Enxhi > Recent Status Updates

Kjo puna e librave, ishte vertet çudi - vertet qe s'mund t'I zevendesonin gjithçka, por I plotesonin diçka qe asgje tjeter nuk arrinte ta mbushte dot.

Ajo qëndronte atje përpara tij, në errësirën blu të natë së butë duke marë frymë me rrëmbim, gjithë emocion dhe inat; hëna prehej mbi flokët e saj dhe buzët në fytyrën e zbehtë dhe guximtare kishin një ngjyrë aq të kuqe të mbyllur, saqë dukeshin të zeza fare.

Pse ndodh keshtu, Ravik ? Pse naten cdo gje te duket e larmishme ... dhe ne pandehim se mund t'i bejme te gjitha ... dhe ate qe s'e arrijme dot e mbushim pastaj me endrrat tona. Ai vuri buzen ne gaz.
Endrrat i kemi sepse pa 'to nuk do te duronim dot te verteten.

Jeta nuk ka pasur ndermend te na bente te persosur.

Tani e di se shkaku i dashurisë është e mira dhe ç'është e mirë njeriu e di kur e njeh, dhe mund të duash vetëm atë që e kemi mësuar për të mirë.

Brothers, have no fear of men's sin. Love a man even in a sin, for that is the semblance of Divine Love and is the highest love on earth. Love all God's creation, the whole and every grain of sand in it. Love every leaf, every ray of God' light. If you love evevything you will perceive the divine mystery in things.

End of part one.

Man cannot commit a sin so great as to exhaust the love the infinite love of God.
...If you are penitent, you love. And if you love, you are of God.

-Ah, burgu! - tha e qetë. -Është diçka,që kryesisht ndodhet në mendje.

Papritur bota m'u duk pafundësisht e madhe, sa duhej të kapesha fort te krahu i sediljes së avionit. Dhe gjithandej banonin njerëz. Miliarda njerëz, të cilët që të gjithë kishin dëshira, aspirata dhe ide. Që të gjithë shpresonin të përshkonin rrugëtimin nga djepi në varr pa shumë të papritura dhe gjatë rrugës ndërtonin ëndrrat, luftonin me frikërat, përshtatnin objektivat dhe vinin përballë njërën palë pranë tjerës.

Edhe vet tabutë, që më kishin mbajtur aq kohë në zgjedhën e hekurt, e kishin humbur dëshirën për të zgjatur tentakulat drejt meje.

Sa herë që ndihesha e dëshpëruar, pamja e atyre vogëlushëve, që luanin dhe silleshin kot vërdallë, më jepte zemër. Ishin gjithnjë të lumtur, madje pa pasur ndonjë arsye të veçantë. Ndonjëherë i shikoja kur - duke ecur - bënin një kërcim të papritur, ashtu kot, vetëm për kënaqësinë e çastit. Shpeshherë pyesja veten sesi mund të shmangej, që ata të bëheshin të mëdhenj e të këqinj.

Kopukë të prapambetur ! Ju duhet të pyesni : Përse u vra ai ? Se si, nuk ka rëndësi. Ju duhet të magjepseni pas pse-së shekulkore. Ajo është baza e të gjitha njohurive. Dhe ksëhtu mësoni të njihni ligjet e veprimit dhe të kundërveprimit, sepse gjithçka ka një shkak dhe një pasojë. Asnjë ngjarje, asnjë e vetme, nuk shfaqet krejt papritur, pa asnjë shkak.

I am on Aslan's side even if there isn't any Aslan to lead it. I'm going to live as like a Narnianas I can even if there isn't any Narnia.

Më mirë të kesh uri sesa të gjendesh vetëm. Pasi kur je vetëm - dhe nuk flas për vetminë që e zgjedhim vet, por për atë që jemi të detyruar ta pranojmë - është sikur të mos jesh pjesë e rracës njerëzore.

Në martesat që shkojnë drejt fundit, kur njëri pushon se ecuri, tjetri për t'u përshtatur rri dhe e pret. Dhe ndërsa pret shfaqen dashnorët, shoqatat bamirëse, zelli i shuar për fëmijët, puna kërkimore dhe shumë të tjera. Do të ishte shumë më e lehtë të flisje për tu hapur, të ngulmoje, të ulërije : Hajt, të shkojmë përpara! Po vdesim nga mërzia, nga shqetësimet, nga frika.

Në çdo raport njerëzor gjëja më e rëndësishme është të flasësh. Por njerëzit nuk e bëjnë më këtë gjë: nuk dinë të ulen për të treguar dhe për të dëgjuar të tjerët. U kujtova që Esteri thoshte se të gjutha gjërat e rëndësushme në jetën tonë lindin nga dialogë të gjatë të zhvilluara nëpër tavolinat e bareve, ose duke shëtitur nëpër rrugë dhe nëpër parqe.

Askush nuk duhet të pyesë vërtetë veten : "Përse jam i lumtur?" Në këtë pyetje qëndron virusi që shkatërron gjithçka. Ne e shtrojmë këtë pyetje, ngaqë duam të dimë çfarë na bën të lumtur. Dhe nëse ajo që na bën të lumtur është e ndryshme nga ajo që kemi, ose do të ndryshojmë menjëherë, ose do të ndihemi shumë të trishtuar.

Të gjithë ndryjmë në shpirt një trishtim të madh.

Nëse një burrë është i aftë të dojë shoqen e tij pa kufij dhe pa kushte, atëherë i zbulon botës dashurinë për Zotin. Duke zbuluar dashurinë për Zotin, ai do të dojë edhe të afërmin e tij. Duke dashur të afërmin do të derdhë dashurinë e tij dhe mbi vetveten.

Në fushën e betejës jeta ime ka kuptim. Ditë me radhë nuk bëj banjo, ha rracionet e ushtarëve, fle tre orë natën, zgjohem nga zhurma e të shtënave, e di që np.çdo moment mund të mbërrijë një granatë pikërisht në vendin ku ndodhem dhe kjo më bën të jetoj... Të jetoj, kupton ? Të jetoj, të dua çdo minutë, çdo sekonde. Nuk ka vend për trishtim, për dyshime, për asgjë : ka vetëm një dashuri të madhe për jetën.

Dashuria është e vetmja gjë që nxit inteligjencën dhe aftësinë krijuese, që pastron dhe çliron.

Dashuria është një forcë e egër. Kur përpiqemi ta kontrollojmë, na shkatërron. Kur tentojmë ta burgosim, na bën skllevër. Kur mundohemi ta kuptojmë na lë të hutuar dhe konfuzë.

Liria nuk është mungesa e detyrimeve, por aftësia për të zgjedhur dhe për t'u impenjuar me atë.që është më e mirë për mua.

Ki respekt për kohën tënde mbi tokë: ta dish se Zoti të ka falur gjuthmonë dhe prandaj fal edhe ti.

Ne vazhdojmë të rritemi, ta ndryshojmë formën tonë, përballemi me disa dobësi që duhen përmirësuar, nuk bëjmë gjithmonë zgjedhjen më të mirë... e megjithatë shkojmë përpara duke u sforcuar të rrimë drejt, që të mund të ndërrojmë jo muret, por hapsirën boshe që është brenda, hapsirën ku ne adhurojmë gjithçka kemi më.të shtrenjtë. Pa dyshim ne jemi një katedrale. Por çfarë ka në hapsirën boshe të katedrales sime ?

...sepse dashuria e saj për.mua ishte më e madhe se dashuria e saj për vetveten, që më ka bërë t'ja nis ëndrrës sime...dhe ndodh mrekullia. Po, duke parë këtë grua kaq të re, të qetë, me shikimin në shprehës se çdo fjalë, shumë herë e trembur në thellësi të zemrës, por gjithmonë e guximshme , e zonja të dadhurojë, befas gishtërinjtë e mi filluan të godasin tastet.

" But I thought it was a part of you, that if it were taken away from you it would have been like tearing out your heart"
"I thought so too. But you can see, I can live without that"

"That's why I need you so much"
"Need me ? You have been pretty quiet about it. "
"I dont need to see you, thats what I mean. I need you to exist and not to change. I could very well think of you only as an abstract virtue, a sort of limit."