Fryderyk Franciszek Adam’s Reviews > Nieciekawa Historia > Status Update

Ale ja psuję finał. Tonę, przybiegam do ciebie, proszę o pomoc, a ty mi na to; niech pan tonie, tak właśnie być powinno.

A ja siedzę ponury. Widocznie krępuję ich wszystkich, a oni krępują mnie.

I za każdym razem wychodzę z teatru większym konserwatystą, niż byłem nim, wchodząc.

(...) Aktor, od stóp do głowy spętany teatralnymi tradycjami i przesądami, usiłuje wygłaszać prosty, zwykły monolog "Być albo nie być" nie w sposób prosty, ale nie wiadomo dlaczego sycząc i drgając kurczowo całym ciałem, lub stara się za wszelką cenę przekonać mnie, że Czacki, mówiący wiele z głupcami i kochający idiotkę, sam jest człowiekiem mądrym

nadal bileterzy nakładają na mnie dwudziestokopiejkową karę za moje futro, chociaż noszenie ciepłej odzieży zimą nie stanowi nic nagannego

Potem przywoziła ze sobą całymi tuzinami fotografie aktorów i aktorek, do których po prostu modliła się; potem próbowała parokrotnie brać udział w przedstawieniach amatorskich i ostatecznie, po skończeniu pensji, oświadczyła mi, że czuje się urodzoną aktorką.

— Panie Nikołaju Stiepanowiczu, proszę mi pozwolić pomówić o teatrze!
Pokazywałem jej zegarek i oświadczałem:
— Daję ci pół godziny. Zaczynaj!

Pamiętam też, że Katia lubiła ładnie ubierać się i perfumować. W tym względzie była podobna do mnie. Ja też lubię ładne ubranie i dobre perfumy.

Nieraz zdarzało mi się widzieć, jak odbierano jej coś, niesłusznie karano lub nie zaspokajano jej ciekawości; wtedy, oprócz zwykłego wyrazu ufności, na twarzyczce jej zjawiał się smutek — i tyle. Nie umiałem ująć się za nią, a tylko — kiedym widział ów smutek — pragnąłem przytulić ją do siebie i pożałować tonem starej niani: "Moja ty sierotko najmilejsza".

Nieraz zdarzało mi się widzieć, jak odbierano jej coś, niesłusznie karano lub nie zaspokajano jej ciekawości; wtedy, oprócz zwykłego wyrazu ufności, na twarzyczce jej zjawiał się smutek — i tyle.