پرهام نکوطلبان’s Reviews > بولشویسم از موسی تا لنین: گفتگویی میان من و آدولف هیتلر > Status Update

سه نوشته از هیتلر شامل نامه‌ش به گیملش، متنی از نبرد من و وصیت‌نامه‌ی سیاسیش و جملات تدینی در آخر این بخش:
ایدئولوژی می‌تواند دیواری باشد میان انسان و واقعیت، هیچ‌چیز، حتی مهیب‌ترین ویرانی‌ها نیز نمی‌تواند باعث شود رابطه‌ی انسان با واقعیت دوباره برقرار شود و این‌چنین ایدئولوژی ساحره‌ای است که واقعیت را برای همیشه از برابر دیدگان آدمی محو می‌کند.

ویلهلم مار، نوشته‌‌ش با عنوان پیروزی یهودیت بر آلمانیت، هرمان آلوارت و حملاتش به یهودیان و ناکام ماندن هر دوی این افراد در تأسیس حزب یا اتحادیه‌ی یهودستیز موفق.

مناقشه‌ی برلین یا ترایچکه
مطالعه‌ی باورهای ترایچکه که نماینده‌ی نوعی یهودی‌ستیزی ملایم و معقول‌تری در مقایسه با امثال اکارت و فریچ بود.
متن سند دادخواهی یهودی‌ستیزان و خواسته‌هاشون درباره‌ی محدود شدن برابری‌های حقوقی و اجتماعی یهودیان.

رسیدیم به ریشه‌های یهودی‌ستیزی، تفاوت یهودبیزاری دینی که در میان مسیحیان رواج داشته با یهودی‌ستیزی سیاسی قرن ۱۹ و ۲۰ و درنهایت نظرات و نوشته‌های یهودی‌ستیزانه‌ی افرادی چون مارتین لوتر، دو موسو، درومون و دورینگ که این آخری واقعاً پشم‌ریزون بود و هرچی گفته بود نیم قرن بعد اکارت همونا رو گفتش و هیتلر اجرایی‌شون کرد.

تا پایان فصل چهارم و ردپای حضور یهودی‌ها در احزاب سوسیالیستی/کمونیستی مجارستان، لهستان و اتریش که برای نظریه‌پردازان «بولشویسم یهودی» مهر تأییدی بر افکار و انگاره‌های یهودی‌ستیزانه‌شون بود.

تا پایان فصل سوم
یهودی‌کشی استالین قاعدتاً باید ردکننده‌ی نظریه‌ی بولشویسم یهودی می‌بود اما چون تعدادی از عناصر حکومتی استالین همچنان یهودی بودند، در توجیه برای این‌که یهودی‌ها پشت بولشویسم هستن همچنان باز بود.
در فصل چهارم
مرور تاریخ آلمان پس‌از جنگ جهانی اول و اقدامات بولشویک‌ها برای ایجاد یه نظام کمونیستی و شورایی در آلمان از طریق حزب کمونیست آلمان و سفارت شوروی در این کشور (تا سر جمهوری شوروی مونیخ/باواریایی)

تا پایان فصل دوم کتاب
به این جمع‌بندی می‌رسیم که وضعیت ناگوار اجتماعی و سیاسی یهودیان اونا رو به انقلابی‌گری سوق می‌داد و در ادامه، مشارکت اونا در انقلاب به یهودی‌ستیزی دامن می‌زد؛ با وجود این‌که شیوع خداناباوری هم در بین این یهودیان انقلابی همچین کم نبود و اصولاً این مارکسیست‌ها و بولشویک‌های سکولار چگونه می‌تونستن با یهودیت خاخامی ارتجاعی و سنتی ارتباط برقرار کنن یا این آموزه‌ها منبع الهامشون باشه؟ هوم؟

حضور یهودیان در کمینترن و چکا و حتی در جنبش‌های سرکوب‌کننده‌ی دین‌دارا به نوعی تقویت‌کننده‌ی باور به یهودی بودن ماهیت بولشویسم بوده اون زمان. هرچند که کلی یهودی مخالف بولشویسم هم در بین منشویک‌ها هم دیگر گروه‌ها داشتیم ولی خب این طفلکی‌ها به‌ چشم نمی‌اومدن.
بعد حالا چرا این‌قدر یهودی تو جنبش‌های این‌طوری زیاده؟ چون راه‌حل پیش‌روی اینا یا انترناسیونالیسم بوده یا یافتن سرزمین دیگه (صهیونیسم) که اولی نشد دیگه :)

در قسمت بعدی، سراغ یهودیان در میان بولشویک‌های روسیه می‌ریم. جالب این‌که هرچی از پایین به بالا می‌ریم، درصد یهودی‌ها در رده‌های بالای رهبری حزب بیشتر می‌شه و حضور این عزیزان در نهادهای پلیسی/امنیتی مثل چِکا و GPU و NKVD بسیار مشهود بوده. اکثرشون هم در پاکسازی‌های حزبی استالین اعدام می‌شن :)))) که مهم‌ترین و‌ مشهورترینشون تروتسکیه.
این قضیه‌ی کمک آلمان به رهبران انقلاب ۱۹۱۷ (ماجرای قطار لنین) هم جالب بود در نوع خودش.

چون این کتابو وقتی شروع کردم به خوندن که ج.ا اینترنت رو قطع کرده بود، امکان به‌روزرسانی در Goodreads رو نداشتم.
۱۶ صفحه‌ی اول کتاب به اینا گذشت:
توضیح تدینی درباره‌ی عدم فهم چرایی رخداد یهودی‌ستیزی به‌دلیل آشنا نبودن با مبانی نظری اون در متونی مانند کتابچه‌ی از موسی تا لنین و چرایی ترجمه‌ی کتاب و این‌که یادداشت برش نوشته.

سپس تا ص ۲۸:
ادامه‌ی توجیهات تدینی برای پژوهش در نظام تعلیل ناسیونال‌سوسیالیست‌ها...
/۱