Noam > Recent Status Updates

'I have no hat, my hair is tousled by the wind. Smooth as a seal, my dachshund Max sits at my feet, worshipfully gazing up at me. He is my sole playmate and buddy, my friend, my comforter, in whom I find if not instant understanding then certainly unconditional love and unreserved approval of anything I do.' p.3

'I am thinking, as I write these words, about a great oak tree that stands in the woods behind the house in which I sit. A remarkable number of birds inhabit it, and I commit this thought to the typewriter. The thought has now left my inner being and become manifest on the sheet of paper in front of me, though I myself remain here: no part of me any longer exists in it.' p.629-630

'My knees were wet, and soil stuck to them.
And in the mud on the bank were prints. Footprints at first, then the indentations made by a pair of knees.
Were they mine?
They had to be. There was no one else here.
Did I live here?
In the forest?
Or was I just out?
Who was I, anyway?
Didn't I know?
'Hello, my name's...' I said in the hope a name would come. But it didn't.' p.584

''Who's this?' the doctor then said, nodding at me.
Tove looked at me.
'I don't know,' she said.
He put down his pen and leaned forward slightly, his elbows resting on the desk.
'think it'd be best for you to stay here until you get better, Tove.'
'Are you sure about that?' said Tove.' p.535

''Have you looked outside?' I said. 'On the terrace? There are thousands of ladybirds out there.'
He turned and walked towards the door at the other end of the room.
'Good Lord,' he said. 'That's amazing!'
'I get an end-of-the-world sort of feeling.' I said.' p.483

'Could a person live without a name? I wondered at once.
Without identity?
Could a person exist without being connected to anything?
Unbound to any past or history, family or society?
Could a person simply be a human being on earth, who could go wher ever they wished without interpreting what they saw in terms of any kind of system, but thinking quite freely?' p.406

'You must be impatient,' a voice said behind me.
What?
I spun round. It was the guy who'd been staring at me. I'd thought he was somewhere in his twenties, only now I could see he was forty at least, if not fifty.
'Are you talking to me?' I said.
All he did was smile. He didn't look drunk at all. So what did he want? Was he a homo, or what?
"Yes,' he said. "There's no one else here.' p.351

'As the road swung north, the star was above us in the sky.
It was beautiful.
As beautiful as death was beautiful.
'We haven't talked about the new star,' I said. 'It's a bit weird.'
'Maybe,' he said. 'But you've got other things to think about.'
'Yes,' I said.
There was a silence.' p.299

'He was sitting with his back to the door in that big ergonomic office chair of his, in the same grey shorts and black T-shirt he'd had on all week.
'Everything all right, love?' I said.
He swivelled halfway round in the chair and looked up at me.
He was different, I could tell straight away. It was written all over him.
'Yes,' he said, and smiled. 'Now it is.'
Had something happened? What had happened?' p.257-8

'At the same moment, I noticed one of the city's writers coming along with a trail of youngsters after him. Students from the writing academy, no doubt.
As they passed our table, he lifted an index finger to his forehead in a kind of salute.
'Lindland,' he said.
He managed to make my name sound almost like an insult, and I straight-faced him.' p.228-229

'My mouth was watering as I carried the tray over to one of the tables further inside and sat down.
I opened as wide as I could but still couldn't get the whole burger in for the first bite, the bun crumpled against my top lip as the juicy meat filled my mouth and everything melted together, bacon, beef, bun, onion, tomato, lettuce, ketchup.' p.117

'It annoyed me intensely, all of it. When at last she had some energy, why couldn't she channel it in a way that could benefit us all? At the same time, I often felt sorry for her. She was like a little girl who'd got lost and kept telling herself everything was all right.' p.8

'en misschien open je en sluit je je ogen tegelijk en misschien ben je zowel wakker als aan het slapen, zoals het leven en de droom tot de pagina's van hetzelfde boek behoren' p.105

'en zittend op je stoel met je hoofd en je huid op kiep ben je niet in de mogelijkheid om wat is en wat je ervaart van elkaar te onderscheiden, zoals ruimte en tijd twee afzonderlijke brilglazen zijn van eenzelfde bril waardoor de werkelijkheid zich laat aanschouwen,' p.86

'Maar van al dat denken, denk je, word je eigenlijk moe, en zolang je je hoofd blijft breken, zolang er gedachten en reflecties door de kier in je oog flitsen, blijf je met je gebroken hoofd in jezelf opgesloten zitten, en van al dat denken kom je niet in beweging, want je zit nog altijd op een stoel, en misschien is het zelfs omdat je denkt dat je nog altijd op een stoel zit' p.63-64

'En bang omwille van deze gedachten bekijk je jezelf nu in het raam als een kameleon die een andere kameleon ontmoet op een dunne, dode tak, en in de reflectie van het raam zie je vaag de contouren van een gezicht, een neus, een mond, een oog, een nek, een gezicht zie je, een gezicht waarvan de onderdelen zweven, dwarrelen, onbestemd krioelen' p.43

'dan leg je je handen opengevouwen op het tafelblad, anachronistisch, handen, onbeweeglijke handen opengevouwen als twee oude kolenschoppen, twee blokken marmer waaruit een psychotische beeldhouwer met bloedende beitels twee rudimentaire handen heeft gehouwen, en de structuur van je huid in je handpalm legt geïdealiseerde beelden in je bloot, beelden die misschien niet waar zijn maar die daarom niet minder pijn doen'

'Je zit op een stoel, nee, je zit op een stoel. En zittend op een stoel heb je het gevoel dat je zowel in als buiten je lichaam zit, dat je hier op een stoel zit aan een tafel en dat je tegelijk op een stoel in je hoofd zit, dat de muren van de omringende ruimte naadloos overlopen in de wanden van je schedel als twee kruisende lijnen op een lege pagina' p.9

Geritsel. Gefluister. Onverstaanbaar gefluister. Zachte stemmen, zachte zinnen. Gescheur van papier. Papier die opwaait, neervalt, blad voor blad een net hoorbaar geluid maakt. Zacht gelach? Heel in de verte? Stemmen die elkaar raken,letters die elkaar raken. Zinnen die op huiden tikken, nauwelijks hoorbaar, nauwelijks voelbaar. Nee, het zijn de geesten van zinnen die op Agnes' huid tikken, de zinnen zelf zijn al weg

'Die nacht, die de boeken in zal gaan als The Night of the Name Losses, verdampt bijna de helft van de namen. In bibliotheken kun je het horen, als je heel stil bent, hoe de inkt zich terugtrekt uit de pagina's.' p.232-233

''Do you want to continue using our language?' Jeremy McIntyre kijkt nu recht in de lens en veegt zijn voorhoofd af met een papieren zakdoek.
'I think so. It's the most convenient language for us because we already know it quite well.'
'Great news. I've discussed it with the team. We were thinking of signing a contract regarding the compensation. The financial compensation.' p.218

'Maar heb je voor spreken letterclusters nodig - wat is spreken eigenlijk? dacht Mik. Vragen stellen, luisteren, antwoord geven, verhalen vertellen, hand in hand lopen, naast elkaar lopen en je tempo aan elkaar aanpassen, iemands huid lezen, hoe ze op je vingers reageert, op je lippen, samen wakker worden waar ligt de grens?' p.157

'Helaas wordt onze taal op dit moment bedreigd door terroristen. Daardoor is er verdeeldheid ontstaan en is de tolerantie ver te zoeken. De recente protesten getuigen daarvan. Dit raakt ons allemaal. Ik stel daarom een tijdelijke taalswitch voor, om de rust en veiligheid te behouden, en zodat we verder onderzoek kunnen doen naar wat er aan de hand is. Vanaf a.s. maandag 9 uur spreken we in heel het land Engels.' p.89

''We moeten iets doen,' zegt de minister-president. 'Anders loopt het verder uit de hand. Het is niet alleen de kaaskwestie: onze hele taal is onbetrouwbaar geworden. Het is een dreiging zoals we die niet eerder hebben meegemaakt.' Hij zwijgt even voor het effect. 'Taalterrorisme door onbekende daders. De mannen, pardon, mensen, van de inlichtingendiensten hebben nog geen enkel spoor weten te vinden.' p.81

''Ik ben op zoek naar een woord,' zegt ze tegen de medewerker, een jonge vrouw met een slaperig gezicht.
'Een woord,' herhaalt de vrouw dromerig. 'Wat poëtisch.'
'We raken woorden kwijt.'
'Ja, het neoliberalisme pakt alles van ons af. Zoek je een boek over taal?'
'Nee, ik zoek het woord voor deze kleur.' Ze laat haar baret zien.
'Mooie kleur,' zegt de vrouw.' p.22

'Ons eigen mensenlichaam is ook almaar rusteloos / aan het veranderen. Wat wij geweest zijn, wat wij nu zijn, /  zullen wij morgen niet meer zijn.' Boek XV, 214-216, p.380

'...maar als hij zich wil gaan verweren, / worden zijn stem én keelgat almaar dunner en zijn haar  / verdwijnt in dons; zijn nieuwgevormde nek, zijn borstgedeelte / en rug zijn dichtgevederd, lange veren groeien aan / zijn armen, die tot lichte vleugels buigen bij de elboog; / een groot deel van de voet bestaat uit tenen en zijn mond / loopt in een punt uit en is nu een stijve, harde snavel.' Boek XIV, 497-503, p.361

'Het is het water van die baai, dat Circe verontreinigt / met monsterwekkend gif. Als dat gebeurd is, sprenkelt zij / schadelijk plantesap en prevelt duistere toverklanken, / spreuken vol onbekende woorden, driemaal negenmaal.' Boek XIV, 55-58, p.347-348

'Achilles' moeder, Nereus' dochter, wetend wat voor dood / haar zoon voorspeld was, kleedde hem als meisje en wist ons allen / - ook Ajax! - te misleiden met die valse klederdracht. / Toen heb ik, om zijn mannenhart te raken, echte wapens /  onder een dek van vrouwenwaar verborgen; spoedig stond / de held met schild en lans ter hand, hij had zijn vrouwenkleren / al bijna uit.' Boek XIII, 162-168, p.320

'Had zij haar toverkunst met steeds weer andere gedaanten / niet toegepast, dan was hij in zijn snode plan geslaagd. / Nu werd zij eerst een vogel, 't was een vogel die hij beet had; /  daarna een dikke boomstam: Peleus hield een boom omklemd! / Haar derde vorm was een gevlekte tijgerin, waarmee zij / Jupiters kleinzoon zó deed schrikken, dat hij haar liet gaan.' Boek XI, 241-246, p.277-278