Sepehr Omidvaar’s Reviews > جلاد > Status Update

بارانی نمادی بود از رفتن و آمدن، هراس و تمنا، یا دقیق‌تر، بیرون‌رفتن از خانه‌ای گرم و روشن و پاگذاشتن به دل سرمایی دلخراش.

نمی‌دانم آدم‌ها برای اینهمه فکروخیال مضحک توی سرشان از کجا کلمه پیدا می‌کنند.

ارزش داشت برای آشنایی با این آدم‌ها به خودش زحمت بدهد؟

اما واژه‌ها حق نداشتند اینقدر ملال‌آور باشند.

پس زندگی کردن_ صبحانه، ناهار و شام خوردن، مسواک‌زدن، خوابیدن، کتاب‌خواندن_ در کمال تعجب و تصادفا در این دنیا ممکن بود. ناتالی مانند کسی که چشم باز کند و ببیند شهرش ویران شده و تک‌وتنها میان ویرانه‌هاست، در نهادی که کم‌وبیش دنبال مردار می‌گشت، برای خود سرپناهی زمخت، غذا و آسایش یافته بود.

هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح و آن روز؛هولناک به صرف بودن،هولناک به دلیل نگاه‌های یک‌وری(بدگمان؟ آگاه؟ دانا؟) از طرف مادر و پدرش و نگاه بی‌اندازه مضحک برادش،هولناک به سبب کلمه‌های به‌یادماندنی و اعمال ناممکن به‌یادماندنی،هولناک به علت پرتوی آفتاب و ساعت‌های نفرت‌انگیز سردش؛ بله،هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح یا هر صبح دیگر در زندگی‌اش زمانی بود که برای اولین‌بار توی آینه به خودش نگاه کرد،به صورت کبود و بدن رقت‌انگیز و گمراهش.

از شروع گفت‌وگوها بدم می‌آد، چون مردم با موذی‌ترین شکل ممکن می‌پرسن چند سالته، اسمت چیه و این روزها چه حسی داری.

برای کسی که برای ادبیات زیادی نادونه و برای نوشیدن زیادی جوون، مهمونی ادبی جذابیت زیادی نداره.