Rosalie Van Schaik’s Reviews > Rouwdouwers > Status Update
Rosalie Van Schaik
is on page 21 of 235
“Omdat ze veel op reis was, had ik regelmatig het huis voor mezelf. Ze ging in haar eentje naar kunstresidenties, backpacken, drie maanden wonen in een hippiecommune, of zomaar wat liften. Ze vroeg me altijd of ik meeging maar ik vond de aardverschuiving van caravan in een uitgestorven vakantiepark naar haar appartement aan de Amstel eigenlijk wel genoeg.”
— Jan 15, 2026 12:20PM
Like flag
Rosalie’s Previous Updates
Rosalie Van Schaik
is on page 234 of 235
“Ik slik maar het water laat zich niet terugdringen, alsof een oceaan zich tegen mijn klippen gooit. Zout en eeuwen oud. Ik adem diep in door mijn neus.
‘Maar sterven, dat gaat niet half. In de dood kan je niet pootjebaaien.’
Het water kruipt naar mijn kaken, mijn wangen en mijn oogholtes. Het duwt heet tegen mijn ogen.”
— Jan 18, 2026 12:52AM
‘Maar sterven, dat gaat niet half. In de dood kan je niet pootjebaaien.’
Het water kruipt naar mijn kaken, mijn wangen en mijn oogholtes. Het duwt heet tegen mijn ogen.”
Rosalie Van Schaik
is on page 231 of 235
“Ik bekijk hem vanuit mijn ooghoeken: de rode huid van zijn gezicht is gaan hangen. Zijn oogleden, zijn wangen, de huid om zijn kaak. Het wil allemaal naar de grond.”
— Jan 18, 2026 12:52AM
Rosalie Van Schaik
is on page 134 of 235
“Je kan hier natuurlijk van alles van vinden, maar als ik me ooit nog eens in een overvol water bevind en door onverschillige voeten vertrapt dreig te worden, dan zal ik bijten tot ik bloed proef. Ik vraag me af wat jij zou doen, opgeven en wachten tot iemand je uit de diepte komt trekken? Wie dan?”
— Jan 18, 2026 12:52AM
Rosalie Van Schaik
is on page 125 of 235
“Misschien was iedereen gewoon dood, of in ieder geval dood voor hem: als je onze vader tegen het hoofd stootte, dan verdween je in een gat. Hij was daar spijkerhard in. (…) Hij bepaalde wie er bestond en zo kreeg zijn eigen bestaan iets mythisch. Alsof hij zichzelf geschapen had, vóór hem was er niets.”
— Jan 18, 2026 12:51AM
Rosalie Van Schaik
is on page 79 of 235
“Wij bewogen ons behoedzaam naar onze bedden, alsof het glas niet alleen op het terras maar door het hele huis verspreid lag, ieder oppervlak ermee bedekt. En we waren niet bang om ons te snijden, maar dat de scherven zouden knarsen onder onze voeten.”
— Jan 15, 2026 12:25PM
Rosalie Van Schaik
is on page 70 of 235
“We draaien nog maar eens een peuk. En nog één. Iedere keer voelt het alsof we iets bevestigen: de komende vijf minuten, en hoe die zullen zijn.”
— Jan 15, 2026 12:23PM
Rosalie Van Schaik
is on page 28 of 235
“… Nu negeer ik het en probeer ik net te doen of het normaal is dat het meerdere keren per dag klinkt alsof hij zijn ingewanden via zijn mond naar buiten schreeuwt. Het komt zeker omdat hij net zoveel rookt als de haard.”
— Jan 15, 2026 12:22PM
