Zahra Saedi > Recent Status Updates

مسئله فقط این نیست که مرگ همه جا ما را احاطه کرده است. در هنگام جنگ مرگ تبدیل به واقعیتی ساده و اجتناب‌ناپذیر می‌شود، مسئله این است که خود زندگی هم تبدیل به جهنم می‌شود.

هیچ‌کس دیگر به شنیدن صدای گلوله میخکوب نمی‌شود، حتی خود من. این فکر تکان‌دهنده را که این صدای گلوله می‌تواند به معنی مرگ کسی باشد از ذهنمان کنار می‌زنیم و با خودمان می‌گوییم جنگ است دیگر.

آدم‌ها در این جنگ واژه‌ها، دوستان، فرزندان و معنای زندگی‌شان را از دست دادند.

این واقعیت که تا مدت‌ها من، مثل همهٔ آدم‌های اطرافم، نمی‌دانم با واژه‌ای مثل «آینده» چه باید بکنم؛ دیگر این واژه را نمی‌شناسم، برایم هیچ معنایی ندارد.

در برابر تصویر مغزی لخت، همهٔ ارزش‌های انسانی هیچ‌وپوچ می‌شود.

مغز عریان بیرون ریخته ما را در هم می‌کوبد، نابود می‌کند، به قعر تاریکی می‌کشد، و این حق را از ما می‌گیرد که دیگر دربارهٔ عشق، اخلاقیات، باورها و سیاست حرف بزنیم، این حق را که اصلاً حرفی بزنیم.

شاهدی است بر اینکه همهٔ ما بالقوه جنایتکاریم، اینکه واقعاً همدیگر را نمی‌شناسیم و از این به بعد، اگر از این جنگ جان به‌در ببریم، باید همیشه در وحشتی ویرانگر و دائمی از همدیگر زندگی کنیم.

همین‌طور که به آن حفرهٔ شکافتهٔ تیره، به آن بافت له شدهٔ پوشیده از خون لخته شده چشم دوخته بودم، تنها حسی که داشتم نفرت و انزجاری وصف‌ناپذیر بود نسبت به نوع بشر. مغز عریان بیرون‌ریخته فراتر از چنین سوال‌هایی است،

شاید زیاد مهم نباشد که آدم توی دنیا عاشق چی باشد، اما بالاخره باید عاشق یک چیزی بود!

زیردستی بی‌عارانه عادت کرده است، از اظهار عقیده ابا دارد؛ توطئه‌گران هم از دوستان سزار و انتقام آن‌ها در هراس‌اند.

است که فقط بکشد، فقط از میان بردارد. اما حال که باید از این کار بهره ببرد، درمانده‌وار ایستاده است و حتی نمی‌داند گام بعدی‌اش چیست. سناتورها دودل‌اند که آیا قاتلان را تایید، یا که محکوم کنند. و ملت که دیری است به امر و نهی شنیدن و

در رم با شهری به‌هم‌ریخته، بهت‌زده و سردرگم روبه‌رو می‌شود. در همان ساعت رویداد، قتل ژولیوس سزار کاری بزرگتر‌ از کارگزاران آن از آب درمی‌آید. دارودستهٔ تصادفی به‌هم‌برآمدهٔ توطئه‌گران این مرد از جمیع آن‌ها سرتر را بلد بوده

تاریخ سرزمینمان را ورق می‌زنی و به ژرفنای آن می‌روی. در پی رویدادهای فرخنده و امیدبخش می‌گردی، لیک حقیقتی تلخ رهایت نمی‌کند: می‌دانی بارها و بارها اقوامی در این کره‌ی خاکی به مغاک فراموشی رفته‌اند؛ آری، بارها و بارها.

خوراک فاسد پیش رویش می‌گذارند، آن‌گاه که فقر و پریشانی چنان در تار و پود زندگی مردم لانه کرده که به هیچ روی نمی‌توان چاره‌اش کرد.

چه دردناک است شرمسار وطن بودن، آن‌گاه که وطن در دست مشتی نیرنگ‌باز بی‌رگ است که از سر بی‌تدبیری و خودخواهی اداره‌اش می‌کنند، آن‌گاه که در چشم جهانیان چهره‌ای گستاخ، موذی و بی‌ارج دارد، آن‌گاه که به جای خوراک سالم روحانی،

قهرمانی که در لحظه‌ی لزوم، آن‌جا که به قابلیت‌های او نیازمندند، نباشد، چیزی نیست جز یک دروغ یا توهم.

این فکر که دنیا توانست بدون من زندگی کند آزارم داد و هنوز هم آزارم می‌دهد.

اما از یک چیز مطمئن بودیم، قول‌هایی که وعدهٔ تحققشان را در آینده می‌دادند، همه زیاده از حد به گوشمان آشنا بود، انگار قبلاً هم آنها را شنیده بودیم.

در واقع هم نوعی مراسم تدفین بود_ تدفین گذشته، روال شناخته‌شدهٔ چیزها، سیستمی که از آن متنفر بودیم ولی بلد بودیم چطور از عهدهٔ زندگی در آن برآییم. خدا می‌داند آینده چه با خود خواهد آورد.

به خوبی از پس خاتمه دادن به هر نوع اعتراضی برمی‌آید. معترضان را «اوباش» قلمداد می‌کند و به مجازاتی در خور همان اوباش می‌رساند.

بوروکراسی غول‌آسای دولت_سیستمی که فقط برای نگه داشتن کمونیست‌ها در رأس قدرت ساخته شده و هر حرکت خودانگیخته‌ای را (فرقی نمی‌کند که در حمایت از صلح باشد، یا محیط زیست، یا فقط در طلب شغل) تهدیدی برای حکومت تلقی می‌کند_

نمی‌دانم این احساس ناامنی، احساس آسیب‌پذیری، احساس کسی که انگار زمین زیر پایش خالی شده، این احساس ترس در برابر آنچه می‌خواهی اما نمی‌شناسی، آیا بهای رسیدن به آن آینده‌ای است که همچنان از ما می‌گریزد؟

اگر بخواهیم از گذشته، هر قدر هم که وحشتناک باشد، تجربه‌ای بیندوزیم، سخت نیازمند آن خواهیم بود که این خاطرات را به یاد داشته باشیم و فراموش نکنیم.

کلارا زتکین، یا مارکس یا انگلس وجود داشته‌اند. مثل این خواهد بود که کسی با اسفنجی در دست، آهسته از خیابانی به خیابان دیگر، از میدانی به میدان دیگر برود و نام‌ها را پاک کند، شواهد مادی زندگی گذشته، زندگی پیشین آن شهر، را محو کند.

همین‌طور که دوربین را در دست داشتم، متوجه‌ شدم که چیزی نخواهد گذشت که همین عکسی که الان گرفته بودم، علاوه بر حافظه‌های ضعیفمان، احتمالاً تنها مدرکی باشد که نشان دهد زمانی نه چندان دور، خیابان‌هایی به نام کارل لیبکنشت،

زن گفت: «دو روز دیگه این تابلوها رو عوض می‌کنن!» این حرف را که شنیدم، یکباره به نظرم آمد دیگر نه در شهری واقعی، بلکه روی صحنهٔ تئاتر بزرگی هستم که قرار است دکورش را بار دیگر، بعد از چهل سال، عوض کنند.

می‌کند: چه بخوریم، چطور زندگی کنیم و کجا کار کنیم. چنین حکومتی مثل یک مرض، طاعون، یک بیماری همه‌گیر، هیچ‌کس را مستثنی نمی‌کند.

در جامعه‌ای که حکومتش توتالیتر است، آدم ناچار است با قدرت ارتباط مستقیم داشته باشد؛ راه گریزی وجود ندارد. به همین دلیل سیاست هرگز انتزاعی نمی‌شود. به صورت نیرویی خشن، بی‌رحم و آشکار باقی می‌ماند که تمام چند و چون زندگی ما را تعیین

اتفاقاتی که افتاده می‌خواهد به خوردمان بدهد حرص می‌خوریم.»

اولینا می‌گفت: «این خوراک ماست، عادت داریم با هر وعده قدری سیاست بیندازیم بالا. با صبحانه، انتخابات، با نهار، یک بحث پارلمانی، و با شام اخبار شبانگاهی، که یا به آن می‌خندیم، یا از شنیدن دروغ‌هایی که "حزب کمونیست" علی رغم همه