Soph’s Reviews > Een bijna volmaakte vriendschap > Status Update

“Op een paar plaatsen ontbrak een snipper. Maakt niet uit. Kumamoto klopte driemaal op zijn borst. Alles zit hierbinnen. Mijn jisei no ku (stervensgedicht).”

Het spreken overspoelde me. Ik was een uitgedroogde rivierbedding, waar na jaren van droogte hevige regen op valt. De bodem zuicht zich snel vol en daarna is er geen houden meer aan. Het water stijgt en stijgt, treedt buiten de oevers, haalt bomen en struiken neer, likt het land Een bevrijding, met elk woord dat ik sprak.
(als ik elke pagina moet quoteren dan krijg ik dit boek nooit uit)

“Iedere mens is een verzameling verhalen. Maar ik. Ik aarzelde. Ik ben bang verhalen te verzamelen. Ik zou graag maar één verhaal zijn waarin niets gebeurt. Stel dat u zich morgenochtend voor de trein gooit. Wat zou wat ik u vandaag vertel dan waard zijn? […] we drijven op smeltend ijs.”
(Normaal houd ik niet van directe rede zonder aanhalingstekens, maar ik houd van welk effect ze hier creëren)

“Je je erop betrapt dat je dat ene ogenblik berekent waarop een sprong op de rails een wisse dood zou betekenen. Je zet een stap naar voren. Je voelt nu! nu! nu! en dan: niets! Zo’n donker niets! Daar deug je niet meer voor. De trein rijdt het station binnen. Het is afgeladen. Je spiegelt je in de ramen die langs je glijden en herkent je eigen gezicht niet meer.”
(pff das diep)