Status Updates From Leven en laten leven: een g...

Opvallend is dat mensen de meeste vrouwen die al een zwangerschap hebben doorstaan, volgens deze statistieken, voor abortus zijn. Zelfs veel religieuze. Ik denk dat dat al heel veel zegt.

Vrouwen maken zich zorgen over de VS, maar sommige mensen zeggen toch op een verkapte manier dat ze de foetus belangrijker vinden dan zelfbeschikking van de vrouw en noemen het dan ook een egoïstische term voor het weghalen van de foetus en dat je moet denken aan het ongeboren kind dat “door God is gemaakt.” Dan gaat het dus niet eens meer over het welzijn van de foetus, maar puur over een bepaald geloof.

Termijngrens: mensen vertellen dat ze vinden dat een ongeboren kind na 22 weken toch echt al wel een kindje is, maar dat het uiteindelijk toch de keuze van de vrouw moet kunnen zijn.

Zelfbeschikking: de meeste berichten vertellen over persoonlijke ervaringen en van mensen om hun heen, waaruit komt dat het een heel lastig maar persoonlijk onderwerp is en dat de zwangere vrouw het zelf het beste weet. Wat er dus op neer komt dat zelfbeschikking heel belangrijk is.

Ze vertelt dat haar moeder twee keer een abortus has gehad tussen haarzelf en haar oudere broers en dat ze abortus als kind iets volstrekt normaals vond. Het eerste kindje zou het syndroom van down hebben gehad, het tweede bleek een zeer zeldzame afwijking te hebben waardoor het geboren zou worden zonder hersens. Daarna een miskraam en toen uiteindelijk Madeleijne.

Voor Madeleijne voelde het simpelweg als haar buik, nog niet echt een leven, maar ze vertelt dat het nu anders zou zijn. Ze is nu met iemand waarmee ze graag een kind zou willen, er dus voor zou kiezen het te houden, en waarschijnlijk meteen het gevoel zou hebben dat de foetus daadwerkelijk een kind is. Ook vertelt ze dat niet iedereen zich schuldig voelt en dat dat niet erg is.

Veel mensen voelen vanaf de positieve zwangerschapstest al dat er een mensje in hun buik groeit waardoor abortus voor hun een bewust gekozen verlies van een baby is, inclusief rouw. Maar anderen voelen niks en is abortus net als het trekken van een kies. Iedereen heeft dus een zeer persoonlijke ervaring die met niets te vergelijken valt.

In de tweede helft can de 20ste eeuw begon de strijd voor legale abortus in NL op gang te komen. Alleen om medische redenen was het toegestaan. Eind jaren 60 werd het protest luider en in 1970 lanceerde de PvdA het eerste initiatiefwetsvoorstel. Rond die tijd begonnen de eerste illegale abortusklinieken te openen. In 1984 trad de huidige wet in actie.

Ze legt uit dat ze heeft getwijfeld om in het boek de term zwangere “vrouw” te gebruiken of meer rekening te houden met mensen die zich als iets anders identificeren, daarom gebruikt ze vaak ook gwn “zwangeren,” toch vond ze dat het niet goed voelde om “vrouwen” niet te gebruiken, sinds het in de geschiedenis altijd heeft gegaan over de (weinige) rechten van vrouwen.

Abortus legaliseren zou betekenen dat je de vrouw zelfbeschikking toestaat en haar dus de mogelijkheid geeft van de “natuurlijke” koers af te wijken. Dat werd gezien als ideologisch bedreigend.

In NL werd abortus officieel verboden in 1911, waardoor ceel mensen het geheim deden, onveilig voor het ongeboren leven én de vrouw. Ook heeft ze het over hoe veel vrouwen wel kozen voor het doorzetten van de ongewenste zwangerschap en hoe ongelukkig zij geweest moesten zijn.

Ze vraagt zich af hoeveel Poolse vrouwen nu dood zijn die anders nog hadden geleefd, hoeveel ongewenste kinderen geboren zijn. Wereldwijd zijn er zo’n 24 landen waar abortus helemaal niet wordt toegestaan en 35 waar het alleen wordt toegestaan bij levensgevaar. Ze vroeg zich af of haar zwangerschap een straf was. Veel vrouwen praten er zo over, ook over seksueel overdraagbare aandoeningen. Wat erg patriarchaal is.

Texas stelde een wet op die abortus na de zesde week zou verbieden en het strafbaar zou maken zwangere ná die periode naar abortusklinieken te rijden, verklikkers kregen een cheque van $10000. Tussen december ‘21 en het voorjaar van ‘22 voerden 40 van de 52 Amerikaanse staten anti-abortusrestricties door. Polen verbood in ‘20 abortus in vrijwel alle gevallen, behalve verkrachting, incest of levensgevaar.

Uiteindelijk ging haar afspraak bij de abortuskliniek niet door. Kort na de zwangerschapstest kreeg ze buikpijn en bleek ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben met hevige interne bloeding, daardoor was de foetus nooit levensvatbaar geweest.

De herinnering aan het telefoontje naar de abortuskliniek begon kwam pas weer terug in 2016 toen ze in de VS zat en van dicht bij Trump meemaakte. In 2021 kreeg ze een link gestuurd over de rechtszaak in Mississippi, die abortus na 15 weken wilde verbieden en na het verliezen van meerdere rechtszaken bleven doorzetten. Door die rechtszaak realiseerde ze dat zij niet goed kon beargumenteren waarom zij voor abortus is.

In 2014 kwam Madeleijn er achter dat ze zwanger was. Ze besloot dat ze het kind absoluut niet wilde hebben en maakte een afspraak voor een abortusbehandeling. Ze vroeg zich af of een bepaalde situatie waarin de zwangere vrouw zit verandert hoe iemand over abortus denkt, of dat maakt dat iemand de ene abortus meer rechtvaardig vind dan de ander, en hoe je de keuze om abortus te plegen kan verdedigen.

“Keuzevrijheid is ook keuzes kunnen maken waar je achteraf misschien spijt van hebt.”

“Mijn keuzes niet te hoeven verantwoorden, dat is wat zelfbeschikking is.”

“Zwanger zijn is niet leuk. Ik was moe en misselijk. Dat is misschien te doen als je zin hebt in een kind. Maar als je het moet doorstaan omdat politici in de jaren tachtig hebben besloten dat je als vrouw niet handelingsbekwaam genoeg bent om zonder week bedenktijd voor abortus te kiezen, piep je wel anders. Ik stompte op mijn buik. “Weg-weg-weg”.”

“Een vriendin vertrouwde me eens toe dat ze zich ‘zo, zo schuldig’ voelde over het feit dat ze zich niet schuldig voelde over haar abortus, dat het een beslissing was die ze had gemaakt in een handomdraai.”