Sepehr Omidvaar’s Reviews > قهرمانان مرزی > Status Update

احتمالا زن موقتا بی‌عقلی بود که از گروه نوازنده حرف‌شنویی که دنبال معاینه مجانی دندان‌های خود بودند، دیوانگی ناموزونی بیرون کشیده بود.

همه چیز شیداگونه بود. دیواری از صداهای متقاطع، هر کدام جداگانه در نهان ناامید و غم‌انگیز؛ ولی واضح‌تر از همه آن‌ها مارپیچ دیوانه‌واری شکل گرفته بود. همه آن‌ها دقیقا مشابه و در عین حال کاملا متفاوت با تمام آهنگ‌هایی بودند که سال‌های مدید در سرش شنیده بود، از همان موقعی که فکر کرد در سرش صدایی شنیده است. به پشت دراز کشید. در اصوات شکوه یافت.

آن‌ها تنها سه کیلومتر در تاریکی، از میان جنگلی گذشته بودند و تا خط‌الراس تپه و خانه‌شان در معدنی رفته بودند که دوبار متروک شده بود؛ ولی حس می‌کرد بین توانایی او و بچه‌هایش و کارهایی که این قهرمانان انجام داده بودند، تفاوت چندانی وجود ندارد. شروعش با شهامت بود، نترسیدن، میان سختی‌های کوچک رو به جلو حرکت‌کردن، پشت نکردن. شجاعت به سادگی همان حرکت رو به جلو بود.

دیگر الگویی عقلانی در زندگی آن‌ها وجود نداشت.

دیدن خودت در چشم دیگری موهبت به حساب نمی‌آید. همیشه شوک است. همیشه دیدن بهت و تاسف دیگران مایوس‌کننده است. خیلی پیر به نظر می‌رسی. خیلی خسته به نظر می‌رسی. با بچه‌هایت داری چه‌کار می‌کنی؟ چرا داری با دوچرخه‌ای آش‌ولاش، با کله منگ، در این مسیر دوست‌داشتنی دوچرخه‌سواری می‌کنی؟ این چطور استفاده بهینه از وقتت، از انسان بودنت به حساب می‌آید؟ آیا ما غبار کیهانی گران‌بها را هدرت کردیم؟

تبدیل شدن به روح! دیدن همه چیز، دیدن هر چیزی؛ ولی هرگز دیده‌نشدن. شاید این سعادت باشد.

جوسی با خود فکر کرد این مرد کیست؟ همیشه انقدر مضحک بود؟ و پس از آن به این درک خردکننده رسید و بارهاوبارها بعد از جدایی‌شان سراغش آمده بود که او هشت سال با این مرد راسوصفت مانده، که از این پستاندار آشغال‌گرد دو تا بچه دارد، که هرگز از او رها نخواهد شد.

فکر کرد این چیزی است که در زندگی من گم شده است. جشن‌گرفتن یک‌یک لحظات، مثل آن‌ احمق‌های نفهم در تلویزیون.

با خود فکر کرد این می‌تواند ریشه همه روان‌نژندی‌های مدرن باشد؛ اینکه ما هویتی ثابت، واقعیاتی صلب نداریم؛ اینکه هر آنچه حقیقتی بینادین می‌شناسیم، مستعد تغییر است.