Esra’s Reviews > Algernon'a Çiçekler > Status Update

Herne ise galiba bütün dünyada bilim için önemli bişey yapan tek aptal insan benim. Ben bişey yaptım ama ne yaptımı hatırlamıyorum. Ama ne yapmışsam Warrendakilere ve bütün dünyada benim gibi olan bütün insanlara yapmış sayılırım.

Bişeyler bilmek ve akıllı olmak güzel bişey ve keşke dünyadaki herbişeyi bilseydim diye düşünüyorum. Keşke diyorum şu anda tekrardan akıllı olabilsem. Eğer olabilseydim oturur durmadan okurdum.

Ona artık senden hoşlanmıyorum dedim ve artık akıllı olmakda istemiyorum dedim. Bu doru deyil ama. Onu hala seviyorum ve hala akıllı olmak istiyorum ama gitsin diye öyle söylemek zorundaydım.💔💔💔💔💔💔

“Sadece yalnız bırak beni... Ben kendim değilim. Paramparça oluyorum ve seni burada istemiyorum.”

“Ben de, ama sen eskiden sahip olduğun bir şeyi kaybettin. Senin bir gülümsemen vardı...”
“Boş ve anlamsız bir gülümseme...”
“Hayır, sıcacık, gerçek bir gülümseme, çünkü sen insanların seni sevmesini istiyordun.”

“Her şeyin benim onları koyduğum yerde olmasını istiyorum. Her şeyi bir bakışta görmek istiyorum. İçinde, göremediğin ve kontrol edemediğin bir şeylerin olmasının ve her şeyin parmaklarının arasından kayıp gitmesinin ne demek olduğunu sen bilemezsin.”

Alice’in burada benim yanımda olmasının tek kötü tarafı, mücadele etmek gerektiğini hissetmem. Zamanı durdurmak, kendimi bu zeka düzeyinde dondurmak ve Alice’in gitmesine asla izin vermemek istiyorum.

Ama şimdi biliyorum ki, hepinizin atladığı bir şey var: Sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve eğitim beş para etmez.”

Ama bu rüya ve anı karmaşasının derinlerine gittikçe, duygusal sorunların zihinsel sorunlarla aynı şekilde çözülemeyeceğini anladım. Dün gece kendimle ilgili olarak keşfettiğim şey buydu. Kendime, etrafta kaybolmuş bir ruh gibi dolaştığımı söyledim ve sonra baktım ki ben gerçekten kaybolmuşum.

Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler? Kısa bir süre önce, kendimin de – aynen bu çocuk gibi – enayice palyaço rolünde oynamış olduğumu düşündükçe öfkemden kuduruyordum.
Ve bunu neredeyse unutmuştum.