Zahra Saedi’s Reviews > عسل و حنظل > Status Update

نمی‌کنند. پس بهتر است استرالیا را از یاد ببریم و همراه جمعیت داد بزنیم «زنده باد مراکش!»

وقتی جوان بودم، خیلی وقت‌ها با رفقا از استرالیا حرف می‌زدیم. مهاجرت به دورترین کشور از مراکش. دورتر رفتن برای از یاد بردن زادگاهی که با شهروندانش چندان مهربان نیست. اما هر کجا برویم، ریشه‌ها دنبالمان می‌آیند و هرگز رهایمان

حس‌های متناقض مرا از حالی به حال دیگر می‌بردند و همیشه، این جهنمی که نه می‌توانستم نامی به آن بدهم و نه می‌توانستم جلویش را بگیرم، همراهم بود.

محکومیم به یافتن راهی محقر برای ساختن با این زندگی، محکومیم به حفظ ظاهر، محکومیم به لبخند زدن، آن هم وقتی می‌خواهیم گریه کنیم، داد بکشیم، فریاد بزنیم و دیوارهای این زندانی که در خود داریم فرو بریزیم.

پر از نویدها و گل‌ها. چرا باید زندگی محقر، ویرات و شکسته‌ای را که جلوی سگ‌ها انداخته‌اند مرتب کرد؟

نه توان و نه میل مرتب کردن دارم. به چه دردی می‌خورد؟ وقتی جایی را مرتب می‌کنی که هر روز صبح از خودت نپرسی کی می‌توانی بروی. وقتی جایی را مرتب می‌کنی که زندگی خوب باشد، وقتی نگاهت به آینده باشد، آینده‌ای درخشان یا دست‌کم آینده‌ای

آن‌وقت به حفظ اموال مردم توجهی ندارند و حقوق و اموال همگات پایمال دستبرد زورمندان می‌شود و عمران و تمدن به ویرانی می‌گراید.

[...] و در ربودن اموال دیگران به اندازه و حد معینی قائل نیستند بلکه چشم ایشان به هرگونه ثروت یا کالا یا ابزار زندگی بیفتد آن را غارت می‌کنند. و هرگاه از راه غلبه‌جویی بر کشوری دست یابند و فرمانروایی و قدرت آنان در سرزمین مسلم گردد،

بسازند و در به پا داشتن چادر به کار برند، از این رو کاخ‌ها و عمارات را بدین منظور ویران می‌سازند. پس سرشت و طبیعت ایشان منافی ساختمان‌ها و بناهاست که اساس شهرنشینی و عمران است. به‌طور کلی عادات و طرز رفتار عرب چنین است.

دیگ‌دان بسازند و دیگ غذاپزی خود را روی آن بگذارند و به همین سبب بناها را خراب می‌کنند و سنگ‌های آن‌ها را به منظور مزبور به کار می‌برند. و نیاز ایشان به چوب نیز برای برپاساختن سراپرده‌ها و خیمه‌ها است تا از آن میخ‌ها و ستون‌هایی