Majid’s Reviews > هنر عشق ورزيدن > Status Update

اگرچه شخص آگاهانه از محبوب نبودن می‌ترسد، در واقع، به طور ناخودآگاه از دوست داشتن بیم دارد

ایمان ناخردمندانه اعتقادی (به یک شخص یا عقیده) است که اساس آن تسلیم به مرجعی عاری از خرد است. بر عکس، ایمان خردمندانه اعتقادی است که از تجربه‌ی آدمی در فکر و احساس سرچشمه می‌گیرد [...] ایمان ناخردمندانه حقیقت پنداشتن چیزی است فقط بخاطر اینکه قدرتی آن را توصیه کرده است یا اکثریت قبولش دارند، ایمان خردمندانه از اعتقادی مستقل سرچشمه می‌گیرد که بر پایه‌ی تفکر و مشاهده‌ی ثمربخش استوار است، ولو آنکه مغایر عقیده اکثریت باشد

واقع‌بینی در اندیشیدن را خرد می‌نامند؛ رویه‌ی عاطفی آدمی، که خرد او بدان متکی است، فروتنی نام دارد. فقط وقتی می‌توانیم واقع‌بین باشیم و از خرد در اعمال روزانه مدد جوییم که با فروتنی به جهان بنگریم، و از رویای کودکانه‌ی همه‌چیزدانی و بر همه کاری توانا بودن آزاد شده باشیم

اگر به آثار بزرگ ادبی و هنری دوران‌های مختلف بیندیشیم، چنین به نظر می‌آید که درباره‌ی کردار نیکوی انسانی و نیز درباره‌ی حساسیت آدمی نسبت به بدکرداری می‌توان بینشی درست اکتساب کرد. اگر نتوانیم تصویری از زندگی کامل در ذهن خود زنده نگه داریم، آنگاه امکان دارد سراسر سنت‌های فرهنگی ما فرو ریزد. این سنت‌ها بر انتقال انواع خاصی از دانش‌های مبتنی نیست، بلکه مبتنی بر انتقال انواع خاصی از خصایص انسانی است

حصول عشق واقعی فقط زمانی امکان دارد که دو نفر از کانون هستی خود با هم گفت و شنود کنند، یعنی هریک بتواند خود را در کانون هستی دیگری درک و تجربه کند

اگر ماهیت عقل سلیم خروج از زهدان و رشد در دنیا را تقاضا می‌کند، ماهیت بیماری روانی شدید آدمی را به سوی زهدان و فرو رفتن در آن می‌کشاند، و این به معنی دور شدن از زندگی است

فروید نیز به همان نتیجه (پیروان داروین) می‌رسد، منتها با این فرض که انگیزه‌ی اساسی مرد تمایل بی‌کران به تصرف جنسی همه‌ی زنان است، و تنها فشار جامعه مانع از آن می‌شود که مرد به دلخواه خود عمل کند. به این ترتیب انسان‌ها ضرورتا نسبت به هم حسودند و این رشک و رقابت دو جانبه، حتا اگر همه‌ی موجبات اجتماعی و اقتصادی آن از میان برود، باز وجود خواهد داشت

آدمی در مرحله‌ی بلوغ کامل، خود را از خود پدر و مادر و حمایت و امر و نهی آنان آزاد می‌سازد؛ او دیگر اصول مادرانه و پدرانه را در خود جایگزین کرده و پدر و مادر خود شده است، او خود پدر و مادر است

از آنجا که آرزوی عشق مادر نمی‌تواند از قلب‌های انسانی به کلی ریشه‌کن شود، تعجبی ندارد که ببینیم چهره‌ی محبت‌آمیز مادر هرگز کاملا از پرستشگاه عمومی خدایان محو نشده است