Sanaz > Recent Status Updates

بعضی از پسرها و دخترها نویسنده می شوند چون تنها دفتر کاری که دوست دارند، داخل سرشان است. و حتی در این حالت هم رفت و آمد دشواری پیش رو دارند چون همان میل و انگیزه ای که آنها با به نوشتن سوق می دهد می تواند مانع از کار کردنشان شود. احساس نارضایتی کلی نسبت به جهان که ریشه همه نوشتن هاست می تواند نویسنده را پایین بکشد، از انگیزه تهی کند و به صرافت بیاندازد که آیا اصلا ارزشش را دارد یا نه

نه این که جاه طلب نبودم. اتفاقا برای خودم کلی آرزو و برنامه داشتم: می خواستم رمان های کت و کلفت بنویسم و پول پارو کنم. ولی جاه طلبی بدون انرژی به چه درد می خورد؟ چیزی غیر از خیال بافی است؟

درست یا غلط، موفقیت آمریکایی فقط زرنگی می خواهد. دست به زانو زدن و راه افتادن: تنگنای اقتصادی ربطی به نژاد و طبقه ندارد، به شخصیت و منش مربوط است. پول می خواهی؟ مقامات دوازده گانه مربوطه را طی کن، ویژگی های لازمه را از خودت نشان بده واجی مجی لاترجی، در اسکناس غلت بزن

لحظه‌هایی هست که تنهای تنها می‌شوی و به آخر هر چیزی که ممکن است برایت اتفاق بیفتد می‌رسی. این آخر دنیا است. خود غصه، غصه تو دیگر جوابگویت نیست و باید به عقب برگردی. وسط آدم‌ها، هرکه می‌خواهد باشد. در این جور لحظه‌ها به خودت سخت نمی‌گیری، چون حتی به خاطر اشک ریختن هم باید به آغاز هر چیز برگردی، به جایی که همه دیگران هستند.

یک روز وقتی که تپش درون با حرکت بیرون دست به یکی می‌کند، همه افکارت بیرون می‌ریزند و بالاخره می‌روند تا با ستاره‌ها همبازی شوند.

بهتر است خیال برت ندارد، آدم‌ها چیزی برای گفتن ندارند. واقعیت این است که هرکس فقط از دردهای شخصی خودش با دیگری حرف می‌زند. هرکس برای خودش و دنیا برای همه.

راستش من هم درست مثل آنها عجله‌ای نداشتم. انگار درست به لحظه‌ای یا شاید سنی رسیده‌بودم که آدم در آن خوب می‌داند که با گذشت هر ساعت چه چیزی را از دست می‌دهد، ولی هنوز آن طور که باید و شاید به نیروی درایت درستی دست پیدا نکرده که بتواند روی جاده زمان به موقع بایستد... آن وقت است که دیگر به جوانی اش نمی‌بالد، هنوز نمی‌تواند پیش همه اعتراف کند که جوانی شاید فقط همین باشد، شتاب برای پیر شدن.

مردم از نمایشی به نمایش دیگر می‌افتند. وقتی که صحنه هنوز آماده نیست، نمی‌توانند شکلش یا نقش خودشان را مجسم کنند، بنابراین همانجا می‌مانند، در مقابل حادثه دست روی دست می‌گذارند، انگیزه‌هاشان را درست مثل چتر می‌بندند، به صورت غیرمنطقی پیلی پیلی می‌خورند و به خودشان خلاصه می‌شوند، یعنی به هیچ.

فاوست نه فقط به دیگران، بلکه به خود نیز چنین وانمود کرده است که می تواند با دستانی پاک جهانی نو بیافریند؛ او هنوز آماده قبول مسئولیت نیست، مسئولیت مرگ و رنج بشر که راه توسعه را باز می کند. او نخست قسمت های کثیف کار توسعه را به مقاطعه داد؛ و اینک که کار انجام گرفته است، دستان خویش را می شوید و از انجام دهنده آن تبری می جوید.

قرن ما به لحاظ ساختن روایت های خیالی آرمانی شده از زندگی در شهرهای کوچک پایبند به سنت، بسی زایا و مولد بوده است. تراژدی گرچن به قلم گوته به واقع ویران گرترین تصویری است که در کل ادبیات از اجتماع ماقبل مدرن ترسیم شده است. تصویری که گوته به ما ارائه داده است باید برای همیشه بی رحمی و قساوت نهفته در بسیاری از صور زندگی را در مغز ما حک کند، صوری که مدرنیزاسیون آنها را از صحنه زمین پاک کرده است.

سیاسی ترین رمان، رمانی است که ابدا نیت سیاسی ندارد، اما می کوشد همه چیز را ببیند، همه کس را درک کند، بزرگ ترین کل را بسازد و این کار ناممکن را انجام دهد، از این رو رمانی است که مرکز آن در ژرف ترین نقطه است.

اشیا، پیش از هرچیز، هم اجزا اجتناب ناپذیر «آن»های کوچک بی شمار رمان ها هستند، هم نشانه ها و علائم این "آن"ها، هنگام خواندن یک رمان از یک طرف از زاویه شخصیت ها ایجاد همسانی می کنیم و از طرف دیگر اشیا پیرامون شخصیت ها و جزییات چشم انداز تصویر شده را در ذهنمان با احساس های شخصیت ها پیوند می زنیم. رمان نویسی پیوند دادن احساس ها و افکار شخصیت با اشیا پیرامون او و توانایی دیدن آن دو در یک نگاه و در یک جمله است.

هنگام نوشتن، نخستین انگیزه قوی درونم، دیدن بعضی موضوعات آشنا به واسطه کلمات، رفتن به مکان های نو، بررسی یک ناحیه هرگز تعریف نشده زندگی، و تبدیل تجارب بسیای از آدم های هم جهان من از وضعیت ها، احساس ها و چیزها، برای بار نخست به کلمات است.

هنگام نوشتن، نخستین انگیزه قوی درونم، دیدن بعضی موضوعات آشنا به واسطه کلمات، رفتن به مکان های نو، بررسی یک ناحیه هرگز تعریف نشده زندگی، و تبدیل تجارب بسیای از آدم های هم جهان من از وضعیت ها، احساس ها و چیزها، برای بار نخست به کلمات است.

هنر رمان در جوامع سنتی بسته و نیمه بسته، که تصمیم و انتخاب شخصی در آن محدود است، در حقیقت رشد بسیار اندکی دارد. اگر رشد کند ما را فرا می خواند تا با ساختن روایت های ادبی، به شکلی خلاف عادت، بر پایه ویژگی ها، انتخاب ها و دریافت های فردی اهتمام بورزیم و به باز نگری در زندگیمان بپردازیم.

فوکو برای نسلی از پناهندگان و آوارگان به جا مانده از دهه ۱۹۶۰، نوعی عذر و بهانه تاریخی- جهانی فراهم می آورد که احساس انفعال و درماندگی را، که در دهه ۱۹۷۰ گریبان بسیاری از ما را گرفت، توجیه می کند. تلاش برای پایداری و مبارزه علیه ستمها و بی عدالتی های زندگی مدرن بیهوده است، زیرا حتی رویاهای ما درباره آزادی نیز فقط تعداد حلقه های زنجیر اسارت ما را افزایش می دهد.

او آن قدر زندگی کرده بود که از خود دل زده شود. و شاید این آخرین پیروزی آنها بود در جنگ با او. به جای کشتنش اجازه دادند زندگی کند و با این اجازه او را کشتند. این آخرین طنز دندان شکن زندگی بود: اجازه دادند زندگی کند ولی در حقیقت او را کشتند.

او آن قدر زندگی کرده بود که از خود دل زده شود. و شاید این آخرین پیروزی آنها بود در جنگ با او. به جای کشتنش اجازه دادند زندگی کند و با این اجازه او را کشتند. این آخرین طنز دندان شکن زندگی بود: اجازه دادند زندگی کند ولی در حقیقت او را کشتند.

به چشم جوانانی که می خواستند راه و رسم دنیا را درک کنند؟ چه طور می توانستند قضاوتش نکنند؟ و حالا به نظر خودِ جوانش چه می آمد که کنار جاده ایستاده بود و بهت زده رد شدن اتومیبل دولتی را تماشا می کرد؟ شاید این یکی از تراژدی هایی است که زندگی برای ما در آستین دارد: تقدیرمان این است که در پیری تبدیل به همان چیزی شویم که در جوانی بیش از هر چیز دیگری از آن بیزار بودیم.

پیکاسو یک عمر مزخرفات خودش را کشیده بود و قدرت شوروی را ستایش کرده بود. ولی خدا رحم می کرد به هنرمند خردپای بدبختی که تحت امر شوروی هوس می کرد شبیه پیکاسو نقاشی بکشد. پیکاسو می توانست حقیقت را بیان کند؛ ولی چرا زبان کسانی نمی شد که دهانشان دوخته بود؟ در عوض مثل پولدارها در پاریس و جنوب فرانسه می نشست و پشت سرهم کبوتر صلح حال به هم زنش را می کشید. از بردگی عقاید همان قدر متنفر بود که از بردگی جسمانی.

ولی این قهرمانان، این شهدا که مرگشان اغلب رضایتی دوسویه همراه داشت - هم برای مستبدی که فرمان قتل را صادر کرده بود و هم برای ملل تماشاگری که هم همدردی می کردند و هم احساس برتری - تنها نمی مردند. بسیاری از اطرافیان شان بابت عمل قهرمانانه شان نابود می شدند. بنابراین با وجود شفاف بودن، ساده نبود.

بعد کسانی بودند که کمی بیشتر می فهمیدند، کسانی که حمایتت می کردند ولی در عین حال ازت مایوس بودند. کسانی که این حقیقت ساده را درباره اتحاد جماهیر شوروی درک نمی کردند: اینجا نمی توانی هم حقیقت را بگویی هم زندگی کنی. کسانی که تصور می کردند عملکرد قدرت را می شناسند و از تو انتظار داشتند با آن بجنگی، کسانی که فکر می کردند مردی در موقعیت تو این توانایی را دارد. به عبارت دیگر خونت را می خواستند.

چه قدر کم می فهمیدند، حتی کسانی مثل ناباکوف که مدتی کوتاه زیر نظر شوروی زندگی کرده بودند. و چه از خود راضی بر می گشتند به آپارتمان دنج آمریکایی شان، راضی از اینکه یک روزشان را صرف خوبی و آزادی و صلح جهانی کرده اند. این نوع دوست های شجاع غربی هیچ چیز نمی دانستند، هیچ تصوری نداشتند.

در نظرش گستاخی و ظلم همیشه ارتباط تنگاتنگی با هم داشتند. می دانست که لنین هنگارم دیکته کردن وصیت نامه سیاسی اش و فکر کردن به جانشینان آینده اش گفته بود بزرگ ترین عیب استالین گستاخ بودنش است. در عالم حرفه خودش هم متنفر بود از اینکه می شنید رهبر ارکستر هرچه دیکتاتورتر، بهتر. گستاخی با یک نوازنده ارکستر که کارش را به نحو احسن انجام می داد شرم آور بود.

در نظرش گستاخی و ظلم همیشه ارتباط تنگاتنگی با هم داشتند. می دانست که لنین هنگارم دیکته کردن وصیت نامه سیاسی اش و فکر کردن به جانشینان آینده اش گفته بود بزرگ ترین عیب استالین گستاخ بودنش است. در عالم حرفه خودش هم متنفر بود از اینکه می شنید رهبر ارکستر هرچه دیکتاتورتر، بهتر. گستاخی با یک نوازنده ارکستر که کارش را به نحو احسن انجام می داد شرم آور بود.

زخم های ناسیونالیسم، چهل و پنج سال تمام در آغوش آهنین حزب کمونیسم التیام نیافت. فقط به این زخم ها فرمان دادند که ناپدید شوند. ایدوئولوژی «برادری - اتحاد» جای تضادهای آشتی ناپذیر و مکتوم ناسیونالیستی را گرفت.

فکر می کنم منشا آن نیروی ویرانگر و دلیل اصلی آن وضع خود ما هستیم. آنچه شهرهای ما را کشته و نابود کرده، ده های متمادی بی تفاوتی خودمان است، اعتقاد راسخمان است به این که دیگری - دولت، حزب، بالایی ها - اختیار شهر را دارند و مسئول حفظ و نگه داری آن هستند. نه ما. چطور ممکن است اختیار شهر دست ما باشد وقتی اختیار زندگی خودمان را نداریم؟

شیوه اقدامات شورای شهر طوری بود که انگار جهان داماد است و زاگرب عروس - اما عروسی ترشیده و فقیر که بیهوده سعی می کند فقر و ترشیدگی اش را با این لباس رنگی نو رفع و رجوع کند. چیزی که اذیتم می کرد این فاصله گذاری میان جهان بود و خودمان. می دانم که این فاصله گذاری ابداع شورای شهر نبود - ابداع خود ما بود.

ظلم با این که پارانویید است، لزوما احمق نیست. اگر احمق بود، حیاتش ادامه پیدا نمی کرد. ظلم عملکرد نقاط ضعف مردم را می دانست. سال ها صرف کشتن کشیش ها و بستن کلیساها کرده بود، ولی اگر سرباز با دعای خیر کشیش ها سرسختانه تر می جنگید، پس کشیش ها باید برای مفید فایده بودن موقتشان به صحنه باز می گشتند. و اگر در دوران جنگ، مردم برای روحیه گرفتن موسیقی نیاز داشتند آهنگسازها باید دوباره به کار گماشته می شدند.

ولی گذر زمان باعث می شد حقایق دیگر حقیقت به شمار نیایند، صرفا اظهاراتی باشند در معرض تفاسیر متفاوت. پس او در مدرسه همراه فرزندان کرنسکی و تروتسکی بود: زمانی مایه غرور، بعد موضوعی برای اندیشیدن، و حالا هم برای شرم.