گیتی > Recent Status Updates

کوزه به زمین خورد و چهار تکه شد.
"برادر، تا چهار سال این زنِ توست. خواهر، تا چهار سال این شوهر توست. حالا بروید."

من کل این ۱۵۰ صفحه لبخند رو لبم بود. طبیعیه؟ :)))))

پیش به سوی هفتصد صفحه های های گریه کردن.
از الان می‌دونم پوستم کنده می‌شه. خدا رحمتت کنه، گیتی.

یه جوری یهویی تموم شد که اول متوجه نشدم. دیدم پس از موسیقی گیتار دیگه صدای آرمان سلطان زاده رو نمی‌شنوم. طاقچه برام نوشت: به پایان کتاب صوتی رسیدی.
خب الان من با فلورنتینو و جمله آخرش چه کنم، مارکز :)))))))))))

فلورنتینو :)))))))))))))))))))
جسارتش رو دوست دارم.

"ای بابا، جای یه چیزی خالیه چند وقته."
"گیتی گیتیییییی، ادبیات ژاپننننننن."

پس وقتی مردها جواب رد از یک زن می‌شنون، روز بعد تمام عشق و علاقه رو انکار می‌کنن تا حدی که زن فکر کنه همش توهم بوده؟
مکانیسم دفاعیِ جالبیه.

بچه‌ها گول خوردم. 😭😭😭
فکر می‌کردم شوهرش رفته معشوقِ مرد پیدا کرده، در صورتی که زن بوده. 😭😭😭

داری داستان رو می‌خونی، همه چیز عالیه، بعد دو تا واژه کنار هم قرار می‌گیرن و یه جمله‌ای رو تشکیل می‌دن که دود از سرت بلند می‌شه. ده بار جمله رو می‌خونی تا مطمئن شی فاعل رو درست متوجه شدی یا نه. این کار فقط از مارکز بر میاد.

فرض کن سی‌سال با شوهرت زندگی کنی که آخرش با یه مرد همخوابه بشه.
بچه‌ها کمک-

قبلا تابستونمون واقعا تابستون بود. الان همش کار کار کار. از شنبه روزی ده صفحه رسیدم چرم ساغری بخونم. ای کاش دختر راهنمایی بودم. 😭😭😭

امیل تا اینجا شخصیت موردعلاقه‌امه. یکم رفتارش منو یاد گرانتر میندازه (توی بینوایان) البته به جز بی‌مهابا مست کردنش :))))) احساس می‌کنم ترکیبی از بی‌پروا بودن گرانتر و شوخ طبع بودن بوسوئه رو داره.

چقدر بعد از بینوایان ادبیات فرانسه خوندن سخته. هر چیزی من رو یاد بینوایان میندازه.

اینکه هر نویسنده فرانسوی به میدان گِرِو و سر بریدن جوون‌های مملکت (توسط گیوتین)، لویی پانزدهم و شانزدهم، انقلاب کبیر و به سخره گرفتن پاپ و اسقف کلیسا اشاره می‌کنه، باعث می‌شه یاد بینوایان بیوفتم و سرم برای خوندن تاریخ فرانسه درد کنه.
دلم برای تک تک شخصیت‌های بینوایان تنگ شده. حتی برای تناردیهٔ نفهم.

"مسئله غریبی است! انسان همیشه با خویشتن در جدال است. آرزوهایش را بر اثر آلام کنونی از دست می‌دهد، و آلام خود را به امید آینده‌ای که به او تعلق ندارد فریب می‌دهد‌‌."

دقت کردین یکی از خوبی‌های روزمره‌نویسی اینه که می‌شه اتفاق‌های بد رو ننوشت؟
سال‌های بعد اگه برگردین و نوشته‌هاتون رو بخونین، نمی‌دونین چه اتفاق‌های بدی افتاده. حداقل توی این یه مورد خودمون مستقیم نقش داریم.

مثلا من امشب توی دفترم از اتفاق اذیت کننده‌ای که امروز افتاد، چیزی نمی‌نویسم.

اگه من جای فرمینا بودم و پسری که دوستم داشت، به جای نجات دادنم بدتر من رو توی مخمصه می‌انداخت (برحسب نادونی یا حماقت) و می‌خواست راهبه شم، یکی می‌خوابوندم زیر گوشش، نامه‌هاش رو پاره می‌کردم، عکس‌هاش رو همینطور.

این چه کاریه دیگه. تلاش کنی زندگی مملو از عشق داشته باشی و راهبه نشی، بعد خاطرخواهت:

"آفتابی نامطبوع بیدارش کرد، در صبح روزی بدون او."

در صبح روزی بدون او‌ :))))))))

من و مهرداد داریم این کتاب رو با هم می‌خونیم.
وضعیت خوندمون اینجوریه که هر دفعه بهم دیگه می‌گیم:
- خب! من بار سوم رو هم خوندم. تا صفحه ۴۱.
+ چیزی فهمیدی؟
-نه.
+ پاشو بریم دوباره بخونیم.

فکر کنم جفتمون بالغ بر ده بار از صفحه یک تا چهل رو خوندیم و باز گیج و ویج موندیم. من که دست به دامن صدای آرمان سلطان زاده شدم. الان باز که می‌خونم، تنم یخ می‌زنه. داستایفسکی، چی نوشتی؟ چی نوشتی، مرد؟

فکر می‌کنم بعد از چند هفته نابودی ذهن و روان، داستایوفسکی من رو مجبور به نوشتن کنه.

سلام سلام. امیدوارم همگی خوب باشین.

یوسا پته هوگو رو ریخت رو آب :)))))))

جرات نمی‌کنم برم فصل بعدی. تن و بدنم می‌لرزه. فاضلاب پاریس، ژان‌والژان، ماریوس، ژاور و ژیلنرمان تن و بدنم رو می‌لرزونن.

اگه ژان‌والژان زن بود و اگه من مرد بودم، صبح تا شب جلوی پاهاش زانو می‌زدم. اگه ماریوس زن بود و من مرد بودم، لحظه‌ای دستش رو رها نمی‌کردم. توصیف احساساتم در کلمات نمی‌گنجه.

"به فکر خود نبود. به فکر ماریوس هم نبود. به فکر کوزت بود."
:))))))))))))))))))
ولم کنین.

به خداوندیِ خدا، من بزرگ‌منش‌تر و قلبی دست‌نیافتنی‌تر از ژان‌والژان ندیدم. ای کاش یکی بار سنگین قلب این مرد رو به دوش بکشه. ای کاش یکی قدر تنهایی‌ها و زجر‌هایی که کشیده رو بدونه. ای خیدااااای من. دیوانه شدم.

به قول تئودور توی آلوین و سنجاب‌ها: کورفراک، نابودم کردی. نابود.

برای اینکه داغ دلم رو تازه کنم، هِی می‌رم از صفحه‌های پیشین باز می‌خونم تا طول بکشه. از پایانش می‌ترسم‌. از اشک و گریه و تاب نداشتن می‌ترسم.

قبلا بارها گفته بودم من اهل گریه و زاری نیستم. ولی از صفحه ۴۴۹ تا ۴۶۸ انقدر اشک ریختم و مچاله شدم که محض احتیاط از این به بعد به هنگام خواندن بینوایان، جعبه دستمال کاغذی می‌ذارم کنارم.

ای خدای من، اپونین، بائورل، کورفراک، پدر مابوف، ماریوس، ماریوس، ماریوس...

اگه این‌دفعه باز سر و گوشم جنبید و بینوایان رو گذاشتم کنار، امیدوارم آنژولراس با نگاهی دهشتناک دنبالم کنه-

در باب داستان تا اینجا، بسیار پسندیده. دل تو دلم نیست برسم به بخش ماریوس و ژان.

ژاور موهاش جوگندمی شده. 🤭

چی بگم والا
حالا حالا‌ها تا پایان جاده با این پیرمردی که فقط با شک و تردید باید بهش نگاه کرد، مونده.

هِعی زندگی، هِعی.

یعنی بالغ بر ده بیست بار ژولی و گرانتر باعث شدن سرم رو توی بالشت فرو کنم. شرم کو؟ نجابت کو؟ این کار ها چیه؟

آنژولراس، خوشگیله‌پیسر
من هنوز که هنوزه کورفراک رو بیشتر از بقیه‌شون دوست دارممم. بوسوئه توی مستی هم مغزش کار می‌کنه، پسر قند‌عسل.

بعد از بینوایان متوجه شدم نباید بین کتابها، فیلم و سریال، کار و زندگی وقفه انداخت. انگار تمام مدت داشتم طناب سستی رو با قیچی ریش‌ریش می‌کردم و بعد می‌گفتم: اِ! چرا همچین شد؟

خدا شاهده شخصیت‌های کتاب رو درک نمی‌کنم. 😭

نوشته‌های تولستوی برای من می‌دونین یادآور چیه؟
تولستوی هستند، پدربزرگِ پدری.
داستایوفسکی ها هستند (دلربای غم‌زده) پدربزرگِ مادری.

همچین می‌دونین، قلم تولستوی به دلم نمی‌شینه. 😭 البته فعلا 😭 فعلاااا. 😭

پس از سالیان سال (منظور وی دو ماه است) برگشتم به بینوایان :)))))))
درسته تناردیه‌ها انسان نبودن ولی بچه‌هاشون درست از آب دراومدند. من دلم برای گاوروش و اپونین کبابه. اپونینی که جلوی باباش ایستاد و گاوروش... وای گاوروش.

خیدایا، دیگه دویدن و ترن‌هوایی‌سواری بسه. من دارم بینوایان می‌خونم، دیگه چیزی اهمیت نداره برام.

بچه‌ها خوندنش خیلی داره طول می‌کشه. دیگه واقعا نَمتونم.

دالی: همین الان داشتم به گریشا درس می‌دادم. این کار پیش از این برایم لذتی بود، حالا شکنجه شده‌ است. چرا رنج تحمل کنم؟ بچه به چه درد می‌خورد؟ روح من ناگهان زیر و رو شده‌ است...

شوهرت بهت خیانت کرده، چه ربطی به بچه‌هات داره؟ مگه مادر نیستی؟ در قبال بچه‌هات مسئولی. بچه‌هات از روی هوس و غریزه حیوانی‌ مضحک تو و شوهرت باید پا به این کثافت‌خونه می‌ذاشتن؟

بی‌لیاقت.