Noam’s Reviews > Theaterteksten > Status Update

'LESLEY Het is echt zo'n ontzettende puinhoop. Het komt nooit meer goed met de wereld.

(Stilte.)'

'Daar gaan we weer (White male privilege)', p.192

'INGE En waar komt dat vandaan?

TON Mijn schuld, he Inge. Zoals alles. Ik moet zeggen dat het went.

INGE Elke keer als jij begint over dat het allemaal weer jouw schuld is, bevestig je dat je eigenlijk vindt dat jij in geen enkel opzicht ergens schuld aan kunt hebben.

TON Ik vind schuld een achterhaald begrip.

INGE Ja, dat is je al vaker goed uitgekomen.'

'Daar gaan we weer (White male privilege)', p.156

'TON Dat iedereen tegenwoordig zijn identiteit laat invullen door zijn pijn, dát is het probleem.'

Daar gaan we weer (White male privilege), p.153

'ALMA Boeken verbranden. Hoe barbaars.
WERFEL Jij, jij ... sympathiseert nochtans met die beulen!
ALMA Vind je me een slecht mens, is het dat? Dat slechte mens zorgt er anders wel voor dat jij zorgeloos kunt schrijven, jij lelijke, ondankbare jood!
WERFEL Je antisemitisme gaat me te ver, Alma.
ALMA Laat mij toch gewoon met rust, man!'
Almschi! The best of Alma Mahler, p.134

'MACHINIST ledereen lijkt ervan uit te gaan dat geluk normaal is, en ongeluk een afwijking. De meeste mensen denken altijd dat ze op de top van de berg horen. Dan is halverwege de flank al een mislukking. Ik was ook zo, vroeger.

REBECCA Maar nu niet meer.

MACHINIST Ik ben erachter gekomen dat we allemaal in een put leven.'

Rail Gourmet, p.56

'ROBERT Zwijg over mijn hoofd. Jij weet helemaal niets over mijn hoofd.
REBECCA Ik heb er anders wel vaak genoeg mee te maken. Jij bent paranoia,
ROBERT Paranoïde. Niet paranoia.
REBECCA Fuck off.
ROBERT Het is ook niet: 'Jij bent hysterie.'
REBECCA FUCK OFF
ROBERT Of: 'Jij bent razernij.
REBECCA Jij slikt pillen voor je hoofd.
ROBERT Wat ben je toch een gemeen wijf eigenlijk. Je verwondt opzettelijk.'

'GABRIËLLE:

Robert,

Waarom zwijg jij eigenlijk als ik Guadeloupe zeg? Of Shanghai?' 

Rail Gourmet, p.23

'Het bezoek aan de werkvloer van Robert Hessels zou misschien wel - aaaahhh - de oorzaak kunnen zijn. Een journalist van Job-at. Dat vacatureblad. Hij wilde mij interviewen over geluk op de werkvloer.
Anja. Aaaahhh!
Zijn Nederlandse accent.
Dat haar.
Hoe die vingers zich rond die pen Krulden. (zucht)
Zou het kunnen dat er dan toch maar één voor ieder is en dat je die ene meteen herkent?
Ik denk dat dat kan. Nu wel.'