Soph’s Reviews > Je moeder > Status Update

“Ik hoop dat ze weten dat ik ze mis.”

“Ik wil niet dat mijn leven eindigt in een ritueel dat mij vreemd is, een ceremonie waarin ik mezelf niet herken. Hoe zou die eruitzien? Wie zou er staan, wat zouden ze zeggen? Misschien kan ik dat niet aan het toeval overlaten. Misschien moet ik het beeld zelf vasthouden, zodat het niet vervliegt, zodat het iets van mij blijft, zelfs als ik er zelf niet meer ben.”

“'Soms denk ik zelfs: Was ze maar dood.' Het klinkt harder dan ik bedoel, en ik schrik van mezelf.
‘Denk je dat echt?' fluistert Karlijn. "Dat meen je niet?
‘Jawel’ Mijn woorden trillen.
Rouw is duidelijker. Dan is er een graf. Mensen zeggen "Gecondoleerd", leggen bloemen neer.
De wereld erkent je verlies. Maar dit... Ik hap naar adem. 'Dit is een levend gemis. Een rouw zonder einde, zonder taal.’

“Die ene vraag die al jaren door mijn hoofd spookt: Mama, waarom bleef je niet voor mij?
Liefs, en voor altijd, je biologische dochter”

“Wij worden allemaal geboren met een navelstreng. Eerst is die navelstreng een fysieke lijn, een slang van vlees en bloed die ons verbindt met diegene die ons droeg. Zodra de schaar de streng doorknipt verandert die verbinding in iets onzichtbaars. Wat overblijft is een draad die niemand kan zien, maar die ons wél blijft binden aan degene die ons optilde, voedde, vasthield - of liet vallen.”