Agir(آگِر)’s Reviews > Garcia Marquez in 90 Minutes > Status Update

وقایع نگاری یک مرگ از پیش اعلام شده بار دیگر به مشکلی دیرپا در آمریکای لاتین می پردازد: مفهوم بسیار اسپانیایی و بسیار مردانه ی «ناموس». مرد جوان ثروتمندی وارد شهری بی نام می شود و در آنجا به آنخلا دل می بازد. آن دو سرانجام ازدواج می کنند، ولی پس از جشن روسی همان شب داماد عروس را به خانه ی پدر و مادرش بر می گرداند، چون عروس باکره نیست

مادرآنخلا او را وا می دارد تا مقصر را معرفی کند. آنخلا از جوانی عرب

از همان اوایل، مارکز همیشه با نخستین جمله ی هر اثری که می نوشت، آغازی جذاب و مهم را پایه گذاری می کرد.بعدها مدعی شد که گاه نوشتن این نخستین جمله از نوشتن کل کتاب برایش وقت‌گیرتر بوده است: «زیرا جمله ‌ی آغازین می تواند آزمایشگاهی برای آزمودن سبک، ساختار، و حتی حجم کتاب باشد.» اما زمانی که سرانجام این نخستین جمله را می نویسد، یکباره سرعت نمی گیرد. همیشه مطمئن می شود که تصویری از موضوع کلی کتاب را در ذهن دارد

گارسیا مارکز سرانجام رمانش «توفان برگ» را به پایان رساند. آن را با امید فراوان برای ناشری در بوئنوس آیرس به نام لوسادا فرستاد

پس از انتظار طولانی رمان را به او بازگرداندند. داخل بسته نامه ای بود که در آن با بی رحمی اثرش را رد کرده بودند:«شما برای آن که یک نویسنده واقعی بشوید استعداد کافی ندارید. به شما پیشنهاد می کنم دنبال شغل دیگری بروید.»از قضا نامه را شوهر خواهر بورخس، قهرمان محبوب مارکز، نوشته بود

مارکزِ جوان شیفتگی بچگانه ای نسبت به پدربزرگ خود(سرهنگ مارکز) احساس می کرد. او بود که روزی گابیتوی جوان را با خود به فروشگاه محلی شرکت یونایتد فروت برد و برای نخستین بار یخ را به او نشان داد -واقعه ای که در سرآغاز کتاب «صدسال تنهایی» به صحنه ای معجزه‌آسا بدل شده است

مارکز بعدها از او به عنوان «پرخورترین کسی که یادم می آید و افسار گسیخته‌ترین زناکار» یاد می کرد. سرهنگ به رغم خشم شدید از رفتار دامادش، خودش

پابلو نرودا در همه عمرش به مرام کمونیسم پایبند بود. او همیشه مایل بود تکرار کند: شما در شیلی باید موضعی داشته باشید. یا طرفدار کادیلاک ها هستید، یا طرفدار مردم بی سواد و پابرهنه

بورخس ذاتا یک انگلیسی محافظه کار بود و این ویژگی با سیاست شرورانه و متلاطم زمان و مکانی که در آن می زیست جور در نمی آمد. دیدگاههایی که گاه به گاه ابراز می کرد برخاسته از کج فهمی و کم اطلاعی بود. هواخواهی او از«نظم و آرامشی» که دولت نظامی فاسد و جنایتکار آرژانتین ایجاد کرده بود در داخل و خارج بسیاری از ستایشگرانش را از او دور کرد و می توان به یقین گفت که او را از جایزه ی نوبل، که سخت شایسته دریافتش بود، محروم ساخت

سکوت غمگین شبانه...
چرا دلواپسی بر روحم لرزه می افکند؟
،صدای زمزمه‌ی خونم را می شنوم
...توفان نرمی در لایه های مغزم جاری می شود
بسته شدن یک در، کسی که قدم‌زنان دور می شود...ساعت مردگان، وقتی
...مردان فراموش شده از زندانشان بیرون می آیند
...این شراب سیاه را در پیمانه‌ی اندوهم می ریزم
،وزن آزارنده ی اینکه آنچه قرار بود باشم نیستم
.نبودِ قلمروی که قرار بود پادشاهش باشم
روبن داریو

داریو گرچه چهل سال و اندی بیش نداشت، سلامتی اش رو به وخامت گذاشت. نه تنها جسمش، بلکه روحش نیز در اثر شهوت رانی و لذت جویی فرسوده شد


وقتی غنچه جنسیت شکوفا می شود
،همه‌ی هستی عطر شهوانی اش
و راز و رمز روحانی اش را فرو می دمد
روبن داریو

به ادبیات آمریکای لاتین می توان به چشم ناخودآگاه پرتلاطم ادبیات جهانی نگریست: در قیاس با واقع‌گرایی ادبیات آمریکای شمالی غریب است، در قیاس با ادبیات اروپا دست و دل باز و بارور است، در قیاس با ادبیات آسیایی زنده و جسور است، گرچه از چشم و گوش بازی تقریبا منحط لاتینی برخوردار است که ادبیات نوپای آفریقایی از آن پرهیز دارد این ادبیات هرگز بدوی نبوده است. اما سرآغاز آکنده از تغزلی تروتازه و اغلب بچگانه بوده است و

در 21 اکتبر 1981، زمانی که اعلام شد او برنده ی جایزه ی ادبی نوبل است، مارکز در مکزیکوسیتی زندگی می کرد. آن روز صبح همه ی دانش آموزان محل سکونت او جلوی پنجره ی منزلش جمع شدند و در ستایش او سرود خواندند؛ و هنگامی که در خیابان ها راه می رفت، خودروهای عبوری برایش بوق می زدند... وقتی که برای دریافت جایزه عازم استکهلم شد، یک گروه موسیقی کلمبیایی با او همسفر شد که غوغایی در سوئد به پا کرد. جشن پس از دریافت جایزه‌ی