Marcia’s Reviews > Ik wens mijn huis as > Status Update

Ik was hier, en daarom zal ik nooit kunnen doen alsof ik hier niet was, alsof dit allemaal niet met mij gebeurt en over mij gaat, maar de waarheid is dat dit allemaal niet met mij gebeurt en niet over mij gaat, en dat ik niet thuishoor in het centrum van een verhaal dat zich afspeelt tussen kogels en granaatscherven, een verhaal dat zich uitbreidt in steeds wijder wordende kringen rondom het luchtalarm.

De oorlog heeft ons midden in het leven overvallen. We zijn verstard, ontwapend, zielig en hulpeloos en kijken toe hoe onze lichamen dagelijks een worden met die van minderjarige bezetters en veranderen in onleesbare bloederige pennenstreken op besneeuwde velden.

Wij meisjes doen alsof we niets van politiek snappen. We spreken vogeltaal en vogels zweven zoals we weten overal overheen. We kwetteren maar, en niemand vermoedt wat er in ons omgaat. Als jullie eens wisten wat voor een underground we in ons hoofd hadden, dan zouden jullie je zielige complimenten waarschijnlijk wel voor je houden.

Onze conflicten werden zelden hardop uitgevochten. Hoe groter het probleem, hoe harder we tekeergingen op onze toetsenborden. Vandaag was het stil in mijn chatgroepjes, wat betekende dat ze het over mij hadden.

Toen het eenmaal oersaai was geworden aan tafel, zette een van de meisjes haar lange pruik af. De jongens merkten er niets van, maar wij waren helemaal lyrisch – het was alsof er een onzichtbare kale maan boven ons was opgekomen. In het bijzijn van alle mannen je haar afzetten en het open en bloot op tafel leggen – had een vrouw zich zoiets honderd jaar geleden kunnen veroorloven?

Waarin verschillen meisjes van instituties?
Meisjes verouderen niet.
Meisjes gaan naar de wc om te huilen.
Meisjes komen te laat met hun jurkje binnenstebuiten.
Meisjes moeten zich bij de politie melden.
Meisjes kunnen fuck you zeggen.