تو در سقوط خود از حرف چیزی بخواه

فردید گفت: کتاب جانش را از حرف می گیرد، که آن‌چه ناخوانا می مانَد جسمِ اوست



این‌جا
حرفی نیافتم
حرفی که با من بنشیند -
- مثل نشستن ِ تو بر گور
جز گور
- حرفی که با می نشیند -
.آن‌جا

و زندگی
حتای مرگ بود


و برهمن وقت رفتن می گفت: هرجا رسیدم آنجا بودم

حضور من این جا
غیبت تو در این جاست

بر بالای سنگ دستش را سایبان چشم کرده منتظر چیزی از دور است. و دست او همیشه به او می گفت: در دوردست معنایی از نگاه خوابیده است

مثل درخت
مرگ من از سر
آغاز می شود

در زیر فکر رفتن
وقتی فکر، بالا می مانَد


مانی نوشت خطرناک ترین چیزهای آدم فکرهای اوست، و مریدش گفت: پس فکر یک چیز است، و خواست دفتر او را بر گورش بگذارند

،پای عابر
-!زایر-
!چه صدایی
که می آید وقتی
.وقتِ کسی می آید
!چه صدایی می آید