Zahra Saedi’s Reviews > راستی آخرین بار پدرت را کی دیدی؟ > Status Update

و این هم آدم را تسلا می‌دهد و هم گوشمالی است.

می‌کند. هیچ‌کس نمی‌تواند در تن یکی دیگر زندگی کند؛ هیچ‌کس نمی‌تواند درد دیگری را بفهمد؛ اندوه، مثل شادی، وضعیتی است عجیبن با انزوا. اما این نامه‌ها چیز دیگری را هم القا می‌کنند، نوعی اشتراک، در آغوش کشیدنی از سر همدلی،

به نظر می‌رسد بهترین کار این است که آدم هرگز کسی را دوست نداشته باشد: عشق یعنی اینکه‌ دو آدم خیلی به هم نزدیک بشوند؛ یعنی اینکه‌آدم‌ها بخواهند تمام مدت باهم باشند، و بعد یکی از آنها می‌میرد و دیگری را بی‌کس به‌جا می‌گذارد.

نزدیک‌ترین جایی که دوستان می‌توانند
هرکس را تا مرگ همراهی کنند چندان از مرگ دور است
که فرقی ندارد اگر که اصلاً نروند.
نه، از زمانی که آدمی تا سرحد مرگ بیمار می‌شود
تنهاست، و تنهاتر‌ می‌میرد.
رابرت فراست

بعدتر طاقباز زیر درخت‌ها می‌خوابیدم، صدای باد در آنها را که مثل صدای رود بود می‌شنیدم، و وانمود می‌کردم که دارم به اندوه گذر زمان گوش می‌کنم، و می‌دانستم که روزی بازخواهم گشت و این اندوه واقعی خواهد بود.

می‌تواند هر قدر که بخواهد، یا لازم باشد، دروغ بگوید، و هر چیزی را بر آن می‌بخشاییم چون که هنر است.

با خودم می‌گویم که آنچه دوربین آن روز برایشان انتخاب یا پیش‌بینی کرده بود چه بی‌رحمانه از واقعیت زندگی‌شان دور بوده، و چطور عکس از این دانستن من هیچ معنایی را از دست نمی‌دهد، و چطور قاعدتاً باید به این نتیجه برسیم که هنر