Enxhi’s Reviews > The Darkness that Divides Us > Status Update

Papritur bota m'u duk pafundësisht e madhe, sa duhej të kapesha fort te krahu i sediljes së avionit. Dhe gjithandej banonin njerëz. Miliarda njerëz, të cilët që të gjithë kishin dëshira, aspirata dhe ide. Që të gjithë shpresonin të përshkonin rrugëtimin nga djepi në varr pa shumë të papritura dhe gjatë rrugës ndërtonin ëndrrat, luftonin me frikërat, përshtatnin objektivat dhe vinin përballë njërën palë pranë tjerës.

Edhe vet tabutë, që më kishin mbajtur aq kohë në zgjedhën e hekurt, e kishin humbur dëshirën për të zgjatur tentakulat drejt meje.

Sa herë që ndihesha e dëshpëruar, pamja e atyre vogëlushëve, që luanin dhe silleshin kot vërdallë, më jepte zemër. Ishin gjithnjë të lumtur, madje pa pasur ndonjë arsye të veçantë. Ndonjëherë i shikoja kur - duke ecur - bënin një kërcim të papritur, ashtu kot, vetëm për kënaqësinë e çastit. Shpeshherë pyesja veten sesi mund të shmangej, që ata të bëheshin të mëdhenj e të këqinj.

Kopukë të prapambetur ! Ju duhet të pyesni : Përse u vra ai ? Se si, nuk ka rëndësi. Ju duhet të magjepseni pas pse-së shekulkore. Ajo është baza e të gjitha njohurive. Dhe ksëhtu mësoni të njihni ligjet e veprimit dhe të kundërveprimit, sepse gjithçka ka një shkak dhe një pasojë. Asnjë ngjarje, asnjë e vetme, nuk shfaqet krejt papritur, pa asnjë shkak.