Zahra Saedi’s Reviews > ارادتمند شما، استالین > Status Update

اگر کسی بیندیشد، درک خواهد کرد که هرگز قومی مانند روسیه در خون خود غرق نشده است. ویرانی عظیم خواهد بود و اندوه، بی‌پایان.

از نامهٔ راسپوتین به تزار نیکلای دوم

شما تزار هستید، پدر مردم. پس اجازه ندهید دیوانه‌ها پیروز شوند و خودشان و مردمان را نابود کنند. بله، آن‌ها آلمان را فتح خواهند کرد، اما چه بر سر روسیه خواهد آمد؟

بار دیگر می‌گویم که ابری نحس و پر از غم و اندوه آسمان روسیه را پوشانده است. سیاه است و پرتوی امیدی در دلش به چشم نمی‌خورد. سیلی از اشک بی‌پایان در راه است و چه خون‌ها که ریخته نخواهد شد... چه می‌توان گفت؟

از آخرین باری که برایتان نوشته‌ام مدت زیادی می‌گذرد و اتفاقات بسیاری رخ داده است.
شلیک‌هایی کردم و شلیک‌هایی به من شد. دشمنانی را کشتم ولی هنوز کشته نشده‌ام. زندگی‌ام را هم‌رزمی نجات داده است و من هم در عوض دیگرانی را نجات دادم.

نگاهی به در و پنجره‌ها انداختم حس می‌کردم هیچ راهی به جایی ندارم اما آن لحظه سریع گذشت و عقلم فرمان را به دست گرفت، ترس‌ها و احساساتم حریف عقلم نشدند.

از نامهٔ فنی برنی به خواهرش استر

در‌ این لحظه به شدت شروع به لرزیدن کردم، بیشتر به خاطر بیزاری و وحشت از عمل و نه از خود درد. همه چیز را آن‌گونه که گفت چیدند و او از من خواست تا روی تخت دراز بکشم. لحظه‌ای ماندم، از خود پرسیدم بهتر نیست پا به فرار بگذارم؟

لرد بایرون، که نامه‌ای از دخترش آدا در این مجموعه وجود دارد، به درک این موضوع رسید و گفت: «نامه‌نگاری‌تنها ابزاری است که با آن هم می‌توان تنها بود و هم همراهی شایسته داشت.»