Sanaz’s Reviews > کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم > Status Update

فکر می کنم منشا آن نیروی ویرانگر و دلیل اصلی آن وضع خود ما هستیم. آنچه شهرهای ما را کشته و نابود کرده، ده های متمادی بی تفاوتی خودمان است، اعتقاد راسخمان است به این که دیگری - دولت، حزب، بالایی ها - اختیار شهر را دارند و مسئول حفظ و نگه داری آن هستند. نه ما. چطور ممکن است اختیار شهر دست ما باشد وقتی اختیار زندگی خودمان را نداریم؟

شیوه اقدامات شورای شهر طوری بود که انگار جهان داماد است و زاگرب عروس - اما عروسی ترشیده و فقیر که بیهوده سعی می کند فقر و ترشیدگی اش را با این لباس رنگی نو رفع و رجوع کند. چیزی که اذیتم می کرد این فاصله گذاری میان جهان بود و خودمان. می دانم که این فاصله گذاری ابداع شورای شهر نبود - ابداع خود ما بود.

من تازه از بلغارستان رسیده ام و باور کنید زنان در آنجا نوار بهداشتی و تامپکس ندارند - هرگز نداشته اند. وضعیت زنان لهستان یا چکسلواکی هم همین طور است و از این بدتر وضع زنان اتحاد جماهیر شوروی یا رومانی است. من این را یکی از دلایل شکست کمونیسم می دانم، چون این سیستم در تمام عمر هفتاد ساله اش نتوانسته نیازهای اولیه نیمی از جمعیت را تامین کند.

شاید این فراموش کردنی نیست، شاید این چیزی است که دلمان می خواهد حفظش کنیم، اعتقادی به عدالت است که از آن دنیای متفاوت همراه خود آورده ایم. هنوز نمی دانیم، زمان می خواهد تا برایمان روشن شود. موقع کوچ به آمریکا این باور و بسیاری چیزهای دیگر را همراه خود آورده ایم. اضافه باری که شاید دلمان بخواهد در آستانه ورود به این دنیای دیگر، این دنیای موعود، وانهیم و جا بگذاریم.

سر نهار، به دانوتا که نگاه میکنم، می فهمم ما، به این راحتی ها هم، مردها را سرزنش نمی کنیم، انگار دلمان نمی آید. حتی وقتی سرزنش آنها به معنای حفظ احترام خودمان باشد. ژوسا و دانوتا هردو به یکسان در مقصر بودن مردانشان تردید دارند چون همان طور که خودشان می گویند (وقتی اوضاع و احوال مملکت دست و پای همه مان را بسته)، تقصیر را به گردن مردها انداختن خیلی راحت است؛ زندگیمان را ساده تر می کند.

آپارتمان برای ما حکمی بتی اسطوره ای را داشت. حکم پاداش یک عمر زندگی را، و هنوز هم همین حکم را برایمان دارد. وقتی صاحب یک آپارتمان می شوی، می دانی که دیگر تا آخر عمر نباید انتظار چیزی بیش از این را داشته باشی. ما آپارتمان هایمان را هم مثل کارمان و شهری که در آن زندگی می کردیم به ندرت عوض می کردیم. به آن می چسبیدیم و آپارتمان تبدیل می شد به بخشی از سرنوشتمان، دلیلی برای دعواها و طلاق هایمان و...

داستان شکست کمونیست ها از این قرار بود: وقتی زمان اولین انتخابات آزاد رسید، این نسل جوان، یکپارچه بر علیه گلوب رای داد، بر علیه کمبودها، محرومیت، استانداردهای دوگانه، و وعده های دروغ. در سراسر اروپای شرقی در واقع ضدیت با کمونیست ها بود که آنها را پای صندوق های رای کشاند، نه هواخواهی از دموکرات ها، مسیحی ها، لیبرال ها، یا هر اسم دیگری که احزاب برنده داشتند.

اما این کمونیسم بود که این طور هرگونه حریم شخصی را از میان می برد - در آپارتمان های اشتراکی شلوغش، ارزش های اخلاقی اش، که در محدوده آن همه رفیق یکدیگر بودند؛ در حزب کمونیست، که هریک از اعضایش بقیه را می پایید تا مبادا در زندگی از مسیر صحیح منحرف شوند- چون تنها زمانی که هیچ گونه حریم شخصی وجود نداشته باشد است که سلطه مطلق و بی چون و چرا می تواند برقرار شود.

من فکر می کنم دیوار نباید از صفحه زمین محو شود. باید باقی بماند - نه به طور کامل، اما تکه های بزرگی از آن با همه مسخرگی اش باید باقی بماند، چون یادمان دوپاره شدنِ شهر، رنج، وحشت و بی عدالتی است- به احترام مردمی که کشته شده اند، و نسل هایی که تقریبا سی سال در سایه سیاه آن زندگی کرده اند.

این بی نقص ترین سیستم در میان حکومت های تک حزبی بود، که برقرار شده بود تا احساس گناه، تقصیر، شکست یا ترس را در ما درونی کند، تا به ما بیاموزد خودمان چگونه باید افکار و اعمالمان را سانسور کنیم، و در عین حال، کاری کند تا احساس کنیم بیش از همه در اروپای شرقی آزادی داریم.