Majid’s Reviews > دیباچه‌ی نوین شاهنامه > Status Update

فردوسی: مرگ نمی‌داند که به مرگ زنده‌ترم تا به زندگی

فردوسی: چه کسی باد را دربند کرده است؟ هیچکس! پرنده اگر باشی باز پایبند دانه‌ای یا فریفته‌ی دامی، کشته به تیر کمانداری یا لقمه‌ای در دهان جگرخواری؛ باد باش و پرنده مباش! پرنده باش و آدمی مباش!ا

جوانک: یک کلمه از عشق بگو!ا
فردوسی: [در خم کوچه می‌رود] دروغ زیبایی میان این همه زشتی! [می‌غرد] دیدمش؛ زنی آرزوفروش! [می‌ماند ــ اندوهگین] آن گونه زنی، در آن گونه برزنی، نام او ایران!ا

مرد دانشمند: پاسخی روشن بده؛ تو باید یکی از اینها باشی. کدام؟

فردوسی: چرا من باید چیزی باشم؟ من چیزی هستم! تنابنده‌ای خاکی که ارزش زندگی یافته و به جان و خرد آراسته است. من پیرو خرد خویشم اگر شما پیرو سود خویشتن‌اید

فردوسی (خطاب به گور): در این ویرانسرا بنگر که برآورده‌ای! ویرانگران را نمی‌بری چون دستیاران تواند؛ دشمنی تو همه با آنان است که پشت ناخن چیزکی می‌سازند. ویرانگران خوش می‌خورند و خوش می‌خسبند و سال به صد می‌برند ــ [دوباره به گور رسیده است] و آنان که بایست چیزکی بسازند نوجوان می‌میرند

مرگ:‌ در شعر تو مردگان به پا خاسته‌اند؛ گویی که رستاخیز! دیروز دیدمشان میان زندگان می‌گشتند
فردوسی: شرمم به درد می‌آمیزد که چنین زندگان را باز میکشم. نه؛ این شماره پهلوان که من کشتم پهلوانی نکشت. و با اینهمه دستم پاک‌تر است از تو، بی‌آزرم که پنجه به خون هزار دلبند بیالودستی، و انگشت در جگر بند هزار پهلوان فرو بُردستی ...
مرگ: [افسون‌کنان] بخواب؛ تو خسته‌ای فردوسی
فردوسی: من بیدارم! بهل بدین کار گزافی که مراست

دانشمند: مگر نه که این نامه شاهان است؟
فردوسی: این شاهِ نامه‌هاست! [...] این بهترین نامه است مر یاد پیشنیانِ ترا، تا بدانی تو که هیچ می‌پندارند کئی و از کجائی و از کدام پایه‌ئی و بر چه پائی. این شاهِ نامه‌هاست که با آنان که نیاکانِ به دروغ خویش بر تو می‌شمرند نیاکان راستینِ خود بشمری، که چه بودند و چه کردند و چه برایشان گذشت و چه بر تو می‌گذرد و چونست که بدین پایگاه فروافتادند و چگونه باید برخیزند

عامل: [زیرنگاه والی] زبانتان را نمی‌فهمم. شما ایرانیان بیش از آن عربی می‌گویید که من که پدر در پدر عربم! شبها وقتی شما خوابید او بیدار است، و وقتی تصویر خود را در آینه تف می‌اندازید او تبارنامه‌ی شما را می‌نویسد. وقتی شما از خدمت به ترک و تازی نان به روغن می‌آمیزید، او محض خدمت به نیک‌ترین شما بار تنگدستی را به دوش می‌کشد. مالیات بر چه باید بست؟ بر کلمات؟ اگر او را پاداش نمی‌دهیم چرا باید غارت کنیم؟

مرد پنج: بر ستوران ما توری و تازی به نیزه شوگان می‌بازند، و گوی‌شان سرهای پارسی
مرد سه: [خشن] بر من مخوان که این سرنوشت است؛ هیچ مردمی را تیرگی سرنوشت نیست!ا