Fryderyk Franciszek Adam’s Reviews > Cain: A Mystery > Status Update

KAIN
Ach! Nie miał ich ten, co tutaj spoczywa!
Wyschło przeze mnie czyste źródłó szczepu,
Który miał puścić szlachetne odrośle;
Dzika krew moja wrzałaby łagodniej,
Zjednoczywszy się z Abla pokoleniem!
O Ablu! Ablu!
ADA
Pokój z nim!
KAIN
A ze mną? –

Odchodzą

Czemużbym nie mógł? Niech on wstanie zdrowy,
A ja polegnę! Takową zamianą
Odzyska życie ulubieniec boski,
Ja stracę to coś, co mi jest ciężarem.
ANIOŁ
Śmierć się nie cofa. Przeszłość nie powraca.
Idź pędzić żywot i bogdaj z twych czynów
Żaden nie zrównał temu ostatniemu.
Anioł znika.

ANIOŁ
Tyś z niemowlęctwa dziki był i twardy
Jak ten grunt, który dziś uprawiać musisz,
Ten, co tu leży, łagodny był jako
Jego baranki.
KAIN
Za wcześniem się zrodził
Po grzechu. Jeszcze umysł matki mojej
Nie zrzucił z siebie złego wpływu węża
I ojciec jeszcze szemrał za Edenem.
Jestem - czym jestem; nie pragnąłem życia,
Nie stworzyłem się; rad bym chętnie kosztem
Życia mojego wykupić go z prochu.

Zbliż się.
KAIN
Czego chcesz?
ANIOŁ
Napiętnować czoło
Twe znakiem, który potępi na zawsze
Czyn równy twemu.
KAIN
O pozwól mi umrzeć!
ANIOŁ
To być nie może.
Anioł kładzie znak na skroni Kaina.
KAIN
Jak mi pali czoło!
Lecz gwałtowniejszy w piersi mojej pożar.
Cóż więcej? Powiedz - niech wiem, co mam cierpieć.

KAIN sam
I któż ją sprowadził?
Ja, com się tyle brzydził jej nazwiskiem,
Że już myśl o nim zatruła mi życie,
Nim ją poznałem. Jam ją sam przywołał
I oddał brata zdradziecko w jej ciche,
Zimne objęcia, jak gdyby nie mogła
Bez mej pomocy rozciągnąć swojego
Twardego prawa. Czarny sen mię obwiał -
Budzę się wreszcie - lecz on się nie zbudzi!

Śmierć jest jako sen, a sen mknie powieki.
I usta jego otwarte — zdaje się
Jakby oddychał! Jednak tchu nie czuję —
A serce jego! Zobaczmy, czy bije? —
Bije podobno — nie! nie! To sen — albo
Spadłem na inny, gorszy świat. Wkoło mnie
Topnieje ziemia — cóż to jest za wilgoć? —

ABEL niknącym głosem
Kto tutaj wzywa imię Boga?
KAIN
Twój zbójca.
ABEL
Niech mu Bóg przebaczy! Kain,
Pociesz mą Sellę. — Już ona jednego
Tylko ma brata.

Uderzyłem cię, lecz czyż uderzenie
Może śmierć zadać? Powstań, bracie, powstań!
Oddychasz przecie! Tchnij na mnie! O Boże!
Boże!

ABEL
O Boże, przyjmij twego sługę!
I nie potępiaj mojego mordercy,
Bo on sam nie wie, co uczynił. Kain!
Bracie! podaj mi — podaj mi twą rękę! —
I powiedz Selli...
KAIN po chwilowym odurzeniu
Moją rękę? — Ona
Cała czerwona — od czego?
Długa chwila milczenia. Oglądając się powoli.
Sam jestem.

KAIN
Jeśli ci miły twój żywot, to odejdź
I nie powracaj, aż darń wrócę ziemi;
Inaczej...
ABEL stawiając mu opór
Pan Bóg milszy mi nad życie.
KAIN uderza go w skronie głownią, którą wyrwał z ołtarza
Zanieśże życie do swojego Boga,
Co życia lubi.
ABEL upada
Bracie mój, coś zrobił?