مجید اسطیری’s Reviews > آنی شرلی در گرین گیبلز - کتاب اول > Status Update

آنی نفس عمیقی کشید و گفت: چه روز باشکوهی. چقدر خوب است که در چنین روزی زنده ایم! بیچاره آنهایی که هنوز به دنیا نیامده‌اند؛ چون چنین روزی را از دست دادند. البته ممکن است آنها هم در طول عمرشان روزهای خوبی داشته باشند، اما چنین روزی هرگز تکرار نمی شود. و از همه بهتر این است که ما می‌توانیم از چنین راه زیبایی به مدرسه برویم. این طور نیست؟

.
آنی گفت: «آه ماریلا، نصف لذت هر چیز انتظاری است که برایش می‌کشی. ممکن است خیلی چیزها را به دست نیاوری اما می‌توانی از انتظار کشیدن برایشان لذت ببری. خانم ریچل لیند می‌گوید که آدم خوشبخت کسی است که انتظار هیچ چیزی را نمی‌کشد؛ چون در این صورت هرگز ناامید نمی‌شود. اما به نظر من انتظار نکشیدن بدتر از ناامید شدن است.»

آنی گفت «دعای قشنگی است. من این دعا را قبلاً هم شنیده بودم؛ سرپرست یتیمخانه این دعا را در کلاس روزهای یکشنبه می‌خواند، اما آن موقع به خاطر صدای گوش خراش و لحن غم‌انگیز او، اصلا به دلم نمی‌نشست. او طوری دعا می‌خواند که انگار مشغول انجام یک وظیفه‌ی اجباری است! با اینکه این دعا شعر نیست اما حالت شعر دارد، مثلاً «آه ای خداوند هستی، ای نام مقدس» مثل موسیقی است. واقعاً خوشحالم که تصمیم گرفتید این دعا را یادم بدهید ماریلا.»