Amir Sheikhzadeh’s Reviews > داستان دو شهر > Status Update

“اما وقتی زلزله آماده بشه، اتفاق می‌افته و سر راهش همه‌چی رو نابود می‌کنه. اما تا قبل از اینکه وقتش برسه، داره رشد می‌کنه و آماده میشه، ولی کسی نمی‌بینتش و صداشو نمی‌شنوه. خیالت از این بابت راحت باشه.”

مادام دوفارژ با خونسردی پرسید: “بگو ببینم، چقدر طول می‌کشه تا صاعقه تو ابرا ساخته و ذخیره بشه زیاد طول نمی‌کشه تا زلزله یه شهرو خراب کنه. خیلی خب! حالا بگو ببینم، چقدر طول می‌کشه تا زلزله به وجود بیاد؟دوفارژ گفت: “فکر کنم، خیلی.”

همسرش تکرار کرد: “آره، خیلی طول کشیده، ولی مگه میشه طول نکشه انتقام زمان می‌بره. رسم روزگار همینه.”
دوفارژ گفت: “ولی زیاد طول نمی‌کشه تا صاعقه به آدم بزنه.”

حتی مذهبی‌ترین افراد، آن‌قدر که آقای کرانچر به نفرین‌های زنش اعتقاد داشت، به قدرت دعا اعتقاد نداشتند. درست مثل این بود که کسی به روح اعتقاد نداشته باشد، اما از شنیدن داستان ارواح به وحشت بیفتد.

با ورودش، همه تعظیم کردند، پا عقب کشیدند، چاپلوسی کردند و در کل، خودشان را خوار و خفیف کردند. همه آن‌قدر برای عالیجناب تعظیم و دعا کردند که چیزی برای بهشت باقی نماند، و این یکی از دلایلی بود که ستایش کنندگان عالیجناب هرگز به بهشت نمی‌رفتند.

اما همه از یک طبقه اجتماعی یا در رده‌های نزدیک به عالیجناب بودند و بنابراین، به مشاغل دولتی‌ای گماشته می‌شدند که برایشان سود داشت. تعداد این افراد زیاد بود. عده‌ای هم رابطه نزدیکی با عالیجناب یا حکومت نداشتند، اما رابطه‌شان به‌کل با واقعیت، شرافت و کار شرافتمندانه قطع شده بود و همه‌جا بودند.

افسرهای نظامی‌ای در دربار بودند که چیزی از مسائل نظامی نمی‌دانستند. افسرهای نیروی دریایی‌ای آنجا بودند که چیزی درباره کشتی نمی‌دانستند. سیاستمدارهایی بودند که چیزی درباره امور جاری مملکت نمی‌دانستند و زندگی مقامات کلیسا پر از گناه بود. هیچ‌کس شایستگی جایگاه خود را نداشت، همه دروغ می‌گفتند و به چیزی که نبودند تظاهر می‌کردند.

اما همه از یک طبقه اجتماعی یا در رده‌های نزدیک به عالیجناب بودند و بنابراین، به مشاغل دولتی‌ای گماشته می‌شدند که برایشان سود داشت. تعداد این افراد زیاد بود. عده‌ای هم رابطه نزدیکی با عالیجناب یا حکومت نداشتند، اما رابطه‌شان به‌کل با واقعیت، شرافت و کار شرافتمندانه قطع شده بود و همه‌جا بودند.

افسرهای نظامی‌ای در دربار بودند که چیزی از مسائل نظامی نمی‌دانستند. افسرهای نیروی دریایی‌ای آنجا بودند که چیزی درباره کشتی نمی‌دانستند. سیاستمدارهایی بودند که چیزی درباره امور جاری مملکت نمی‌دانستند و زندگی مقامات کلیسا پر از گناه بود. هیچ‌کس شایستگی جایگاه خود را نداشت، همه دروغ می‌گفتند و به چیزی که نبودند تظاهر می‌کردند.

هر کدام از این شرکا اگر پسرشان پیشنهاد بازسازی بانک را می‌داد، از ارث محرومش می‌کردند. از این جهت، بانک تلسون شبیه انگلستان بود، که اغلب شهروندانش را به جرم تلاش برای بهبود رسوم و قوانین مجازات می‌کرد. اعتراض طولانی مدت مردم به قوانین و رسوم، و بی‌اعتنایی حکام به آن باعث شده بود حکومت انگلستان هم مانند بانک تلسون احترام بیشتری داشته باشد.