Soof’s Reviews > Leven en laten leven: een gedachtewisseling over abortus en zelfbeschikking > Status Update

Opvallend is dat mensen de meeste vrouwen die al een zwangerschap hebben doorstaan, volgens deze statistieken, voor abortus zijn. Zelfs veel religieuze. Ik denk dat dat al heel veel zegt.

Vrouwen maken zich zorgen over de VS, maar sommige mensen zeggen toch op een verkapte manier dat ze de foetus belangrijker vinden dan zelfbeschikking van de vrouw en noemen het dan ook een egoïstische term voor het weghalen van de foetus en dat je moet denken aan het ongeboren kind dat “door God is gemaakt.” Dan gaat het dus niet eens meer over het welzijn van de foetus, maar puur over een bepaald geloof.

Termijngrens: mensen vertellen dat ze vinden dat een ongeboren kind na 22 weken toch echt al wel een kindje is, maar dat het uiteindelijk toch de keuze van de vrouw moet kunnen zijn.

Zelfbeschikking: de meeste berichten vertellen over persoonlijke ervaringen en van mensen om hun heen, waaruit komt dat het een heel lastig maar persoonlijk onderwerp is en dat de zwangere vrouw het zelf het beste weet. Wat er dus op neer komt dat zelfbeschikking heel belangrijk is.

Ze vertelt dat haar moeder twee keer een abortus has gehad tussen haarzelf en haar oudere broers en dat ze abortus als kind iets volstrekt normaals vond. Het eerste kindje zou het syndroom van down hebben gehad, het tweede bleek een zeer zeldzame afwijking te hebben waardoor het geboren zou worden zonder hersens. Daarna een miskraam en toen uiteindelijk Madeleijne.

Voor Madeleijne voelde het simpelweg als haar buik, nog niet echt een leven, maar ze vertelt dat het nu anders zou zijn. Ze is nu met iemand waarmee ze graag een kind zou willen, er dus voor zou kiezen het te houden, en waarschijnlijk meteen het gevoel zou hebben dat de foetus daadwerkelijk een kind is. Ook vertelt ze dat niet iedereen zich schuldig voelt en dat dat niet erg is.

In de tweede helft can de 20ste eeuw begon de strijd voor legale abortus in NL op gang te komen. Alleen om medische redenen was het toegestaan. Eind jaren 60 werd het protest luider en in 1970 lanceerde de PvdA het eerste initiatiefwetsvoorstel. Rond die tijd begonnen de eerste illegale abortusklinieken te openen. In 1984 trad de huidige wet in actie.

Ze legt uit dat ze heeft getwijfeld om in het boek de term zwangere “vrouw” te gebruiken of meer rekening te houden met mensen die zich als iets anders identificeren, daarom gebruikt ze vaak ook gwn “zwangeren,” toch vond ze dat het niet goed voelde om “vrouwen” niet te gebruiken, sinds het in de geschiedenis altijd heeft gegaan over de (weinige) rechten van vrouwen.

Abortus legaliseren zou betekenen dat je de vrouw zelfbeschikking toestaat en haar dus de mogelijkheid geeft van de “natuurlijke” koers af te wijken. Dat werd gezien als ideologisch bedreigend.

In NL werd abortus officieel verboden in 1911, waardoor ceel mensen het geheim deden, onveilig voor het ongeboren leven én de vrouw. Ook heeft ze het over hoe veel vrouwen wel kozen voor het doorzetten van de ongewenste zwangerschap en hoe ongelukkig zij geweest moesten zijn.