مجید اسطیری’s Reviews > مبانی فیلمنامه نویسی > Status Update

نویسندگان شخصیت‌های داستانی را به روشهای مختلف خلق می‌کنند. یکبار از «والدو سالت» پرسیدم چطور شخصیت‌های داستانی را خلق می‌کند؛ و او جواب داد اول یک نیاز نمایشی ساده انتخاب می‌کند، بعد چیزهایی به آن می‌افزاید و به آن رنگ و لعاب می‌دهد تا شکلی عام بگیرد و برای هر کسی عادی باشد. از نظر والدو سالت، این اساس شخصیت داستانی اش بود و او استاد فیلمنامه‌نویسی و هنرمندی بزرگ بود. (فیلمنامه «سرپیکو» یکی از کارهای درخشان اوست.)

با انجام دادن تحقیق - چه از منابع مکتوب باشد مثل کتاب، مجله یا روزنامه و چه با مصاحبه های شخصی - شما اطلاعات کسب میکنید. اطلاعاتی که گرد می آورید، به شما امکان میدهد از موضع انتخاب، اعتماد و مسئولیت عمل کنید. شما میتوانید از بعضی یا همه مطالبی که جمع آوری کرده اید استفاده کنید یا هیچ کدام از آنها را به کار نبرید. این، انتخاب شماست که البته شرایط داستان تعیین کننده آن است.

الگو (پارادایم) قالب است، نه فرمول. عاملی است که اجزای داستان را کنار هم نگه میدارد؛ ستون فقرات است، اسکلت داستان است. ساختار، تعیین کنندۀ داستان نیست؛ بلکه، برعکس، داستان است که ساختار را تعیین میکند. ساختار نمایشی فیلمنامه را میتوان ترتیبی خطی از حوادث، اپیزودها (ماجراهای فرعی)، یا وقایع مرتبط دانست که به گره گشایی نمایشی منجر میشود. اینکه چگونه این اجزای ساختاری را به کار می برید قالب فیلمنامه شما را تعیین میکند.

.

همه نمایش کشمکش است. بدون کشمکش ماجرایی رخ نمی‌دهد و بدون ماجرا، شخصیتی وجود نخواهد داشت؛ بدون شخصیت داستانی شکل نمی‌گیرد و بدون داستان فیلمنامه‌ای در کار نیست.