Nafiseh’s Reviews > مجموعه اشعار حسین منزوی > Status Update

یاد کنیم از آلبوم ماه و پلنگ و غزلخوانی منزوی در آن وهمِ موسیقیِ بی همتای کوروش یغمایی
و از آن نشست ادبیِ کوچک در گوشه ی فرهنگسرا که ناگاه یکی از بچه ها سراسیمه و گریان خبر آورد منزوی از جهان رخت بربسته است و همانجا ایستاد به خواندن غزلی از او؛ شهر منهای وقتی که هستی...
هر اشاره به منزوی خاطره ای در خیال دارد بسی تمام نشدنی
دست مریزاد

که این اشکها خونبهای عمر رفتە‌ی من است
سرگذشت کسی که هیچ کس نبود
و همیشه گریه میکرد
بی مجال اندیشه به بغض‌های خود
تا که مرا گریه کند
تا کِی؟
و به کدام مرام بمیرد
حسين پناهي

ممنون از اشاره و ياد آوری حميد جان
یادشون گرامی ، روحشون در آرامش