گیتی > Recent Status Updates

این
"You make me doubt the existence of a God, for your stupidity is greater than His power."
و

"انسان با به کار بردن نیروی عقلانی خود فاسد می‌شود و با نادانی پاک می‌گردد."
:))))))))))

من متوجه نمی‌شم. الان بالاخره با ارادهٔ آزاد موافقی یا مخالف؟
هر صفحه یه چیز جدید و ناهماهنگ میگه وا 😭😭😭

اگه بخوام این کتاب رو به کسی پیشنهاد بدم، بهش می‌گم:
«بخش دوم کتاب رو اول بخون. بخش اول کتاب رو آخر بخون.»

خدا شاهده سرگیجه گرفتم از بس بین بخش اول و دوم ورق زدم و هزاران بار جمله‌ها رو خوندم و هر بار چیز تازه دستگیرم شد.

وقتی گوژپشت نتردام رو می‌خواستم بخونم، همش فکر می‌کردم داستان انقدر غم‌انگیزه که در هم می‌شکنم و همش گریه می‌کنم، ولی وقتی کتاب رو خوندم، دریغ از یک قطره اشک.
برای این مردِ چهل‌ساله که این یادداشت‌ها رو می‌نویسه هم فکر می‌کردم گوش سپردن به حرف‌هاش زمان ببره ولی از صفحه سی به بعد، همه چیز شفاف شد و تمام خط‌های زیر کتاب، سیاه.

این چندوقت، کتاب‌ها با حدسیاتم جور در نمیان. خشنودم؟ بله، ولی بیشتر سردرگمم.

من الان چجوری ریویو بنویسم؟
ای‌ داد بیداد

وا از استرس قلبم اومد تو حلقم این چه کاریه 😭😭😭😭😭

حالم بد شد. خیلی حالم بد شد. وای از این صفحهٔ شوم ۶۰۷.

من مثل بچه‌هایی که شدم باهاشون دالی می‌کنی و بعد یهو می‌بینی جدی تا دو سه ماه غیبشون می‌زنه. خلاصه سلام عرض شد :)))))

بچه‌هاااا من تو یکی دو روز دویست صفحه خوندم. هوگو خیلی وسوسه‌انگیز می‌نویسه، نمی‌شه کتاب رو زمین گذاشت. کمک. 😭😭😭
حالا این به کنار، ژان دو مولن من رو یاد گاوروشِ بینوایان میندازه. شیطنت و سر به هوا بودنِ گاوروش و زیبایی و موهای بور و موج‌دارِ آنژولراس.

کوزه به زمین خورد و چهار تکه شد.
"برادر، تا چهار سال این زنِ توست. خواهر، تا چهار سال این شوهر توست. حالا بروید."

من کل این ۱۵۰ صفحه لبخند رو لبم بود. طبیعیه؟ :)))))

پیش به سوی هفتصد صفحه های های گریه کردن.
از الان می‌دونم پوستم کنده می‌شه. خدا رحمتت کنه، گیتی.

یه جوری یهویی تموم شد که اول متوجه نشدم. دیدم پس از موسیقی گیتار دیگه صدای آرمان سلطان زاده رو نمی‌شنوم. طاقچه برام نوشت: به پایان کتاب صوتی رسیدی.
خب الان من با فلورنتینو و جمله آخرش چه کنم، مارکز :)))))))))))

فلورنتینو :)))))))))))))))))))
جسارتش رو دوست دارم.

پس وقتی مردها جواب رد از یک زن می‌شنون، روز بعد تمام عشق و علاقه رو انکار می‌کنن تا حدی که زن فکر کنه همش توهم بوده؟
مکانیسم دفاعیِ جالبیه.

بچه‌ها گول خوردم. 😭😭😭
فکر می‌کردم شوهرش رفته معشوقِ مرد پیدا کرده، در صورتی که زن بوده. 😭😭😭

داری داستان رو می‌خونی، همه چیز عالیه، بعد دو تا واژه کنار هم قرار می‌گیرن و یه جمله‌ای رو تشکیل می‌دن که دود از سرت بلند می‌شه. ده بار جمله رو می‌خونی تا مطمئن شی فاعل رو درست متوجه شدی یا نه. این کار فقط از مارکز بر میاد.

فرض کن سی‌سال با شوهرت زندگی کنی که آخرش با یه مرد همخوابه بشه.
بچه‌ها کمک-

قبلا تابستونمون واقعا تابستون بود. الان همش کار کار کار. از شنبه روزی ده صفحه رسیدم چرم ساغری بخونم. ای کاش دختر راهنمایی بودم. 😭😭😭

امیل تا اینجا شخصیت موردعلاقه‌امه. یکم رفتارش منو یاد گرانتر میندازه (توی بینوایان) البته به جز بی‌مهابا مست کردنش :))))) احساس می‌کنم ترکیبی از بی‌پروا بودن گرانتر و شوخ طبع بودن بوسوئه رو داره.

چقدر بعد از بینوایان ادبیات فرانسه خوندن سخته. هر چیزی من رو یاد بینوایان میندازه.

اینکه هر نویسنده فرانسوی به میدان گِرِو و سر بریدن جوون‌های مملکت (توسط گیوتین)، لویی پانزدهم و شانزدهم، انقلاب کبیر و به سخره گرفتن پاپ و اسقف کلیسا اشاره می‌کنه، باعث می‌شه یاد بینوایان بیوفتم و سرم برای خوندن تاریخ فرانسه درد کنه.
دلم برای تک تک شخصیت‌های بینوایان تنگ شده. حتی برای تناردیهٔ نفهم.

"مسئله غریبی است! انسان همیشه با خویشتن در جدال است. آرزوهایش را بر اثر آلام کنونی از دست می‌دهد، و آلام خود را به امید آینده‌ای که به او تعلق ندارد فریب می‌دهد‌‌."

دقت کردین یکی از خوبی‌های روزمره‌نویسی اینه که می‌شه اتفاق‌های بد رو ننوشت؟
سال‌های بعد اگه برگردین و نوشته‌هاتون رو بخونین، نمی‌دونین چه اتفاق‌های بدی افتاده. حداقل توی این یه مورد خودمون مستقیم نقش داریم.

مثلا من امشب توی دفترم از اتفاق اذیت کننده‌ای که امروز افتاد، چیزی نمی‌نویسم.

اگه من جای فرمینا بودم و پسری که دوستم داشت، به جای نجات دادنم بدتر من رو توی مخمصه می‌انداخت (برحسب نادونی یا حماقت) و می‌خواست راهبه شم، یکی می‌خوابوندم زیر گوشش، نامه‌هاش رو پاره می‌کردم، عکس‌هاش رو همینطور.

این چه کاریه دیگه. تلاش کنی زندگی مملو از عشق داشته باشی و راهبه نشی، بعد خاطرخواهت:

"آفتابی نامطبوع بیدارش کرد، در صبح روزی بدون او."

در صبح روزی بدون او‌ :))))))))

من و مهرداد داریم این کتاب رو با هم می‌خونیم.
وضعیت خوندمون اینجوریه که هر دفعه بهم دیگه می‌گیم:
- خب! من بار سوم رو هم خوندم. تا صفحه ۴۱.
+ چیزی فهمیدی؟
-نه.
+ پاشو بریم دوباره بخونیم.

فکر کنم جفتمون بالغ بر ده بار از صفحه یک تا چهل رو خوندیم و باز گیج و ویج موندیم. من که دست به دامن صدای آرمان سلطان زاده شدم. الان باز که می‌خونم، تنم یخ می‌زنه. داستایفسکی، چی نوشتی؟ چی نوشتی، مرد؟

فکر می‌کنم بعد از چند هفته نابودی ذهن و روان، داستایوفسکی من رو مجبور به نوشتن کنه.

سلام سلام. امیدوارم همگی خوب باشین.

یوسا پته هوگو رو ریخت رو آب :)))))))

جرات نمی‌کنم برم فصل بعدی. تن و بدنم می‌لرزه. فاضلاب پاریس، ژان‌والژان، ماریوس، ژاور و ژیلنرمان تن و بدنم رو می‌لرزونن.

اگه ژان‌والژان زن بود و اگه من مرد بودم، صبح تا شب جلوی پاهاش زانو می‌زدم. اگه ماریوس زن بود و من مرد بودم، لحظه‌ای دستش رو رها نمی‌کردم. توصیف احساساتم در کلمات نمی‌گنجه.

"به فکر خود نبود. به فکر ماریوس هم نبود. به فکر کوزت بود."
:))))))))))))))))))
ولم کنین.

به خداوندیِ خدا، من بزرگ‌منش‌تر و قلبی دست‌نیافتنی‌تر از ژان‌والژان ندیدم. ای کاش یکی بار سنگین قلب این مرد رو به دوش بکشه. ای کاش یکی قدر تنهایی‌ها و زجر‌هایی که کشیده رو بدونه. ای خیدااااای من. دیوانه شدم.

به قول تئودور توی آلوین و سنجاب‌ها: کورفراک، نابودم کردی. نابود.

برای اینکه داغ دلم رو تازه کنم، هِی می‌رم از صفحه‌های پیشین باز می‌خونم تا طول بکشه. از پایانش می‌ترسم‌. از اشک و گریه و تاب نداشتن می‌ترسم.