Majid’s Reviews > سیاوش خوانی > Status Update

سیاوش: [...] و کجاست آتشی تا از آن بگذرم؟
افراسیاب: تورانشاه را دیوانه گرفتی؟ تو پیش‌تر از آتش گذشته‌ای؛ و باز میگذری. ما را به توران آزمون آب است. آب از وی ببُرند که نیک در وی تشنگی می‌بینیم؛ و به ما همه پیاله‌ها بدهید!ا

پیاله‌ها می‌گردد. جلوی سیاوش آب بر زمین می‌ریزند؛ سیاوش خیره در آبِ بر زمین ریخته می‌نگرد با لبخند ــ

سیاوش: آری خروس می‌خواند! چرا چون گناهکاران بگریزم؛ من که بر پای بی‌گناهی خویشم؟ مرا اندوهِ خود نیست، که گریانم بر آنان که از تیره‌بختیِ من رنجه می‌شوند؛ تو ــ آری شرمنده‌ی توام؛ و این همرهان که خود را انباز سرنوشت من کرده‌اند. وگر به گریز اندیشیدم از آن بود که سپاه کینه‌جویان در پی خود از شما دور کنم؛ ورنه مرا از خویشتن گریزی نیست!ا

ا«سیاوش: شما را درود می‌فرستم؛
شما چهار چهره‌ی آن بانوی بی‌آهو را که نگاهش همواره بر من است
مادرم که تا مرا خواست، از آب گذشت
سودابه که تا مرا خواست، آتشی برافروخت
فریور ارجمند که تا مرا خواست چون باد گذشت
و تو فریگیس که تا مرا خواستی،
خاک بی‌ارج سیاوشکرد شد!»ا

چهار عنصر طبیعت در کنار هم؛ تو گویی هر چهار عنصر با هم درکارند، و هر چهار عنصرْ زنانی همرَه زندگی سیاوُش

سیاوش: در خوابم گذشت که آب آتش گرفته است
و باد آتش گرفته است
و خاک آتش گرفته است
و آتش آتش گرفته است
در خوابم گذشت که در رگهایم؛
خون آتش گرفته است
[...]
ترا دیدم چون بانوی آتشین‌گیسو
چون بانوی باران‌گیسو
ترا دیدم با گیسوانِ خاک‌آلوده
چون بانویی، با گیسوانِ باد

سیاوش: [...] که هرکجا چراغ راستی بیفروزی شبتابِ دروغ بی‌فروغند

سیاوش: دل چرا باید بست بر این جهانِ جهان؟ تو رنج می‌بری و به دیگری می‌سپری!ا

فرستاده: [از رو می‌خواند] به فّر تو نامش فریبود شد
ز آتش چه گویم که چون دود شد
فریور ز دوریت نابود شد؛
که دیر آمدی و چنین زود شد!ا

سرداران تورانی: شادزی، شاد! دشمنت در جهان مباد!ا
هنگامه‌سازان: [کوزه‌ها می‌گردانند] نوشِتان باده‌ی ناب!ا
سرداران تورانی: به فرّ افراسیاب!ا
سیاوش لبی نزده اندکی به خاک می‌دهد. گرسیوز نفس‌زنان می‌نگرد؛ تورانیان شگفت‌زده
گروی‌زره: این چیست؟
شش همراه: [اندکی می‌ریزند] به یاد تشنگان!ا

سیاوش: آهوی مادر را که زنند با شکم آبستن، آن شکار نیست کشتار است. و گرازِ رمیده را اگر نزنند کشتار مردم است!ا

لهاک: شیرمردان را شمردیم ــ از زنان چه می‌گویید؟
سیاوش: شیرمردی را ندیدم که از زنی شیر نخورده باشد
شیدرود: چه می‌گویید ــ نه! ما همه پهلوانی از پدر داریم!ا
سیاوش: بی‌مادر، نشانی از آن پدر نبود!ا