Michelle’s Reviews > Als de dieren > Status Update

Restanten van supernova’s. Sterrenhopen.

Wanneer we die willen zien, moeten we voorbijgaan aan onze neiging om scherp te stellen op wat we willen zien, en moeten we aanvaarden dat sommige dingen alleen maar perifeer in beeld kunnen komen.

Perifeer kijken vergt oefening, en geduld.

In mij is zoveel vijandigheid dat ik alleen maar alleen kan zijn en tegelijk gek word van eenzaamheid.

In mij zitten fossielen van dieren met vleugels.

De vanzelfsprekendheid waarmee al deze mensen deelnemen aan de dag is ontmoedigend. Ze maakt de afstand tussen mijzelf en de wereld belachelijk, maakt de inspanning die het kost om op deze stoep te staan absurd.

Of ik zelf wel ontspannen ben, vraagt die laatste, met een strenge blik vanachter zijn bureau. Ik leer dat onrustige moeders onrustige kinderen krijgen.

In mijn oren knetterde de twijfel, als vuurwerk dat in volmaakte duisternis uit elkaar spat.

Had ik kunnen weten dat wat ik verlangde, niet was wat mij wachtte? Dat de overtreffende trap van intimiteit betaald zou moeten worden met een verschroeiend isolement?