Sanaz’s Reviews > سفر به انتهای شب > Status Update

لحظه‌هایی هست که تنهای تنها می‌شوی و به آخر هر چیزی که ممکن است برایت اتفاق بیفتد می‌رسی. این آخر دنیا است. خود غصه، غصه تو دیگر جوابگویت نیست و باید به عقب برگردی. وسط آدم‌ها، هرکه می‌خواهد باشد. در این جور لحظه‌ها به خودت سخت نمی‌گیری، چون حتی به خاطر اشک ریختن هم باید به آغاز هر چیز برگردی، به جایی که همه دیگران هستند.

یک روز وقتی که تپش درون با حرکت بیرون دست به یکی می‌کند، همه افکارت بیرون می‌ریزند و بالاخره می‌روند تا با ستاره‌ها همبازی شوند.

بهتر است خیال برت ندارد، آدم‌ها چیزی برای گفتن ندارند. واقعیت این است که هرکس فقط از دردهای شخصی خودش با دیگری حرف می‌زند. هرکس برای خودش و دنیا برای همه.

مردم از نمایشی به نمایش دیگر می‌افتند. وقتی که صحنه هنوز آماده نیست، نمی‌توانند شکلش یا نقش خودشان را مجسم کنند، بنابراین همانجا می‌مانند، در مقابل حادثه دست روی دست می‌گذارند، انگیزه‌هاشان را درست مثل چتر می‌بندند، به صورت غیرمنطقی پیلی پیلی می‌خورند و به خودشان خلاصه می‌شوند، یعنی به هیچ.

شاید این سیل معلق برای آنها امنیت خاطر به همراه داشت، در حالیکه برای من چیزی نبود جز شبکه ای از ممانعت ها، آجرها، راهروها، چفت و بست ها و باجه ها. شکنجه غول آسای معماری، شکنجه ای غیر قابل وصف.

خوابیدن مردم غم انگیز است، پیداست که غمشان نیست که همه چیز همان طور که هست باشد یا نباشد، پیداست که از خودشان نمی پرسند چرا آنجا هستند. برایشان علی السویه است. هرحالی که باشند، می خوابند، بی فکرند، مثل سیب زمینی بی رگند، به هیچ فکر نمی کنند، چه آمریکایی باشند و چه نباشند. همیشه وجدانشان راحت است.

بین دو نوع تمدن لحظه ای پیش می آید که خودت را وسط خلا در حال دست و پا زدن می بینی.

توی تاریکی با من حرف می زد و من با آهنگ صدایش به گذشته ام بر می گشتم، درست مثل این بود که کلیدی را برداشته باشم و درِ سالها و ماه ها و روزهای گذشته را با آن باز کنم و از خودم بپرسم کجا با این موجود روبه رو شده ام. اما چیزی پیدا نمی کردم. صدایی به من جواب نمی داد. آدم ممکن است کورمال کورمال از وسط اشکال مبهم خاطرات بگذرد و لابه لایش گم بشود. تعداد آدم ها و اشیایی که در گذشته آدم دیگر حرکتی ندارند، دیوانه کننده است.

آنقدر محبت نثار این دخترک افق های دوردست می کرد که می شد با آن دنیایی را از نو آغاز کرد، اما هیچکس نبود که به این نکته پی ببرد.
یکباره در نور شمع خوابید. بالاخره سر راست کردم تا خطوط صورتش را زیر نور ببینم. مثل همه خوابیده بود. ظاهرش کاملا عادی بود. خودمانیم بد نبود اگر راهی برای شناختن آدم های خوب از آدم های بد وجود می داشت.

چماق بالاخره صاحبش را خسته می کند، در حالی که آرزوی قدرت و ثروت، یعنی چیزی که وجود سفیدپوست تا خرخره از آن لبریز است، نه زحمتی دارد و نه خرجی، اصلا و ابدا. بهتر است دیگر فراعنه مصر و خان های تاتار پیش ما قمپز در نکنند! این آماتورهای باستانی در هنر والای به کار واداشتن جانور دوپا، ناشی های ناواردی بودند که فقط ادعایشان گوش فلک را کر می کرد.