گیتی’s Reviews > یادداشت‌های زیرزمینی > Status Update

وقتی گوژپشت نتردام رو می‌خواستم بخونم، همش فکر می‌کردم داستان انقدر غم‌انگیزه که در هم می‌شکنم و همش گریه می‌کنم، ولی وقتی کتاب رو خوندم، دریغ از یک قطره اشک.
برای این مردِ چهل‌ساله که این یادداشت‌ها رو می‌نویسه هم فکر می‌کردم گوش سپردن به حرف‌هاش زمان ببره ولی از صفحه سی به بعد، همه چیز شفاف شد و تمام خط‌های زیر کتاب، سیاه.

این چندوقت، کتاب‌ها با حدسیاتم جور در نمیان. خشنودم؟ بله، ولی بیشتر سردرگمم.

من و مهرداد داریم این کتاب رو با هم می‌خونیم.
وضعیت خوندمون اینجوریه که هر دفعه بهم دیگه می‌گیم:
- خب! من بار سوم رو هم خوندم. تا صفحه ۴۱.
+ چیزی فهمیدی؟
-نه.
+ پاشو بریم دوباره بخونیم.

فکر کنم جفتمون بالغ بر ده بار از صفحه یک تا چهل رو خوندیم و باز گیج و ویج موندیم. من که دست به دامن صدای آرمان سلطان زاده شدم. الان باز که می‌خونم، تنم یخ می‌زنه. داستایفسکی، چی نوشتی؟ چی نوشتی، مرد؟