Rojin’s Reviews > تریسترام شندی > Status Update

طبیعت، این الهه گرامی، در تمام موارد ناراحت کننده با احساس آنی، ما را به تکان دادن این یا آن عضو برمی انگیزد، یا به این یا آن محل میراند، یا در فلان یا بهمان وضع حالت قرار میدهد، بی اینکه بدانیم چرا. اما توجه بفرمایید، مادام، ما در میان معماها و اسرار زندگی‌میکنیم؛ بدیهی ترین چیزهایی که بر سر راهمان واقع میشوند جانب تیره و ناشناخته‌شان را دارند، که حتی تیزبین ترین چشمها قادر به تشخیصشان نیستند‌.

آه که آدمی چه موجود متلونی است! از زخم هایی به تحلیل می رود که توانایی علاجشان را دارد! تمام زندگی اش نفی دانش خویش است! خردش -آن موهبت الهی- به عوض آنکه روغن به درون دستگاه بتراود کاری‌ نمیکند جز اینکه حساسیت‌هایش را تیز کند، و بر دردهایش بیفزاید، و او را در قبال آنها افسرده تر و ناراحتتر کند! بیچاره و بدبخت کسیکه چنین باشد!

عمو‌تابی دربرابر ناملایمات بسیار بردبار بود.[...]دراین جا میفزایم که اگر موردی پیش می‌آمد، یا اقتضا میکرد، من کسی را سراغ ندارم که می‌توانستم با آن سهولت به زیر پروبالش پناه ببرم؛ واین جریان ناشی از بی‌حسی یا کندی قوای‌فهم هم نبود، زیرا این اهانت پدرم را مثل هر مردی با تمام وجودش حس کرد. اما طبیعتا مرد آرام و ملایم و با حوصله ای بود-عناصر متضاد و متخالف در سرشتش نبود-همه ذرات طبیعتش به نرمی بسیار به هم آمیخته بودند.

من براستی معتقدم که این عقاید و نظریات درابتدا تفننا وارد ذهنش شدند،و من باب هشدار به خواننده فاضل در قبال پذیرفتن عاری از احتیاط اینگونه مهمانان ناخوانده باید توجه او را به این نکته جلب کنم که این مهمانان پس از ورود به ذهن و اقامتی چند ساله درآن،سرانجام مدعی نوعی حق آب و گل‌میشوند،و گاه در مقام خمیرمایه عمل میکنند؛اما بیشتر به شیوه معمول احساسات رقیق، شوخی شوخی آغاز میشوند اما سرانجام به یک مسئله کاملا جدی بدل میگر-

"...از لحظه ای که در پهنه ی دریای زندگی بادبان برافراشت، همانطور که حدس خواهید زد، تندبادهای شدید روح، سفینه ی‌ وجودش را در روز ده بار در طنابها و قرقره های سفاین وجود دیگران گرفتار می ساخت، و چون اغلب سفینه های کندرو سنگینی بر سر راهش واقع می شدند باز، چنانکه ممکن است حدس بزنید، تز بخت بد بیشتر گرفتار میشد."