Bahar Baradaran’s Reviews > شاهنامه: جلد ۱، از آغاز تا پایان داستان فرود سیاوخش > Status Update

بگفت این و بهرامِ یل جان بداد
جهان را چنین ست ساز و نهاد
عنان بزرگی هر آنکس که جست
نخستین بباید به خون دست شست

بدو گفت کیخسرو “ اینست و بس
پناهم به یزدانِ فریاد رس!”

سیاوش:

ز گیتی بر آید سراسر خروش
زمانه ز کیخسرو آید به جوش
به کینم از امروز تا رستخیز
نبینی جز از گرز و شمشیر تیز

سه چیز هست بر تو که اندر جهان/ کسی را نباشد ز تخم مهان
یکی آنکه از تخمه ی کیقباد/ همی از تو گیرند گویی نژاد
…
سه دیگر که گویی که از چهر تو/ ببارد همی بر زمین مهر تو!

به نیروی یزدانِ نیکی دِهِش
ازین کوهِ آتش بیایم رَهِش!
چو بخشایشِ پاک یزدان بود
دمِ آتش و آب یکسان بود!

دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود
همه جای جنگی سواران بُدی
نشستنگهِ شهریاران بُدی!
کنون جای سختی و جای بلاست
نشستنگهِ تیزچنگ اژدهاست!

درختی که پروردی آمد به بار
ببینی برش را کنون در کنار
گرش بار خارست، خود کشته ای!
و گر پرنیان ست، خود رشته ای!

یکی پند گویم تو را من درست:
دل از مهرِ گیتی ببایدْت شست!

جهانا! چه بدمهر و بدگهری که خود پرورانی و خود بشکری!
چنینیم یک سر کِه و مِه همه تو خواهی شبان باش، خواهی رمه!